ផ្សាយថ្ងៃទី ០៧ កុម្ភៈ ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ទីកន្លែងអ្នកតា​ ​ជាទីរហោស្ថាន​ ​មាន​រុក្ខជាតិ​តូច​ធំ​ដុះ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ ​មាន​មែក​បែក​សាខា​ ​មាន​ម្លប់​ត្រឈៃ​ត្រជាក់​ ​គួរ​ឱ្យ​សប្បាយ​រីករាយ​អស្ចារ្យ​ ​ហើយ​មាន​សត្វ​បក្សី​បក្សា​កញ្ជ្រៀវ​ខ្ញៀវខ្ញា​ ​ប្រចឹក​គ្នា​លើ​មែក​ព្រឹក្សា​នោះ​ ​ឮ​សូរ​សម្លេង​ទ្រហឹង ។​ ​បន្ទាប់​អំពី​រុក្ខជាតិ​ ​មាន​វាលស្រែ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ ​បើ​មើល​ពី​ចម្ងាយ​ទៅ​ ​ឃើញ​រុក្ខជាតិ​ដង្គំ​ត្រសុំ​ខ្មួល​ខ្មៅ​ ​ដាច់​ស្រយាល​ពី​ភូមិ​ស្រុក ។​ ​បណ្ដា​ដើមឈើ​ទាំងអស់​នៅ​ទីនោះ​មាន​ ​ដើម​សំរោង​មួយ​ខ្ពស់​ជាង​ដើម​ឯទៀតៗ​ ​ដុះ​ចំ​ពី​មុខ​អាស្រម ។​ ​ពី​សាលា​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​ ​ទៅ​ទី​អ្នកតា​នោះ​មាន​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ជា​៦​គីឡូម៉ែត្រ ។​ ​គេ​ត្រូវ​ចេញ​តាម​ផ្លូវ​ថ្នល់​ពី​សាលា​ខេត្ត​ទៅ​ទិស​ខាងលិច​ ​ប្រមាណ​ជា​ពីរ​គីឡូម៉ែត្រ​ ​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​ទិស​ខាងត្បូង​ ​កាត់​ផ្លូវ​អយស្ម័យយាន​ ​ដល់​ឃុំ​បាក់នឹម​ដែរ​ទៅ​ទិស​ខាងលិច​ដល់​ភូមិ​ព្រែកជីក​ ​ឡើង​ពី​ព្រែកជីក​ងាក​ទៅ​កាន់​ទិស​ខាងជើង​ ​ទើប​ដល់​កន្លែង​អ្នកតា ។​
ជុំវិញអាស្រម​អ្នកតា​ ​មាន​វាល​ស្រឡះ​ទំនេរ​នៅ​ត្រង់​ចន្លោះ​រុក្ខជាតិ ។​ ​នៅ​ពី​ខាងត្បូង​អាស្រម​ ​ជាទី​វាល​ទុក​សម្រាប់​ធ្វើ​រោង​ ​មាន​បណ្ដោយ​៦០​ម៉ែត្រ​ ​ទទឹង​៤០​ម៉ែត្រ ។​ ​អាស្រម​នោះ​ធ្វើ​ដោយ​ឈើ​ប្រក់​ស្បូវ​ ​មាន​បណ្ដោយ​៨​ម៉ែត្រ​ ទទឹង​៤​ម៉ែត្រ កំពស់​៤​ម​ សសរ​លញ់​ ​មិន​មាន​ជញ្ជាំង​បិទ​បាំង​ទេ ។​ ​ជុំវិញ​អាស្រម​ ​មាន​លាន​ទំហំ​៤​ម៉ែត្រ ទុក​បម្រុង​ឱ្យ​ពួក​អ្នក​ទៅ​ធ្វើបុណ្យ​ដើរ​ហែរ​ប្រទក្សិណ​នៅ​ពេល​ឡើង​ អ្នកតា ។​ ​ពី​ខាងក្រៅ​ទីវាល​ ​មាន​របង​ធ្វើ​ដោយ​ឈើខ្លឹម​ ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ ​មាន​តែ​ផ្លូវ​ចូល​ពី​ខាងកើត​មួយ​ ​និង​ពី​ខាងត្បូង​មួយ ។​ ​ក្នុង​អាស្រម​ខាង​មុខ​តួ​អ្នកតា​ ​មាន​រាន​បណ្ដោយ​៣​ម៉ែត្រ ទទឹង​២​ម៉ែត្រ​ កំពស់​៥​តឹក​ ​ធ្វើ​ដោយ​ឈើ​ ​ជា​រាន​សម្រាប់​ដាក់​តង្វាយ​អ្នកតា​ ​ខាងជើង​និង​ខាងត្បូង​អ្នកតា​ ​មាន​បង្កាន់ដៃ​ដោត​ដោយ​ចាមរ​នៃ​បៃមន់​ធ្វើ​ដោយ​ឈើ​ដែរ ។​ ​
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
តួអ្នកតា​ ​មិន​មាន​រូបរាង​បែប​ឈើ​ ​ឬ​ថ្ម​តំណាង​ទេ​ ​គឺជា​តួ​ដីដំបូក​សុទ្ធ​ ​ទំហំ​បណ្ដោយ​២ម៉ែត្រ ទទឹង​១​ម៉ែត្រ​ កំពស់​២​ម៉ែត្រ​ ដែល​កើត​អំពី​សត្វ​កណ្ដៀរ​វា​ពូន​ឡើង​ ​សន្មត​ថា​ជា​តួ​អ្នកតា​តែ​ម្ដង​ ​នៅ​កំពូល​នៃ​ដំបូក​ ​មាន​ពំនូកដី​៤-៥ ស្រួចៗ​បែក​ចេញ​មើលទៅ​ដូច​ជា​កំពូល​អង្គរវត្ដ ។​ ​កំពូល​ដីដំបូក​ដែល​ជា​តួ​អ្នកតា​នេះ​ ​អ្នកស្រុក​សម្គាល់​ថា​ ​បើ​មាន​សត្វ​កណ្ដៀរ​ពូន​ឡើង​ថ្មី​ទៀត​សន្មត​ថា​ ​ចៅហ្វាយខេត្ត​ ​ឬ​ចៅហ្វាយ​ស្រុក​នៅ​ខេត្ត​ស្រុក​នេះ​ ​នឹង​ត្រូវ​ផ្លាស់​ចេញ​ ​ឬ​ខូច​បុណ្យ​សក្ដិ​ ​ដីដំបូក​នេះ​មិនដឹង​ជា​កើត​ពី​ត្រឹម​រាជ្យ​ស្ដេច​ណា​ទេ​ ​ពុំ​មាន​អ្នកស្រុក​ណា​ដឹង​សោះ ។
ពិធី​បុណ្យ​ឡើងអ្នកតា​នេះ​ជា​បុណ្យ​ទំនៀមទម្លាប់​ជាប់​យូរ​មក​ហើយ​របស់​អ្នកស្រុក ​ ​និង​ពួក​សាលាស្រុក​ ​តែង​ធ្វើ​តែ​រាល់ៗ​ឆ្នាំ​ក្នុង​ខែ​ពិសាខ​ ​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ។​ ​តែ​មិន​កំណត់​ជា​ខ្នើត​ ​ឬ​រនោច​ទេ​ ​រើស​យក​តែ​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ​ពេល​ធ្វើ​លុះ​ណា​តែ​មាន​សេចក្ដី​បង្គាប់​អំពី​ចៅហ្វាយស្រុក​បាកាន​ ​ប្រាប់​ទៅ​មេឃុំ​មេស្មឹង​ ​អាចារ្យវត្ដ​ ​និង​បណ្ដារាស្ដ្រ​ទាំងអស់​ឱ្យ​ដឹង​ជា​មុន​ ​ដើម្បី​មក​ជួបជុំ​ជួយ​ធ្វើ​រោងក្រសាល​ ​និង​រៀបចំ​បោសច្រាស​ទីកន្លែង​ឱ្យ​ស្អាត​ល្អ​ ​សម្រាប់​ព្រះសង្ឃ​ ​និង​ ​មន្ដ្រី​រាជការ​ក្នុង​ខេត្ត ។​ ​ទំនៀម​នេះ​ជា​ប្រពៃណី​របស់​អ្នកស្រុក ។​ ​កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​១៨​ ​ខែ​មិថុនា​ ​ឆ្នាំ​១៩៤៩​ ​ពេល​ចាប់ផ្ដើម​បុណ្យ​ ​ត្រូវ​ជួបជុំ​មេឃុំ​ទាំងអស់​ ​មេ​ស្នឹង​ ​អាចារ្យវត្ដ​ ​និង​ ​បណ្ដារាស្ដ្រ​ ​នៅ​ទីកន្លែង​អ្នកតា ។​ ​ពេល​ម៉ោង​៦​ល្ងាច​ ​មេ​ស្មឹង​អុជ​ទៀន​ធូប​ទៅ​ជម្រាប​អ្នកតា​ថា “ថ្ងៃនេះ​ ​យើងខ្ញុំ​ជា​កូនចៅ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​ធ្វើបុណ្យ​នៅ​ទី​នេះ​ជូន​លោកតា​ ​សុំ​ឱ្យ​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​ ​បាន​សុខ​សប្បាយ” រួច​គេ​លេងភ្លេង​ថ្វាយ​ ​មាន​ភ្លេងខ្មែរ​ ​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​ ​ភ្លេង​ឆៃយ៉ាំ​ ​ភ្លេង​ត្រញាំងទា​ ​តាម​ធម្មតា​ឮ​សូរភ្លេង​ប្រគំ​ទ្រហឹង​អឺងកង​រំពង​ព្រៃ​ ​មនុស្ស​ចាស់​ក្មេង​ ​រទេះគោ​ ​រទេះក្របី​មក​ពី​ស្រុក​ឆ្ងាយៗ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​មីរដេរដាស​នៅ​ទីនោះ ។​ ​ម៉ោង​៩​យប់​ ​ជួបជុំ​គ្នា​សូត្រ​នមស្ការ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ ​រួច​និមន្ដ​ព្រះសង្ឃ​១០​អង្គ​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ដ ។
លុះ​ព្រឹក​ឡើង​ ​ថ្ងៃអាទិត្យ​ ​១៩ ខែ​ឆ្នាំ​ដដែល​ ​ពេល​ម៉ោង​៨​កន្លះ​ ​ពួក​មន្ដ្រីរាជការ​សាលា​ខេត្ត​ ​សាលាស្រុក​គ្រប់​តំណែង​អញ្ជើញ​ទៅ​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​កន្លែង​នោះ​ ​ហើយ​ចូល​ទៅ​ឈរ​នៅ​ខាង​ត្បូង​អ្នកតា​ ​មេ​ស្មឹង​ ​អុជ​ទៀន​ធូប​ជូន​ពួក​អស់​លោក​ដោត​ថ្វាយ​អ្នកតា​ ​ដោយ​សេចក្ដី​គោរព​ ​រួច​មេ​ស្មឹង​បង្គាប់​ឱ្យ​លើក​គ្រឿង​តង្វាយ​មក​រៀប​នៅ​លើ​រាន​ចំពោះ​មុខ​ អ្នកតា ។ តង្វាយ​អ្នកតា​គឺ ៖
កន្ទេល​ក្រហម​ ​ខ្នើយ
សំពត់​ស​ក្រាល​ពីលើ​កន្ទេល
ស្លាធម៌​ដី​១​គូ (ដោត​ម្លូ​៥​ ​ធូប​៣​សរសៃ)
ក្បាល​ជ្រូក​១​គូ​ ​មាន​ទាំង​កន្ទុយ​ដាក់​នៅ​មាត់​ផង
ផ្តិល​ទឹកអប់​១​គូ​ ​ឈើស្ទន់​១
ពានស្លា​បារី​១​គូ
ដប​ស្រា​១ គូ​ ​មាន​ទាំង​ពែង
ចេកនួន​២​ស្និត​ ​តម្កល់​លើ​ចានទាប
បង្អែម​២​ស្ពក
កន្ទោង​ស្លឹកចេក​១​គូ មាន់​ស្ងោរ​១​គូ
ស្នែង​សត្វ​ទន្សោង​១​គូ
រណ្ដាប់តង្វាយ​ទាំង​១២​មុខ​នេះ​ ​មាន​គូ​គ្រប់​ទាំងអស់​ ​សម្រាប់​ដាក់​ឆ្វេង​ស្ដាំ​ ​ក្រៅ​អំពី​តង្វាយ​ ​១២​មុខនេះ មាន​តង្វាយ​ដែល​អ្នកស្រុក​ថ្វាយ​ថែម​ទៀត​បរិបូណ៌​ត្រៀបត្រា​ដល់​ដៅ​លើរាន​ នោះ ។​ ​គេ​អុជ​ទៀន​ធូប​បែក​គ្នា​កាន់​ដើរ​ហែ​ប្រទក្សិណ​ជុំវិញ​អាស្រម​ ​ជា​ការ​គោរព​ចំពោះ​អ្នកតា​ ​និង​នឹក​ដល់​គុណ​លោក​ឧកញ៉ា​សេនាបតី​មឿង​ ​ដែល​ស៊ូ​ប្ដូរ​ជីវិត​យក​ឈាម​ក្រាល​ផែនដី​ ​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​តាំងពី​គ​.ស​១៥១៦ ដរាប​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ ​ទើប​អ្នកស្រុក​សន្មត​ហៅ​ថា​ ​អ្នកតា​ឃ្លាំងមឿង ។​ ​គេ​រើស​រក​មនុស្ស​ឱ្យ​មាន​រូបរាង​ប៉ុនៗ​គ្នា​២​នាក់​ ​សម្រាប់​ពាក់​ស្នែង​សត្វ​ទន្សោង​ ​តែង​តួ​ស្លៀក​សំពត់​ផាមួង​ចងក្បិន​ខ្លួន​ទទេ​ ​អ្នក​រាំ​២​នាក់​ទៀត​ ​ធ្វើ​ព្រានព្រៃ​ម្នាក់​ស្ពាយ​កាំភ្លើង​ ​ម្នាក់​ស្ពាយ​បាយ​សំណុំ​ដើរ​តាម​ពីក្រោយ​ ​ស្លៀកពាក់​ដូច​គ្នា​នឹង​អ្នក​ពាក់​ស្នែងទន្សោង​ដែរ​ ​លុះ​ហែ​៣​ជុំ​រួច​ហើយ​ ​គេ​លេងភ្លេង​រាំ​ស្នែង​ទន្សា​ង​ ​ភ្លេង​នោះ​ឈ្មោះ​ ​“ភ្លេង​ភ្លាំង​” អ្នក​រាំ​ចាប់​ពាក់​ស្នែង​រួច​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អ្នកតា​៣​ដង​ ​ឡើង​រាំ​ដែរ​ ​ឆ្វេង​រៀងខ្លួន​ ​មក​ជួប​គ្នា​គម្រប់​៣ដង វារ​នឹង​ឌឺ​អួត​ដាក់​គា្ន​ ​ជល់​គ្នា​ដូច​សត្វ​មែនៗ​ ​ព្រានព្រៃ​ដើរ​រក​ស្នាម​ជើង​សត្វ​ទន្សោង​ ​ងើប​ឱនៗ​ ​ដើម្បី​តាម​បាញ់ ។ មនុស្ស​ឈរ​មើល​ពេញ​ទី​វាល​ ​នៅ​មុខ​អាស្រម​អ្នកតា​នោះ ។ ទំនុកច្រៀង ៖
បង​ដើរ​ព្រៃស្ដុក​ ​តត្រុក​ព្រៃស្បាត ដើរ​កាត់​ព្រៃញាត​ ​លេចវាល​ចូល​ព្រៃៗ ។ ឡើង ភ្នំចុះ​ភ្នំ​ ​ថ្មដា​ធំៗ​ ល្បាស់ព្រេច​លាស់​ខ្ចីៗ​ ទន្សោង​គោបា​ ​កៀង​ញី​ឃ្មាតខ្មីៗ​ ​លាស់​ព្រេច​លាស់​ខ្ចី​ ​ស្រណោះ​ខែ​ពិសាខៗ ។
កន្ដ្រែតៗ​អើយ​ ​ទន្សោង​គោបា​ ​លេច​បន្លា​ជើងភ្នំ​ ​លេប​ក្រមុំ​ទាំងមូលៗ ។
ជំនោរ​ខ្យល់​បក់​ ​ត្រជាក់​ខ្យល់​ជួន​ ​កាប់​ឫស្សី​ចង​ក្បូន​ ​ជូន​ប្អូន​ទៅ​ស្រុកៗ ។
កន្សែង​បង​បាត់​ ​បង​មិន​ស្ដាយ​ ​បំណាច់​ប្អូន​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ បង​ស្ដាយ​តែ​ប្អូនស្រីៗ ។
ពួក​អ្នកភ្លេង​ច្រៀង​ដរាប​ ​លុះ​ព្រាន​ទាំង​ពីរ​នាក់​ឃើញ​សត្វ​ទន្សោង​ដល់​គ្នា​ជាប់​ក្រាប​រៀងខ្លួន​ ​លប​បាញ់​បាន​ ​ទើប​ដោះ​យក​ស្នែង​សត្វ​ទន្សោង​ទាំង​ពីរ​ទៅ​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដើម​វិញ​ ​(លេង​កន្លះ​ម៉ោង​ចប់) មេ​ស្មឹង​ចាប់​គ្រឿង​តង្វាយ​គ្រប់មុខ​ ​ដាក់​កន្ទេល​ចាក់​ស្រា​ ​ដោត​ធូប​៣​សរសៃ​រួច​និយាយ​បួងសួង​ថា​ ​“ថ្ងៃនេះ​ជា​ពេល​ល្អ​ ​យើងខ្ញុំ​មក​ជួបជុំ​គា្ន​ធ្វើបុណ្យ​ ​ឧទិស​កុសល​ចំពោះ​លោកតា​មឿង​ ​ដែល​មានគុណ​ចំណោះ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​សូម​លោកតា​ឱ្យ​ព្រះ​ពរ​សព្ទសាធុការ​ ​ដល់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឱ្យ​បាន​សុខ​សប្បាយ​ ​សូម​ឱ្យ​ព្រះករុណា​ជា​ម្ចាស់​ជីវិតលើត្បូង​ ​សោយ​សេចក្ដីសុខ​ក្នុង​រាជសម្បត្ដិ​ ​ព្រមទាំង​មន្ដ្រី​រាជការ​ទាំង​អម្បាលម៉ាន​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ​សូម​ឱ្យ​បាន​សេចក្ដីសុខ​សប្បាយ​អស់​កាល​ជា​អង្វែង​រៀង​ទៅ​ ​សូម​ឱ្យ​ទឹកភ្លៀង​បង្អោរ​ចុះ​មក​ឱ្យ​បាន​សព្វ​ផែនដី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ​ឱ្យ​ស្រុក​សម្បូណ៌​សប្បាយ​ ​កុំឱ្យ​មាន​ភ័យ​អន្ដរាយ​អ្វី​ឡើយ ។​ ​បួងសួង​៣​ដង​ស្រេច​ហើយ​ យក​កន្ទោង​ទៅ​ដាក់​ក្រោម​ដើម​សំរោង​នៅ​មុខ​អាស្រម ។ រួច​លើក​គ្រឿង​តង្វាយ​ទាំងអស់​ចេញ ។ និមន្ដ​ព្រះសង្ឃ​៥​អង្គ​បង្សុកូល​ ​ពួក​ឧបាសក​សូត្រ​ឧទិស​ផល​ ​មេ​ស្មឹង​យក​ទឹកអប់​ប្រោះ​ទៅ​លើ​ដំបូក​ដែល​ជា​តួ​អ្នកតា​ ​ពួក​អ្នករាជការ​ ​ចៅហ្វាយខេត្ត​ ​ចៅហ្វាយស្រុក​ ​និង​មន្ដ្រី​តូចតាច​គ្រប់​តំណែង​ ​បាចទឹក​១​ផ្ដិលៗ​ម្នាក់​ ​រួច​អញ្ជើញ​ទៅ​រាប់បាត្រ​នៅ​វាល​មុខ​រោង​ព្រះសង្ឃ ។
ម៉ោង ​១១​ ​រៀប​ភោជនាហារ​លៀង​ពួក​មន្ដ្រី​សាលា​ខេត្ត​ ​សាលាស្រុក​ធំ​តូច​គ្រប់​តំណែង​ ​ដោយ​វត្ថុ​ដ៏​ឧត្ដម​ពិសា​ ​សប្បាយ​ ​មាន​លេងភ្លេង​ត្រញាំងទា​ ​មាន​ប្រុស​ស្រី​ច្រៀង​ត​គ្នា​ជូន​អស់​លោក​ស្ដាប់​ដល់​ម៉ោង​១២​ជា​ការ​ បង្ហើយ​កិច្ច ។

អំពី​ទំនៀម​រាំ​ពាក់​ ស្នែងទន្សោង​ ​និង​ពាក់​កន្ទុយក្ងោក​នេះ​ ​មាន​សេចក្ដី​ដំណាល​ថា​ ក្នុង​កាល​ដ៏​កន្លង​យូរ​មក​ហើយ​ ​(ស័ករាជ​ ​និង​រាជ្យ​ណា​មិន​ប្រាកដ) មាន​ដើមឈើ​១​ដើម​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ពោធិ៍សាត់ ។​ ​ថ្ងៃមួយ​ព្រានព្រៃ​២​នាក់​ ​មាន​ឈ្មោះ​មិន​ប្រាកដ​ ​នាំ​គ្នា​ចូល​ព្រៃ​ដើម្បី​រក​បាញ់​សត្វ​តាម​ទម្លាប់​របស់​ខ្លួន ។​ ​លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់​ដើមឈើ​នោះ​ ​ឮ​សូរ​សម្លេង​សត្វ​កន្លង់​ពីរោះ​ ​ហាក់ដូច​សូរ​សម្លេង​ភ្លេង​តន្ដ្រី​លាន់ឮ​រងំ​ ​ដូច​ជា​សម្លេង​ទ្រ​សាយដៀវ​ ​ឃើញ​សត្វ​ទន្សោង​១​គូ​ ​លោត​កញ្ឆេង​ជល់​គ្នា​លេង​ ​ដូច​គេ​រាំ ។ មាន​សត្វ​ខ្លា​១​គូ​ ​ក្រាប​នៅ​ទីនោះ​វា​គោះ​កន្ទុយ​បក់​ដូច​ជា​គេ​វាយ​ស្គរ ។ មាន​សត្វ​ក្ងោក​១​គូ​ ​កាងស្លាប​បើក​កន្ទុយ​ ​លោត​ចុះ​លោត​ឡើង​ ​ហាក់ដូច​គេ​ចាក់​ត្លុក​ចាក់​ក្បាច់ ។ ព្រាន​ទាំង​ពីរ​នាក់​ ​លាន់មាត់​ថា​ ​“ឱ​ហ្ន៎ ! សត្វ​ទាំងនេះ​ប្លែក​ចម្លែក​អស្ចារ្យ​ ​សូរ​សម្លេង​សត្វ​កន្លង់​ដូច​សម្លេង​តូរ្យតន្ដ្រី​ ​សត្វ​ទន្សោង​ ​និង​សត្វ​ក្ងោក​ ​ដូច​ជា​អ្នក​រាំ​ចាក់​ក្បាច់​ ​សត្វ​ខ្លា​ដូច​ជា​អ្នក​វាយ​ស្គរ​បន្ទរ​តាម​ ​យើង​គួរ​ប្រកប​ធ្វើ​ជា​ភ្លេង​លេង​តាម​សត្វ​ទាំង​អស់នេះ​ទុកជា​កេរ្តិ៍​ឱ្យ​ កូនចៅ​ឯក្រោយ ៕ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៦ កុម្ភៈ ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
អតីតទីជម្រករបស់ពួកឥសីនៅខេត្តសានតុង ឥឡូវនេះផ្តល់ជូននូវវត្តអារាម និងថ្ងៃរះដ៏អស្ចារ្យ — ពីសៀវភៅរបស់យើង “ទន្លេជ្រៅ ភ្នំខ្ពស់”
តើអ្នកមានអ្វីដែលត្រូវការដើម្បីឡើងភ្នំចិនទេ? មិនមែនគ្រាន់តែជាភ្នំណាមួយទេ - "ភ្នំពិសិដ្ឋទីមួយនៃភ្នំពិសិដ្ឋទាំងប្រាំ" អាចជជែកវែកញែកបានថាជាកំពូលភ្នំដ៏គួរឱ្យគោរពបំផុតនៅក្នុងប្រទេសទាំងមូល ទោះបីជាមិនមែនជាភ្នំខ្ពស់បំផុតក៏ដោយ។
កុំបារម្ភ។ ទោះបីជាកំពូលភ្នំរបស់វាមានកម្ពស់ 1,545 ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូទឹកសមុទ្រក៏ដោយ នេះមិនមែនជាដំណើរផ្សងព្រេងដ៏លំបាកដែលពាក់ព័ន្ធនឹងខ្សែពួរ ក្តាម ម៉ាស់អុកស៊ីសែននោះទេ។ ហើយអ្នកមិនចាំបាច់យកកាបូបស្ពាយដែលពេញទៅដោយសម្ភារៈ និងអាហារសម្រន់នោះទេ - ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើនមានក៏ដោយ ទោះបីជាមានតូបតូចៗជាច្រើនដែលលក់ផលិតផលជាច្រើន (ភេសជ្ជៈ មីក្តៅៗ ដំឡូងបំពង) ដែលអ្នកនឹងជួបប្រទះតាមផ្លូវក៏ដោយ។
ការឡើងភ្នំនៅលើដីគោកជាទូទៅគឺជាបទពិសោធន៍ខុសគ្នាទាំងស្រុងពីការឡើងភ្នំដ៏លំបាកដែលអ្នកអាចស្រមៃ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកបានឡើងភ្នំរួចហើយ អ្នកអាចសម្រាកបានប្រសិនបើអ្នកមិនចង់ឡើងភ្នំទាំងអស់នោះទេ។ ដូចពាក្យចាស់មួយបញ្ជាក់ថា "អ្នកនឹងមិនចង់ទៅទស្សនាភ្នំផ្សេងទៀតទេ បន្ទាប់ពីបានមើលភ្នំទាំងប្រាំ"។ ប៉ុន្តែសូមចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងផ្ទៃខាងក្រោយមួយចំនួន។
ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសារៈសំខាន់ខាងវប្បធម៌
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
អ្នកនឹងដើរតាមគន្លងរបស់អធិរាជ ៧២អង្គ ដូច្នេះសូមប្រុងប្រយ័ត្នដើម្បីស្វែងយល់ពីសារៈសំខាន់ខាងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃដំណើររបស់អ្នក។ នៅទីនេះ ក្នុងឆ្នាំ ២១៩ មុនគ.ស ដែលអធិរាជ ឈីន ស៊ីហួង បានធ្វើពិធីកំពូលដើម្បីជម្រាបដល់ព្រះ (ក្នុងករណីដែលពួកគេមិនបានឃើញ) ថាទ្រង់ជាអ្នកគ្រប់គ្រងដំបូងគេដែលបានបង្រួបបង្រួមប្រទេសចិន។ ហើយនៅទីនេះ រាប់រយឆ្នាំមុន ដែលកូនប្រុសដ៏ល្បីល្បាញបំផុតរបស់ខេត្តសានតុង គឺ ខុងជឺ បានឡើងដល់កំពូល ហើយបានប្រកាសថា៖ «ឡើងភ្នំថាយសាន ហើយពិភពលោកទាំងមូលមើលទៅតូច»។ ទស្សនៈនេះ — ក្នុងន័យទាំងពីរនៃពាក្យនេះ — កើតចេញពីការពិតដែលថាភ្នំថាយសាន (泰山) គឺជាភ្នំដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតនៃភ្នំពិសិដ្ឋទាំងប្រាំ។ ទិសខាងកើតគឺជាទិសដ៏ពិសិដ្ឋបំផុត ពីព្រោះព្រះអាទិត្យ និងព្រះច័ន្ទរះនៅទិសខាងកើត (តំណាងឱ្យវដ្តនៃជីវិតធម្មជាតិ៖ កំណើត ស្លាប់ បន្តជាថ្មី)។ ភ្នំនេះក៏ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយភូមិសាស្ត្រទាបៗផងដែរ ដូច្នេះវាងាយនឹងនាំមកនូវអារម្មណ៍អស្ចារ្យចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា ចាប់ពីអ្នកធ្វើដំណើរតាមកាបូបស្ពាយសម័យទំនើប រហូតដល់អង្គការយូណេស្កូ ដែលបានបន្ថែមវាទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ពិភពលោកក្នុងឆ្នាំ 1987។
នៅសម័យបុរាណ មួយពាន់ឆ្នាំមុនគ្រិស្តសាសនាចាប់ផ្តើម ព្រះចៅអធិរាជ កវី អ្នកប្រាជ្ញ មន្ត្រី និងឥស្សរជនសំខាន់ៗផ្សេងទៀតបានចាប់ផ្តើមមកទស្សនាតំបន់ Taishan ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា សួរអំពីអត្ថន័យនៃជីវិត ធ្វើការសម្រេចចិត្តសំខាន់ៗ និងទស្សនវិជ្ជា។ អ្នកខ្លះស្នាក់នៅយូរជាងអ្នកដទៃ ក្លាយជាឥសី ញែកខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំ និងរូងភ្នំ Taishan ដើម្បីរងទុក្ខវេទនាលើបញ្ហាជ្រៅៗអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ ឬច្រើនឆ្នាំ មុនពេលលេចចេញមក ដោយល្អបំផុតគឺបានរកឃើញផ្លូវ (Dao)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សព្វថ្ងៃនេះ កំពូលភ្នំនេះគ្រាន់តែស្ថិតនៅក្នុងបញ្ជីគោលដៅរបស់មនុស្សភាគច្រើនសម្រាប់កិត្តិនាមរបស់វា ដោយទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរយ៉ាងហោចណាស់ 6 លាននាក់ក្នុងមួយឆ្នាំ (ទោះបីជាពេលខ្លះវាអាចមានអារម្មណ៍ថាវាមាន 6 លាននាក់ក្នុងមួយថ្ងៃក៏ដោយ)។ នៅជើងភ្នំ Taishan គឺជាវត្ត Daimiao (岱庙) ហើយនៅផ្នែកខាងលើគឺជាវត្ត Bixia (碧霞祠) ដែលជាស្មុគស្មាញដ៏ធំទូលាយ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាង ដែលបង្កើតឡើងក្នុងរាជវង្ស Ming (1368 – 1644)។ ជាមួយនឹងសាលធំចំនួនប្រាំ ទីធ្លាពីរ និងក្បឿងសំរិទ្ធចំនួន 360 (តំណាងឱ្យ 365 ថ្ងៃនៃឆ្នាំ) ទីសក្ការៈបូជានេះគោរពដល់ទេពធីតាដែលរូបសំណាកសំរិទ្ធអាចរកឃើញនៅខាងក្នុង។
វត្តចាស់ៗមានការរំខានថ្មីៗ៖ មនុស្សមួយចំនួនចូលចិត្តបោះកាក់មួយ ឬច្រើនកាក់ទៅលើធុង ឬកណ្តឹងសម្រាប់សំណាងល្អ (ភាគច្រើនខកខាន ដោយសារតែចម្ងាយ)។ ក៏មានជម្រើសក្នុងការទិញសោរ ឱ្យវាឆ្លាក់ដោយឈ្មោះ ឬពរជ័យ ហើយបន្ថែមវាទៅក្នុងរបងដែលគ្របដណ្ដប់ដោយពួកវា។
ទោះបីជាអ្នកមិនចូលចិត្តដើរលេងជុំវិញវត្តចាស់ៗក៏ដោយ ផ្លូវទៅកាន់កំពូលត្រូវបានតុបតែងដោយបន្ទះថ្មដែលចារឹកដោយសិលាចារឹកដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ក៏ដូចជាថ្មសំខាន់ៗជាច្រើន។ "សំណល់ភូគព្ភសាស្ត្រ" ទាំងនេះភាគច្រើនត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយរបង ជាមួយនឹងសញ្ញាព្រមានអ្នកទស្សនាឱ្យនៅឱ្យឆ្ងាយ។
ការឡើងភ្នំ Taishan
សូម្បីតែដំណើរមួយពាន់ម៉ាយក៏ចាប់ផ្តើមដោយជំហានតែមួយដែរ។ ក្នុងករណី Taishan វាមានប្រហែល 7,000 ជំហាន ឬប្រហែលជាតិចជាងនេះ។ ជម្រាលខ្លះចោតជាងជម្រាលផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែវានឹងចំណាយពេលយ៉ាងតិចបីម៉ោង (និងរហូតដល់ប្រាំពីរម៉ោង) ដើម្បីធ្វើដំណើរពីច្រកទ្វារក្រហម (红门) នៅចំណុចចាប់ផ្តើមផ្លូវទៅកាន់ច្រកទ្វារឋានសួគ៌ខាងត្បូង (南天门)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ច្រកទ្វារឋានសួគ៌នេះមិនមែនជាកំពូលភ្នំទេ — នៅតែមានការដើរដ៏លំបាកមួយម៉ោងទៀតដើម្បីទៅដល់ប្រាសាទ Jade Emperor (玉皇庙) នៅកំពូលភ្នំ ជាកន្លែងដែលអ្នកឡើងភ្នំអាចមើលថ្ងៃរះបាន។
ម្យ៉ាងវិញទៀត ភ្នំពិសិដ្ឋភាគច្រើនមិនមានជណ្តើរបេតុង របាំងការពារ និងចំណតសម្រាកទេ ដែលជាមូលហេតុដែលអ្នកមិនចាំបាច់ភ័យខ្លាចដោយគំនិតនៃការឡើងលើផ្លូវខ្ពស់នេះ។ អ្នកប្រហែលជានឹងឃើញក្មេងៗ និងយាយកំពុងដើរនៅពីមុខអ្នក។ មនុស្សមួយចំនួនជិះឡានក្រុងទៅកាន់ច្រកទ្វារឋានសួគ៌កណ្តាល (中天门) បន្ទាប់មកជិះរថយន្តខ្សែកាបទៅកាន់កំពូលភ្នំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូមសួរខ្លួនឯងថា តើខុងជឺនឹងធ្វើអ្វី? គាត់ប្រាកដជាដើរហើយ។
ការកំណត់ពេលវេលាឡើងភ្នំរបស់អ្នកអាចពិបាកបន្តិច។ មនុស្សមួយចំនួនចាប់ផ្តើមយឺត ប្រហែលម៉ោង ៩ ឬ ១០ យប់ ដើម្បីទៅដល់កំពូលភ្នំទាន់ពេលវេលាសម្រាប់ពេលព្រឹកព្រលឹម។ នេះគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រខ្លាំងមួយដែលមិនផ្តល់រង្វាន់ដល់អ្នកទេសចរបានល្អនោះទេ។ មិនត្រឹមតែអ្នកនឹងប្រថុយនឹងការដើរជុំវិញជំហានរាប់ពាន់នៅក្នុងទីងងឹត (លុះត្រាតែអ្នកយកចង្កៀងមុខ ឬពិលមកជាមួយ) អ្នកនឹងខកខានទិដ្ឋភាពទាំងអស់នៅតាមផ្លូវ រួមទាំងប្រាសាទ (ដែលនឹងត្រូវបិទ) ហើយសីតុណ្ហភាពនឹងត្រជាក់ជាងនេះទៅទៀត... ហើយវាកាន់តែត្រជាក់ខ្លាំងនៅលើកំពូលភ្នំ។
ជម្រើសមួយទៀតគឺចាប់ផ្តើមលឿនជាងមុន ហើយបោះតង់ ឬគេងនៅសណ្ឋាគារមួយនៅលើកំពូលភ្នំ មុនពេលភ្ញាក់ពីដំណេកជាមួយនឹងព្រះអាទិត្យ។ បញ្ហាគឺសណ្ឋាគារ ដែលអាចមានលក្ខណៈសាមញ្ញ និងពេលខ្លះមិនសមរម្យ ជាពិសេសជាមួយនឹងតម្លៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកដែលមានជំនាញក្នុងការចរចាតម្លៃ ត្រូវបានគេដឹងថាអាចធ្វើឱ្យតម្លៃធ្លាក់ចុះពាក់កណ្តាល។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មានពេលណានៅថ្ងៃណាមួយនៃឆ្នាំដែលអ្នកមិនចាំបាច់ចែករំលែកបទពិសោធន៍ជាមួយហ្វូងមនុស្សច្រើននោះទេ។ ការសញ្ជឹងគិតតែម្នាក់ឯងតាមបែបខុងជឺ ក្នុងពេលព្រឹកព្រលឹមដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ គឺពិតជាមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងនៅសតវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ដំបងថតរូប Selfie និងហ្វូងមនុស្សកំពុងពេញនិយម ហើយពួកគេតែងតែចង់រក្សារបៀបនេះ។ នោះជាតម្លៃដែលអ្នកត្រូវចំណាយសម្រាប់ភាពងាយស្រួលឡើងដល់រថយន្តខ្សែកាប ជណ្ដើរថ្ម និងការឈប់សម្រាកអាហារសម្រន់នៅតាមផ្លូវទៅកាន់កន្លែងដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតមួយនៅក្នុងប្រទេសចិន។ យ៉ាងណាក៏ដោយ តែងតែមានអ្វីដែលត្រូវនិយាយអំពីការឡើងភ្នំណាមួយ — សូម្បីតែ (ឬជាពិសេស) ភ្នំមួយដែលអ្នកអាចឡើងបានក្នុងរយៈពេលតិចជាងមួយថ្ងៃ។
គន្លឹះ៖ ប្រសិនបើអ្នកមិនចូលចិត្តការឡើងភ្នំដ៏ធំទេ សូមធ្វើដំណើរតាមផ្លូវខាងលិច ហើយសាកល្បងដើរលេងកាត់តំបន់ Colourful Stone Creek Scenic Area (彩石溪景区)។ ទៅទស្សនាជ្រលងភ្នំផ្កា Peach Blossom Valley (桃花峪) ដែលមានដើមស្រល់ និងដើមប៉េស ដូចដែលអ្នករំពឹងទុក ទឹកជ្រោះ និងស្រះធម្មជាតិតូចៗ ហើយគ្មានជណ្តើរ! (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៥ កុម្ភៈ ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ភ្នំពេញ- ជាងជួសជុលម៉ាញ៉េទូរទស្សន៍ម្នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងហេតុការណ៍អគ្គីភ័យ មួយកន្លែង ស្ថិតនៅ ក្បែរផ្សារប៉េសេ សង្កាត់បឹងទំពន់ទី ២ ខណ្ឌមានជ័យ រាជធានីភ្នំពេញ កាលពីវេលាម៉ោង៩ និង២៥ នាទីព្រឹក ថ្ងៃទី៤ ខែកុម្ភះ ឆ្នាំ២០២៥។
សពជនរងគ្រោះខាងលើមានឈ្មោះ ឡុង សារ៉ាត់ ភេទប្រុស អាយុ៤៥ឆ្នាំ. មុខរបរ ជាងជួសជុលម៉ាញ៉េនិងទូរទស្សន៍. ស្នាក់នៅចំនុចកើតហេតុខាងលើ។ យោងតាមប្រភពព័ត៍មាននៅកន្លែងកើតហេតុបានអោយដឹងថា មុនពេលកើតហេតុ មានករណីឆ្លងចរន្តអគ្គិសនី បណ្តាលអោយឆាបឆេះបង្គោលភ្លើង យ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ហើយបានរាលឆេះផ្ទះរបស់ជនរងគ្រោះ ខណៈជនរងគ្រោះកំពុងនៅលើផ្ទះ ក៏បានជាប់គាំងនៅក្នុងផ្ទះបណ្តាលអោយឆេះរលាកពេញខ្លួន ឈ្លក់ផ្សែងភ្លើងស្លាប់នៅក្នុងផ្ទះតែម្តង។
ក្រោយពេលកើតហេតុសមត្ថកិច្ចជំនាញកោសល្យវិច័យ បច្ចេកទេសនិងវិទ្យាសាស្ត្រនៃស្នងការដ្ឋាននគរបាលរាជធានីភ្នំពេញ សហការជាមួយកម្លាំងមូលដ្ឋាននៃអធិការដ្ឋាននគរបាលខណ្ឌមានជ័យ បានពិនិត្យសព និងធ្វើកំណត់ហេតុប្រគល់សពជនរងគ្រោះខាងលើទៅអោយក្រុមគ្រួសារចាត់ចែងធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី៕

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៥ កុម្ភៈ ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ក្នុង​អតីតកាល​កន្លង​ទៅ​ក្នុង​រាជ្យ​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​ស្ដេច​គង់​នៅ​បន្ទាយលង្វែក​ (គ.ស​១៥០២) កាល​ជាន់​នោះ​ ​ស្រុក​ខ្មែរ​ជា​ស្រុក​ចំណុះ​សៀម​នៅ​ឡើយ​ ​តែង​នាំ​សួយសារអាករ​ឡើង​ទៅ​ស្រុក​សៀម​ ​ព្រះ​ចៅ​សៀម​ចាត់​ព្រះរាជបុត្រ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​មាន​នាម​មិន​ប្រាកដ​ ​ឱ្យ​មក​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​ដើម្បី​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​ធ្វើ្វ​​ជា​អ្នកត្រួតត្រា​ខាង​ពន្ធ​អាករ​ គ្រប់យ៉ាង​ ​ក្រែង​ស្ដេច​ស្រុក​ខ្មែរ​មាន​ចិត្ដ​មិន​ត្រង់​ ​បំបាត់​សួយសារអាករ​ ​យក​ទៅ​មិន​អស់​ ​ឬ​មួយ​ក្រែង​ស្ដេច​ខ្មែរ​មាន​គំនិត​ក្បត់​ ​មាន​ចិត្ដ​មិន​ត្រង់​នឹង​រាជការ​ដោយ​ប្រការ​ណាមួយ​ ​ទើប​ប្រើ​ព្រះរាជបុត្រ​ពេញ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ ​មក​នៅ​ដើម្បី​ជំនួស​ព្រះ​នេត្រ​ព្រះ​អង្គ​ ​ចំណែក​ព្រះរាជបុត្រ​មាន​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ត្មាត​មួយ​ ​ត្មាត​នោះ​មាន​មារយាទ​ចេះ​ដឹង​ប្រហែល​មនុស្ស​ ​ជា​សត្វ​ខុស​ពី​សត្វ​ដទៃ​ធម្មតា​ ​ចេះ​ស្រឡាញ់​ម្ចាស់​ ​ប្រើ​នាំសារ​ទៅ​មក​រវាង​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​និង​ស្រុក​សៀម​បាន​ដោយ​ស្ងាត់ ។
ថ្ងៃមួយ ​ ​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​ព្រួយ​ព្រះទ័យ​ថា​ ​ព្រះ​ចៅ​លោក​មិន​ទុក​ព្រះ​ហឫទ័យ​នឹង​យើង​ហើយ​ ​បាន​ជា​លោក​ចាត់​ព្រះរាជបុត្រ​ឱ្យ​មើល​ការ​ផ្ទាល់​ ​ណាមួយ​ព្រះរាជបុត្រ​នោះ​ ​មាន​ការ​រំលោភ​បៀតបៀន​ ​មិន​មាន​សេចក្ដី​កោតក្រែង​ ​បង្គាប់​ឱ្យ​នាំ​សួយ​សារ​ឡើង​នគរ​ខ្លួន​ហួសហេតុ​ ​ទ្រង់​តូច​ព្រះ​ហឫទ័យ​ខ្លាំង​ ​អត់ទ្រាំ​ពុំ​បាន​ ​ក៏​បង្គាប់​ពួក​ពេជ្ឈឃាដ​ឱ្យ​ចាប់​រាជបុត្រ​ស្ដេច​សៀម​យក​ទៅ​សម្លាប់​ចោល​ ក្នុង​ព្រៃ​ពេល​យប់ ។ ឯ​សត្វ​ត្មាត​ ​លុះ​ព្រឹក​ឡើង​មិន​ឃើញ​ព្រះរាជបុត្រ​ជា​ម្ចាស់​របស់​វា ​ហើរ​ចុះ​ ​ហើរ​ឡើង​ ​រក​ឃើញ​ខ្មោច​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ ​ត្មាត​ឃើញ​ព្រះ​ទម្រង់​ ​វា​ស្គាល់​ច្បាស់​ជា​ម្ចាស់​វា​ ​ក៏​ចឹក​ពាំ​ព្រះ​ទម្រង់​ទៅ​ស្រុក​សៀម​ថ្វាយ​ព្រះ​បិតា ។ ព្រះ​ចៅ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​ទម្រង់​ ​ទ្រង់​យល់​ថា​ ​ព្រះរាជបុត្រ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដល់​ទីវង្គត​ហើយ​ ​រឿង​នេះ​ពិតជា​ស្ដេច​ស្រុក​ខ្មែរ​សម្លាប់ ។​ ​ទ្រង់​ក្រោធ​ខ្លាំង​ណាស់​ ​កោះ​ប្រជុំ​ពួក​សេនាបតី​មួយ​រំពេច​ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ប្រាប់​តាម​រឿង​ ​រួច​បង្គាប់​ឱ្យ​លើក​ទ័ព​មក​សងសឹក​ស្ដេច​ខ្មែរ​វិញ​ ​ហើយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា​ ​ត្រូវ​តែ​សម្លាប់​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​ព្រមទាំង​ញាតិ​សាច់​សាលោហិត​ ​ទាំង​ពួក​សេនាបតី​ ​ហើយ​រឹបជាន់​យក​ទ្រព្យសម្បត្ដិ​ ​និង​កៀរ​ពួក​បណ្ដា​រាស្ដ្រ​មក​ស្រុក​សៀម​កុំ​ឱ្យ​សល់ ។ ពួក​កងទ័ព​ក៏​ចេញ​មក​ដល់​បន្ទាយលង្វែក​ ​ចូល​ឡោម​ព័ទ្ធ​ចាប់​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​សម្លាប់​ ​ព្រមទាំង​ព្រះ​ញាតិ ។​ ​ចំណែក​ព្រះ​ម្នាង​ប៉ែន​ ​ជា​ស្នំ​ ​ក៏​មិន​អាច​ភៀស​ខ្លួន​រួច​អំពី​គ្រោះថ្នាក់​ដើម្បី​ទៅ​ជាមួយ​នឹង​សេនាបតី​ មឿង​ ​ព្រម​ទាំង​ភរិយា​ និង​បុត្រ​៤​នាក់​ទៀត​ឡើយ ។ ពួក​កងទ័ព​សៀម​កៀរ​មនុស្ស​អំពី​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​ដោយ​ទាំង​ព្រះ​ម្នាង​ទៅ​ជាមួយ​ផង​ ​ទាំង​ព្រះរាជ​ទ្រព្យ​មាន​វិញ្ញាណ​ ​និង​ឥត​វិញ្ញាណ ។ ចំណែក​មេ​ដំរី​ស​មួយ​ ​ឈ្មោះ​ជំទាវ​ប៉ាលហៃ​ ​មាន​កូន​នៅ​ក្នុង​ពោះ​ ​ដែល​ជា​ព្រះ​ទីនាំង​ដ៏​ប្រសើរ​ ​ក៏​ត្រូវ​កងទ័ព​សៀម​កៀរ​យក​ទៅ​ដែរ ។​
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ពួក​សៀម​ជាន់​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ព្យាបាទ​ធ្វើបាប​ខ្មែរ​អស្ចារ្យ​ណាស់​ ​ចាប់​មនុស្ស​ដោត​ស្លឹក​ត្រចៀក​ ​ដឹក​យក​ទៅ​ដូច​សត្វ​ធាតុ​ ​ស្រី​ណា​មានកូន​ខ្ចី​ចាប់​ច្រក​ការុង​ឱ្យ​ដំរី​ជាន់​ ​វៀរលែងតែ​មាន​កូន​នៅ​ក្នុង​ពោះ ។​ ​លុះ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​សៀម​ ​នាំ​សេចក្ដី​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​ចៅ​ដោយ​សព្វ​គ្រប់ ។​ ​ដោយ​សេចក្ដី​សងសឹក​បាន​សម្រេច​ដូច​ប្រាថ្នា​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​បង្គាប់​ឱ្យ​យក​ពួក​ខ្មែរ​ទាំងអស់​ទៅ​នៅ​មួយ​ក្រុម​ជិត​ ក្រុង​ ​ហើយ​សន្មត​ឱ្យ​ឈ្មោះ​ថា​ ​“ក្រុម​ខ្មែរ​អ្នក​គ្រួរ” ។
ព្រះម្នាង​ប៉ែន​ ​ហាក់ជា​ស្រី​មានបុណ្យ​វាសនា​ ​ទុក​ណា​ជា​នាង​ទទួល​គ្រោះថ្នាក់​ដោយ​សៀម​យក​ទៅ​យ៉ាងហ្នឹង​ក៏​ដោយ​នាង​គង់នៅ ​ជា​ស្រី​ប្លែក​អំពី​ស្រី​ឯទៀតៗ ។ ដោយ​អំណាច​កូន​ដែល​នៅ​ក្នុង​គភ៌​ជា​កូន​មាន​ឥទ្ធិឫទ្ឋិ​ ​មាន​បុណ្យ​ ​ក៏​បណ្ដាល​ឱ្យ​អ្នកផង​ជិតខាង​ ​មានចិត្ដ​ទោរទន់​រាប់អាន​ស្រឡាញ់​ ​ជួយ​ឧបត្ថម្ភ​ ​យកអាសារ​នាង​គ្រប់យ៉ាង ។
លុះនាង​មាន​គភ៌​គ្រប់​ខែ​ ​ក៏​ប្រសូត​បុត្រ​មក​ដោយ​សុខ​សប្បាយ​ ​អ្នក​ជិតខាង​ទាំងប្រុស​ទាំងស្រី​ ​ជួយ​ថែទាំ​ផ្ដល់​ទឹក​ក្ដៅ​ទឹក​ត្រជាក់​ ​អ្នក​ណា​ក៏​មក​មិន​មាន​ខាន​ ​ដោយ​អំណាច​គុណ​បុណ្យ​តេជៈ​បារមី​នៃ​ទារក​នោះ ។​ ​លុះ​ប្រសូត​បាន​៣​ថ្ងៃ​ ​ពួក​ក្រុម​ញាតិ​មូលមាត់គ្នា​ ​ឱ្យ​ឈ្មោះ​កូន​នោះ​ថា​ ​ឧទេន ។
ចំណែក​មេ​ដំរី​ដែល​ជា​ព្រះ​ទីនាំង​ ​ក៏​កើត​កូន​ក្នុង​ថ្ងៃ​ដំណាល​ទារក​នោះ​ដែរ​ ​តែ​មេ​ដំរី​នោះ​ ​ផ្ដាច់​ខ្សែ​ទន្លឹង​ ​ទៅ​កើតកូន​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ឆ្ងាយ​ ​លាក់​មិន​ឱ្យ​អ្នក​ណា​ដឹង​ឡើយ​ ​ដរាប​ដល់​៣​ថ្ងៃ​ទើប​នាំ​កូន​មក​កាន់​ទីកន្លែង​ដើម​វិញ ។ កូន​ដំរី​នោះ​មាន​ពណ៌​សម្បុរ​ ​ព្រមទាំង​រូបរាង​ល្អ​ប្លែក​អំពី​ដំរី​ធម្មតា​ ​អ្នករក្សា​ដំរី​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ក្រាបទូល​ព្រះ​ចៅ​គ្រប់សព្វ​ ​ព្រះ​ចៅ​ពេញ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ណាស់ ។
ដំណាល​ពី​កុមារ​ឧទេន​ ​លុះ​បាន​អាយុ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ ​ដឹង​សេចក្ដី​ខុស​ត្រូវ​ខ្លះ​ ​នឹក​ភ្នក​រក​បិតា​ ​សួរ​ម្ដាយ​ថា​ ​“ឪពុក​ខ្ញុំ​ទៅ​ឯណា​ ​ពុំដែល​ឃើញ​ ​ក្មេង​ឯទៀត​មាន​ម្ដាយ-ឪពុក​ ​ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​មាន​ឪពុក​ដូច​គេ ?” មា្ដ​យ​កាលបើ​ឮ​កូន​សួរ​ដូច្នោះ​ ​នាង​ណែន​ក្នុង​ទ្រូង​អួលអាក់​ខ្លោចផ្សា​ ​និយាយ​ប្រាប់​កូន​មិន​រួច​ ​ក៏​និយាយ​បន្លែបន្លប់​ ​កុំឱ្យ​កូន​សួរ​ទៀត​ ​ពីព្រោះ​ខ្លាចក្រែង​ ​រឿង​នោះ​មិន​ជិត​ដឹង​ទូទៅ​ ​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​អន្ដរាយ​នៃ​ជីវិត ។​ ​កូន​ចេះ​តែ​សួរ​ញយៗ​ ​នាង​ក៏​និយាយ​បង្វេះ​ពង្វាង​មិន​ឱ្យ​សួរ​បាន​ដរាប​ដល់​កូន​នោះ​អាយុ​១២​ ឆ្នាំ ។ ថ្ងៃមួយ​នាង​នឹក​ថា​ ​កូន​នេះ​ខាន​ប្រាប់​ពុំ​បាន​ ​ក៏​នាំ​កូន​ទៅ​កាន់​ទី​ស្ងាត់​តែ​ពីរ​នាក់​ ​ដំណាល​រឿងរ៉ាវ​តាំងពី​ដើម​ដល់​ចុង​ ​កូន​ស្ដាប់​បាន​យល់​សេចក្ដី​សព្វគ្រប់​ ​ប្រាប់​ម្ដាយ​ឱ្យ​អត់ទ្រាំ​​សិន​ចុះ​ ​កូន​នឹង​គិត​រក​មធ្យោបាយ​មួយ​ ​ដើម្បី​នឹង​វិល​ទៅ​នគរ​វិញ ។ ចំណែក​កុមារ​ឧទេន​ ​ចាប់តាំងពី​ថ្ងៃ​ដែល​បាន​ស្ដាប់​ពាក្យ​ម្ដាយ​មក​ ​ក៏​ខំ​ស្វែង​រៀនសូត្រ​វិជ្ជា​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ ​មាន​អក្សរ​ជាដើម​ ​ឧទេន​ជា​កុមារ​ឆ្លាត​វាងវៃ​ ​អង់អាច​ប្លែក​អំពី​កុមារ​ធម្មតា ។
ថ្ងៃមួយ ​កុមារ​ឧទេន​ចូល​ទៅ​សេពគប់​នឹង​ពួក​ហ្មដំរី​ ​សុំ​ខ្លួន​ជា​អ្នកបម្រើ​បោសច្រាស​រោង​ដំរី​ ​ដើម្បី​រៀន​វិជ្ជា​ខាង​ហ្មដំរី​ឱ្យ​ស្ទាត់ ។​ ​ថ្ងៃមួយ​ព្រះ​ចៅ​ស្ដេច​យាង​មក​ទត​រោង​ដំរី​ ​ឃើញ​កុមារ​នោះ​ជួយ​ធ្វើ​នេះ​ធ្វើ​នោះ​ ​ដោយ​យក​ចិត្ដ​ទុកដាក់​ ​រហ័សរហួន​វាងវៃ​ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​សួរ​ថា​ ​ក្មេង​នេះ​មកពីណា​ ​ហ្មដំរី​ក្រាបទូល​តាម​ដំណើរ​ដោយ​សព្វគ្រប់​ ​ទ្រង់​ពេញ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ប្រាប់​ថា​ ​ចូរ​មើល​ក្មេង​នេះ​ផង ។​ ​ចាប់ផ្ដើម​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក​ ​កុមារ​ខំ​យក​ចិត្ដ​ទុកដាក់​ធ្វើការ​ដោយ​ហ្មត់ចត់​ ​បោស​ប្រមូល​អាចម៍​ដំរី​ ​ដុត​បំពក់​ជា​ជី ​ដើម្បី​យក​ទៅ​ដាំ​ស្ពៃ​ ​ស្ពៃ​ក៏​មាន​គុម្ព​ធំ​ប្លែក​ចម្លែក​ពី​ស្ពៃ​អ្នកស្រុក​ធម្មតា ។ លុះ​ស្ពៃ​នោះ​ធំ​ល្មម​ដក​ ​កុមារ​ឧទេន​ ​ដក​យក​ទៅ​លាង​យ៉ាង​ស្អាត​រែក​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​ចៅ​ ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា​ ​“នែ ! កុមារ​ឯង​បាន​ស្ពៃ​នេះ​មកពីណា​ ​ប្លែក​ពី​ស្ពៃ​ធម្មតា​” កុមារ​ក្រាបទូល​តាម​ដំណើរ​សព្វគ្រប់​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​ប្រទាន​រង្វាន់​ ​និង​មុខងារ​ជា​អ្នកត្រួតត្រា​ភ្នាក់ងារ​ខាង​ដំរី ។ ដំរីជា​កូន​មេ​ដំរី​ឈ្មោះ​ជំទាវ​ប៉ាលប៉ៃ​ ​ដែល​ជា​ទីនាំង​ដ៏​ប្រសើរ​របស់​ព្រះ​ចៅ​ ​ក៏​ស្រាប់តែ​ចុះ​ប្រេង​ ​មាន​កិរិយា​ខុស​ប្រក្រតី​កាច​សាហាវ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​បង្គាប់​ ​ព្រិច​ហ្ម​ស្លាប់​ ​មិន​មាន​អ្នក​ឯណា​មួយ​អាច​ដឹក​បាន​ ​ថែម​ទាំង​ធ្វើបាប​អ្នក​ស្រុក​បោចរោច​ផ្ទះសម្បែង​ផ្អើល​ជ្រួលច្របល់​ ​រត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ចោល​ទីលំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន ។ ពួក​អ្នក​គង្វាល​ដំរី​នាំ​សេចក្ដី​ទៅ​ទូល​ព្រះ​ចៅៗ​ទ្រង់​ចាត់ការ​ឱ្យ​ ស៊ើបសួរ​រក​អ្នក​ណា​ដែល​អង់អាច​ក្លាហាន​ហ៊ាន​ទៅ​ចាប់​ដំរី​នោះ​បាន ។ ពេល​នោះ​ ​កុមារ​ឧទេន​ឆ្លើយ​ថា​ ​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​ទទួល​ចាប់​ដំរី​នោះ​បាន​ ​ទើប​ទ្រង់​ប្រគល់​ការ​ទៅ​កុមារ​ឧទេន​ចាត់ការ​យ៉ាងណា​ឱ្យ​តែ​ចាប់​បាន​ព្រះ​ ទីនាំង​នោះ ។
ឧទេន​បង្គាប់​ឱ្យ​ប្រមូល​ ដំរី​៥០០​មក​ ​ដើម្បី​នឹង​រើស​យក​ដំរី​ណា​គួរ​យក​មក​ធ្វើ​ធ្នាក់​បាន​ ​ទើប​រើស​យក​មេ​ដំរី​ស​ឈ្មោះ​ ​ជំទាវ​ប៉ាល់ប៉ៃ​ ​ពេល​ចេញ​ទៅ​ចាប់​ ​កុមារ​ឧទេន​បង្គាប់​ឱ្យ​រៀប​ពិធី​បួងសួង​សែនព្រេន​អឹកធឹក ។ អ្នកស្រុក​ផ្អើល​មក​មើល​អឺងកង​ ​ពាសពេញ​មីរដេរដាស់​ ​លុះ​សែនព្រេន​រួច​ ​កុមារ​ឧទេន​បង្គាប់​ឱ្យ​យក​ចេក​៣​ស្និត​ ​អំពៅ​៣​បាច់​ ​ពេល​ទៅ​ដល់​ព្រះ​ទីនាំង​ ​ស្ទុះ​មក​រក​ហាក់ដូចជា​ប្រុង​នឹង​ព្រិច​ ​តែ​បែរជា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​វិញ​ ​ដោយ​អំណាច​តេជៈ​បុណ្យ​បារមី​នៃ​ឧទេនៗ​និយាយ​ទូន្មាន​ប្រដៅ​ថា​ ​“ទីនាំង​ឯង​តាំងពី​ថ្ងៃនេះ​ទៅ​ ​លះបង់​មារយាទ​អាក្រក់​ចេញ​ទៅ​ ​ត្រូវធ្វើ​ឱ្យ​ស្លូត​ល្អ​ដូច​ពី​ដើម​ ​ឱ្យ​ចេក​ ​និង​អំពៅ​ស៊ី​រួច​និយាយ​ថា​ ​ឯង​ទៅ​តាម​យើង​ ​ថា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ស្រាប់តែ​ដំរី​ដើរ​តាម​ទៅ​ដោយ​ស្រួល​ ​ឥត​បាច់​ចាប់​ចង​អ្វី​ឡើយ​ ​ហាក់ដូចជា​ហ្ម​ចាស់​យូរ​មក​ហើយ ។
ចាប់​ដើម​តាំងពី​ថ្ងៃ​ដែល​ទៅ​យក​ព្រះ​ទីនាំង​មក​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​ប្រទាន​រង្វាន់​ឱ្យ​ឧទេន​ ​និង​ប្រទាន​ងារ​ថា​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​ជា​សេនា​ខាង​ទ័ព​ដំរី​ ​និង​ខាង​ទាក់ដំរី​ព្រៃ ។​ ​ពួក​អ្នករាជការ​ទទួល​ស្គាល់​ខ្លាច​អំណាច​ឧទេន​ថា​ ​ជា​អ្នក​មោះមុត​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​ហ្មដំរី​ ​សូម្បី​តែ​ពេល​ចេញ​ទាក់​ដំរី​ព្រៃ​ម្ដងៗ​មិន​ចាំ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ប៉ុន្មាន​ ​ក៏​ទៅ​ទាក់​បាន​ដែរ​ ​ហាក់ដូចជា​ហៅ​មក​បាន​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​ពេញចិត្ដ​ ​និង​ទុក​ព្រះ​ហឫទ័យ​លើ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​ប្រហែល​គ្នា​នឹង​ព្រះរាជបុត្រ​របស់​ព្រះ​អង្គ ។
លុះដល់​អាយុ​១៦​ឆ្នាំ​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ភ្នកនឹក​ដល់​បំណង​ដើម​ ​ក៏​រំពឹងគិត​រក​ឧបាយ​ណាមួយ​ ​នឹង​ដោះ​ខ្លួន​ចេញ​អំពី​កណ្ដាប់​ដៃ​សៀម​ ​ហើយ​ទៅ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​សោយរាជ្យ​ស្នង​ព្រះ​បិតា​ ​និង​នាំ​យក​មនុស្ស​ពី​ស្រុក​សៀម​ទៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ​ ​ព្រមទាំង​ទ្រព្យសម្បត្ដិ​មាន​វិញ្ញាណ​ ​ឥត​វិញ្ញាណ​ ​ទៅ​ឱ្យ​អស់​អំពី​ស្រុក​សៀម​ ​ឱ្យ​បាន​សម្រេច​ដូច​សេចក្ដី​បំណង ។
ទើបដើរ​នយោបាយ​ចាត់​មនុស្ស​១៥​នាក់​ ​ដែល​ជា​មនុស្ស​ទុកចិត្ដ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ដូច​បងប្អូន​បង្កើត​ ​ធ្វើ​ជាល​ និង​ឈើ​ជើងដំរី​ ​ឱ្យ​យក​ជាល​ច្រក​អាចម៍​ដំរី​ញាត់​ឱ្យ​ណែន​ ​ទុក​ឱ្យ​ស្ងួត​ចាក់​រាយ​តាម​ស្ទឹង​ ​ឬ​ផ្លូវ​យក​ឈើ​ជើង​ដំរី​ដើរ​សង្កត់​ជា​ស្នាម​ដាន​ ​ដូច​ជា​ដំរី​ដើរ​មែនៗ​ ​ដើម្បី​ឱ្យ​អ្នកស្រុក​ឃើញ​ ​ហើយ​នាំ​ព័ត៌មាន​នោះ​ក្រាបទូល​ព្រះ​ចៅៗ​នឹង​ទ្រង់​ចាត់​ឱ្យ​សេនា​ ជ័យអស្ចារ្យ​ខ្លួន​ ​ទៅ​តាម​ទាក់​មិន​ខាន​ ​ម្យ៉ាងទៀត​ដើម្បី​ឱ្យ​ពល​ដែល​ព្រះ​ចៅ​ចាត់​ឱ្យ​ទៅ​ជា​មួយ​ជឿជាក់​ក្នុង​ ចិត្ដ​ថា​ ​ជា​ដាន​ដំរី​ពិតមែន ។
ចំណែកអ្នកស្រុក​ ​លុះ​ឃើញ​ដានជើង​ដំរី​ ​និង​អាចម៍​ធំៗ​ ​អណ្ដែត​តាម​ទឹក​មក​ដូច្នោះ​ ​ក៏​នាំ​សេចក្ដី​នោះ​ទៅ​ក្រាប​ទូល​ព្រះ​ចៅៗ​ទ្រង់​ប្រើ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​ឱ្យទៅ​តាម​ទាក់ដំរី​ព្រៃ​ដែល​មាន​ដានជើង​ធំ​នោះ ។​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ក្រាបទូល​ថា​ ​សូម​ព្រះ​មេត្ដាប្រោស​ ​បើ​ទ្រង់​សព្វព្រះទ័យ​ ​ចង់បាន​ដំរី​ធំ​បែប​នោះ​ ​លុះតែ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ ​នឹង​ដំរី​ធ្នាក់​ដ៏​ច្រើន​ ​ហើយ​ឱ្យ​មនុស្ស​ដែល​ទៅ​ជាមួយ​ទូលព្រះបង្គំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ​ស្ដាប់បង្គាប់​ទូល​បង្គំ​ ​ទើប​ធ្វើការ​នោះ​បាន​ ​ពេល​ចេញ​ទៅ​សូម​ព្រះ​អង្គ​មេត្ដា​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ធ្វើ​ពិធី​បួងសួង​ផង​ឱ្យ​ មាន​ជោគ​ជ័យ ។​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​គ្រប់​សំណូមពរ​ ​ប្រគល់​ការ​នោះ​ឱ្យ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​តាម​ត្រូវការ​ ​ធ្វើ​បែប​ណាៗ​ស្រេច​នៅ​លើ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ចុះ ។​ ​លុះ​រៀប​ធ្វើ​ពិធី​រួច​ ​ព្រះ​ចៅ​ប្រទាន​ព្រះ​ខ័ន​សឹក​ឱ្យ​អំណាច​ពេញ​ ​បើ​ឈ្មោះ​ណា​មិន​ស្ដាប់បង្គាប់​ត្រូវ​សម្លាប់​បាន ។​ ​លុះ​ចេញ​ទៅ​បាន​ចំនួន​១៥​ថ្ងៃ​ ​ដល់​ពាក់កណ្ដាល​ផ្លូវ​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ធ្វើ​សារ​ទៅ​ក្រាបទូល​ព្រះ​ចៅ​វិញ​ថា​ ​“សូម​ទ្រង់​មេត្ដាប្រោស​ ​ទូលបង្គំ​ជាខ្ញុំ​តាម​ទាក់ដំរី​នោះ​ ​កាន់តែ​ឃើញ​ដាន​កៀក​ហើយ​ ​តែ​អស់​ស្បៀង​ ​សូម​ព្រះ​អង្គ​មេត្ដា​ប្រោស​ព្រះរាជ​ទាន​បញ្ជូន​មក​ឱ្យ​ឆាប់​ ​ដើម្បី​នឹង​ធ្វើការ​ឱ្យ​បាន​សម្រេច​ដូច​បំណង” ។
ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​ព្រះរាជ​ទាន​តាម​សេចក្ដី​សុំ​ដោយ​រួសរាន់​ ​ដោយ​បំណង​ចង់​បាន​ដំរី​នោះ​ពេក​ភ្លេច​គិត​អំពី​ការ​បង់ខាត​ព្រះរាជ​ទ្រព្យ​ ​ឬ​សង្ស័យ​ដោយ​ហេតុ​ណាមួយ​ឡើយ ។
ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​លុះ​បាន​ទទួល​ស្បៀង​បន្ថែម​អំពី​ព្រះ​ចៅ​ ​ក៏​បន្ដដំណើរ​ទៅ​ទៀត​ចំនួន​៥​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​ដល់​ស្រុក​បាត់ដំបង​ដែល ​ជា​ដី​ខ្មែរ​ ​មាន​អ្នកស្រុក​ជិត​ឆ្ងាយ​គ្រប់​តំបន់​រត់​មក​ចុះ​ចូល​ថ្វាយ​ខ្លួន​ជា​ពល​ សេនា​ ​ព្រមទាំង​សេនា​ចាស់​ម្នាក់​ធ្លាប់​បំរើ​ព្រះ​វរបិតា​ឈ្មោះ​មឿង​ ​និង​កូនប្រុស​៤​នាក់​ ​បាន​ចូល​មក​ថ្វាយខ្លួន​ដែរ​ ​ក៏​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ល្មម​តទល់​នឹង​ព្រះ​ចៅ​សៀម​បាន ។​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ក៏​សរសេរ​សំបុត្រ​ចង​នឹង​ក​ដំរី​ ​ប្រើ​ឱ្យ​ទៅ​អញ្ជើញ​ម្ដាយ​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​រួច​ចង​កូន​ជំទាវ​ប៉ាល់ប៉ៃ​ទៅ​ទទួល​ម្ដាយ ។​ ​មេ​ដំរី​ទៅ​ដល់ទី​កន្លែង​ម្ដាយ​ ​ពេល​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ ​មេ​ដំរី​វា​ទម្លាក់​បំពង់​៣​ដង​ ​ម្ដាយ​ភ្ញាក់​នឹក​ស្មាន​ថា​កូន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ ​ក៏​អុជ​ភ្លើង​បំភ្លឺ​មើល​ ​តែ​មិនឃើញ​កូន​ ​ឃើញ​តែ​សំបុត្រ​ ​មើល​ដឹង​សេចក្ដី​សព្វគ្រប់​ ​រៀប​ដំណើរ​ឡើង​ជិះ​មេ​ដំរី​យ៉ាង​ប្រញាប់​ ​ខំ​ស្រួត​ឱ្យ​ជួបនឹង​កូន​នៅ​ស្រុក​បាត់ដំបង ។ ទើប​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ប្រកាស​ខ្លួន​ឱ្យ​អ្នកស្រុក​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ ​ខ្លួន​ហ្នឹងហើយ​ជា​ព្រះរាជបុត្រ​របស់​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​ ​គង់​នៅ​បន្ទាយលង្វែក​ ​ឥឡូវនេះ​វិល​មក​គ្រងរាជ្យ​ស្នង​ព្រះ​បិតា ។​ ​រឿង​នេះ​មិន​បាត់​ស្ងាត់​ជ្រាប​ដល់​ព្រះ​ចៅ​សៀម​ ​ទ្រង់​ពិរោធ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពន់ពេក​ ​និង​តូច​ព្រះ​ទ័យ​ក្រៃ​លែង​ ​ទ្រង់​ប្រជុំ​ពួក​សេនា​យោធា​មក​ប្រាប់​ថា​ ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​ប្រើ​ឧបាយកល​បោក​បញ្ឆោត​ ​យក​ព្រះ​ខ័ន​សឹក​ព្រមទាំង​ទ្រព្យ​មាន​វិញ្ញាណ​ ​ឥត​វិញ្ញាណ​ ​រត់​ទៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​ហេតុនេះ​ត្រូវ​លើកទ័ព​តាម​ទៅ​ដណ្ដើម​យក​មក​វិញ​ឱ្យ​បាន​ ​ហើយ​ចាប់​ជ័យ​អស្ចារ្យ​សម្លាប់​ឱ្យ​ផុត​ពូជ​ព្រះ​ចន្ទ​រាជា​ ​ព្រមទាំង​ពួក​រាជការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​កុំ​ឱ្យ​សល់ ។​
ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​បាន​ដំណឹង​ច្បាស់​ថា​ ​ព្រះ​ចៅ​លើកទ័ព​មក​តាម​ដូច្នោះ​ ​ទ្រង់​ជំនុំ​នឹង​សេនាបតី​ថា​ ​ឥឡូវ​ពល​សេនា​យើង​ ​និង​គ្រឿង​អាវុធ​យុទ្ធភណ្ឌ​របស់​យើង​ពុំ​បរិបូណ៌​ ​តើ​អ្នក​រាល់គ្នា​គិត​រក​ឧបាយកល​បែប​ណា​ឱ្យ​មាន​ជ័យ​ជំនះ​ ​ពេល​នេះ​ ​សេនា​ទាំងអស់​មិន​មាន​អ្នក​ណាមួយ​ហ៊ាន​ឆ្លើយ​ទទួល​ធានា​អះអាង​សោះ​ ​មាន​តែ​សេនា​មឿង​ ​ឆ្លើយ​ធានា​អះអាង​ ​ហ៊ាន​តទល់​នឹង​ទ័ព​សៀម​ ​ដោយ​ឧបាយ​មួយ​ដ៏​ចម្លែក​ ​គឺ​ហ៊ាន​ប្ដូរជីវិត​ដើម្បី​នឹង​ទៅ​កែន​ពល​ខ្មោច​ ​ធ្វើ​ជា​ទ័ព​ច្បាំង​នឹង​ពល​សៀម ។​ ​ទើប​បង្គាប់​ឱ្យ​ជីករណ្ដៅ​ទំហំ​៤​ម៉ែត្រ​ ​៤ជ្រុង ជម្រៅ​៤​ម៉ែត្រ​ ​រួច​ឱ្យ​ដាក់​គ្រឿង​សាស្ដ្រាវុធ​ក្នុង​រណ្ដៅ​នោះ​ដើម្បី​នឹង​លោត​ឱ្យ​ជង់​ ស្លាប់​ក្នុង​រណ្ដៅ​ ​តែ​នៅ​ពេល​មុន​​នឹង​លោត​សម្លាប់​ខ្លួន​នោះ​ ​សេនា​មឿង​បង្គាប់​ឱ្យ​ពួក​ពលរដ្ឋ​ទាំងអស់​មក​ស្ដាប់​ពាក្យ​ឱវាទ​លោក​ប្រកាស ​ថា​ ​“សូម​ឱ្យ​អស់លោក​ខំប្រឹង​យក​ចិត្ដ​ទុកដាក់​ក្នុង​រឿង​ចម្បាំង​ពេល​នេះ​ ដើម្បី​រំដោះ​ដែនដី​ខ្មែរ​ ​ឱ្យ​បាន​រួច​អំពី​កណ្ដាប់ដៃ​នៃ​បច្ចាមិត្ដ​ ​ចំណែក​ខ្ញុំៗ​ធានា​ខាង​ទ័ព​ខ្មោច​ ​សូម​អស់លោក​សង្ឃឹម​ទុក​ចុះបើ​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ​បាន​៧​ថ្ងៃ​ ​ឮ​សូរ​សន្ធឹក​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​បីដូច​ជា​សម្លេង​ផ្គរលាន់​ ​យើង​នឹង​មាន​ជ័យ​ហើយ” ។​

លុះ​ផ្ដាំ​រួច​លោត​ចុះ​ក្នុង​រណ្ដៅ​ព្រឹប​ ​“ប្រពន្ធ​ឃើញ​ប្ដី​លោត​ដូច្នេះ​ ​ក៏​លោត​ទៅ​ជាមួយនឹង​ប្ដី​ ​ព្រមទាំង​កូនប្រុស​ពីរ​នាក់​ ​ស្លាប់​ជាមួយ​គ្នា” ។ ដល់​ថ្ងៃជា​គម្រប់​៧​ថ្ងៃ​ ​លាន់ឮ​សូរ​សន្ធឹក​ដូច​ការ​ផ្ដាំ​មែន ។
ទ័ព ​សៀម​ចួ​ល​ដល់​បាត់ដំបង​ ​ឆ្លង​ចូល​មក​ដល់​អូរ​មួយ​ ​សព្វថ្ងៃ​ហៅ​ថា​ ​អូរ​ស្វាយដូនកែវ​ ​ជួន​គ្នា​នឹង​ទ័ព​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​ទ័ព​ខ្មោច​ចេញ​សម្ដែង​ឫទ្ធិ​ ​ធ្វើ​ឱ្យ​ពល​សៀម​វិលមុខ​ចុកពោះ​ ​ចុះក្អួត​ ​ដួល​ខ្លួនឯង​ស្រួលៗ​ ​ទ័ព​ព្រះ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ចូល​ទៅ​កាប់​សម្លាប់​អស់​ ​ពួក​កងទ័ព​សៀម​ទប់ទល់​មិន​បាន​ ​ថយ​ទៅ​ដល់​បាត់ដំបង​ ​ធ្វើ​សារ​ទៅ​ក្រាបទូល​ព្រះ​ចៅ​តាម​ដំណើរ​សព្វគ្រប់​ ​ព្រះ​ចៅ​ទ្រង់​ជ្រាប​ឱ្យ​ទ័ព​ថយ​ត្រឡប់​ស្រុក​សៀម​វិញ ។
ចំណែក​ពួក​ទ័ព​ព្រះ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​ ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​មក​កាន់​បន្ទាយ​វិញ​ ​សព្វថ្ងៃ​គេ​ហៅ​ថា​បន្ទាយ​ជ័យ​ ​ចាប់ផ្ដើម​ពី​ពេល​នោះ​មក​ ​ព្រះ​ជ័យ​អស្ចារ្យ​បាន​ទទួល​រាជាភិសេក​សោយរាជ្យ​ ​និង​ទទួល​នាម​ថា​ ​ព្រះ​ជ័យចេស្ដា​ ​ព្រះ​ចៅ​ក្រុង​កម្ពុជាធិបតី​ ​គង់នៅ​បន្ទាយ​ជ័យ ។​ ​លុះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​សម្បត្ដិ​សុខសាន្ដ​ហើយ​ ​ទ្រង់​នឹកឃើញ​ដល់​គុណូបការៈ​សេនា​មឿង​ ​ដែល​ស៊ូ​ប្ដូរជីវិត​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​ ​និង​ចំពោះ​ទឹកដី​ខ្មែរ​ ​ទ្រង់​ក៏​ចាត់​ឱ្យ​ធ្វើ​បុណ្យ​ឧទ្ទិស​ផល​ដល់​ដួង​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​របស់​សេនា​ មឿង​ ​យ៉ាង​ឱឡារិក​អស្ចារ្យ​ ​ជាប់​ជា​ទំនៀម​ដរាប​ដល់​មក​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ ​ហៅ​ថា​ធ្វើបុណ្យ​ឡើង​អ្នកតា​ឃ្លាំងមឿង​ទៅ​វិញ ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119