ការមិនពេញចិត្តរបស់ប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិ ចំពោះ អុីស្រាអែល ក៏បណ្តាលឲ្យប៉ះពាល់ដល់មុខមាត់ អាមេរិក ដែរ ឫយ៉ាងណា? តោះ! ចូលអាន.....
សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
6:00:00 AM
ផ្សាយថ្ងៃទី ១៧ តុលា ២០២៦
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មែនហើយ ការកកិត និងការមិនពេញចិត្តយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងគណៈប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិទាក់ទងនឹងអ៊ីស្រាអែល ប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់រូបភាពសកលរបស់អាមេរិក ពីព្រោះសហរដ្ឋអាមេរិកតែងតែផ្តល់ខែលការទូត និងយោធាសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល។
យោងតាមការវិភាគពីក្រុមវិបត្តិអន្តរជាតិ ស្ថាប័នអន្តរជាតិ និងគណៈប្រតិភូបរទេសច្រើនតែមើលឃើញការការពារយ៉ាងរឹងមាំរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនចំពោះអ៊ីស្រាអែល — រួមទាំងការវេតូជាញឹកញាប់នៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ — ជាតំណាងនៃស្តង់ដារពីររបស់លោកខាងលិច ដែលបំផ្លាញភាពជឿជាក់ និងជំហររបស់សហរដ្ឋអាមេរិកកាន់តែទូលំទូលាយនៅក្នុងមតិសាធារណៈសកល។
វិធីសំខាន់ៗដែលការមិនពេញចិត្តរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិប៉ះពាល់ដល់ជំហររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក
• ការចោទប្រកាន់ពីបទសមគំនិត៖ នៅពេលដែលគណៈប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិតវ៉ា ឬដើរចេញក្នុងអំឡុងពេលថ្លែងសុន្ទរកថារបស់មន្ត្រីអ៊ីស្រាអែល អ្នករិះគន់ច្រើនតែដាក់គោលនយោបាយរបស់សហរដ្ឋអាមេរិករួមគ្នាជាមួយសកម្មភាពយោធារបស់អ៊ីស្រាអែល ដោយមើលឃើញថាអាមេរិកបង្កឱ្យមានវិបត្តិមនុស្សធម៌នៅហ្គាហ្សា និងការកើនឡើងនៅលីបង់។
• ការឯកោខាងការទូតនៅអង្គការសហប្រជាជាតិ៖ អ្នកវិភាគកត់សម្គាល់ថា ការសម្របសម្រួលការទូតរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដើម្បីរារាំងវិធានការរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិដែលចងភ្ជាប់ ធ្វើឱ្យទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនឯកោពីសម្ព័ន្ធមិត្តសំខាន់ៗ ជាពិសេសប្រទេសនានានៅភាគខាងត្បូងសកល ដែលយល់ឃើញថាសណ្តាប់ធ្នាប់អន្តរជាតិថាមិនយុត្តិធម៌ ឬមិនតំណាង។
• ការផ្លាស់ប្តូរមតិសាធារណៈសកល៖ ទិន្នន័យដែលចងក្រងដោយមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវ Pew បង្ហាញថា ការវាយតម្លៃការយល់ព្រមពីអន្តរជាតិ និងក្នុងស្រុកសម្រាប់ទាំងរដ្ឋាភិបាលអ៊ីស្រាអែល និងការតម្រឹមគោលនយោបាយការបរទេសរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក បានប្រឈមមុខនឹងនិន្នាការធ្លាក់ចុះជាបន្តបន្ទាប់ ចំពេលមានជម្លោះនៅមជ្ឈិមបូព៌ាដែលកំពុងបន្ត។
នៅថ្ងៃទី ៩ ខែធ្នូ សហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រើសិទ្ធិវេតូ (veto) ប្រឆាំងនឹងសេចក្តីសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលអំពាវនាវឱ្យមាន «បទឈប់បាញ់ដើម្បីមនុស្សធម៌» នៅតំបន់ហ្គាហ្សា។ ទោះបីជាសកម្មភាពនេះត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយ—ដោយសារសហរដ្ឋអាមេរិកបានដើរផ្ទុយពីជំហររបស់សម្ព័ន្ធមិត្តខ្លួន ហើយជាប្រទេសតែមួយគត់ដែលបោះឆ្នោតប្រឆាំងនឹងសេចក្តីសម្រេចចិត្តនោះ—ក៏វាក៏ជាទង្វើដែលធ្លាប់កើតឡើងជាប្រចាំផងដែរ។ អស់រយៈពេលកន្លះសតវត្សរ៍មកហើយ ដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រើប្រាស់សិទ្ធិវេតូរបស់ខ្លួន ដើម្បីរារាំង ឬពន្យារពេលសេចក្តីសម្រេចចិត្តជាច្រើន ដែលខ្លួនយល់ថាមិនផ្តល់ផលល្អដល់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល។ នៅពេលដែលការអនុវត្តបែបនេះបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០ វាបានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងពីមហាជនក្នុងប្រទេស ដោយមានការជជែកដេញដោលយ៉ាងផុសផុលទាំងនៅក្នុងក្រសួងការបរទេស និងក្នុងចំណោមសាធារណជន។ ហេតុការណ៍មួយក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ទាំងនោះ—ដែលបានធ្វើឱ្យលោក Daniel Patrick Moynihan ដែលជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតសហរដ្ឋអាមេរិកប្រចាំអង្គការសហប្រជាជាតិ និងជាតួអង្គសំខាន់មួយរូប បានបង្ហាញខ្លួននៅលើក្របមុខនៃទស្សនាវដ្តី TIME—បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ប្រជាជនអាមេរិកធ្លាប់យកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក្នុងរឿងដែលថា តើអង្គការសហប្រជាជាតិមើលឃើញអ៊ីស្រាអែល និងសហរដ្ឋអាមេរិកយ៉ាងដូចម្តេច ហើយក៏បង្ហាញពីមូលហេតុដែលពួកគេប្រហែលជាគួរតែបន្តយកចិត្តទុកដាក់លើរឿងនេះទៀតផង។
នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ ប្រទេសចំនួន ៧៧ មកពីតំបន់អាមេរិកឡាទីន អាហ្វ្រិក និងអាស៊ី បានបង្កើត «ក្រុមប្រទេសទាំង ៧៧» (Group of 77 ឬ G-77) ដែលបានក្លាយជាក្រុមដែលមានសំឡេងភាគច្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សនៅក្នុងមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ (UNGA)។ ប្រទេសភាគច្រើននៅក្នុងក្រុម G-77 មានចំណុចរួមមួយក្នុងចំណោមចំណុចរួមពីរ៖ ពួកគេគឺជាអតីតអាណានិគម ឬជាប្រទេសដែលមានភាពក្រីក្រជាងបណ្តាប្រទេសឧស្សាហកម្មនៅអាមេរិកខាងជើង និងអឺរ៉ុបខាងលិច។ ដោយសារតែប្រវត្តិសាស្ត្ររួមគ្នាពាក់ព័ន្ធនឹងអាណានិគម និងសេដ្ឋកិច្ចនេះ របៀបវារៈរបស់ក្រុម G-77 ដំបូងឡើយបានផ្តោតលើការលុបបំបាត់កេរដំណែលផ្នែកវប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ចនៃសម័យកាលចក្រពត្តិនិយម និងការផ្ទេរអំណាចនយោបាយ វប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ច ចេញពីមជ្ឈមណ្ឌលចក្រពត្តិនិយមចាស់ៗ មកកាន់ក្រុមប្រទេសទាំង ៧៧ វិញ។
ការជំរុញនេះបានធ្វើឱ្យសហរដ្ឋអាមេរិកធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពឯកោនៅក្នុងមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ ហើយជារឿយៗតែងតែស្ថិតនៅខាងចាញ់ក្នុងការបោះឆ្នោតនានា។ សហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រឈមមុខនឹងការមិនទុកចិត្តពីសំណាក់ប្រទេសក្នុងក្រុម G-77 ដោយសារតែប្រវត្តិសាស្ត្រចក្រពត្តិនិយមរបស់ខ្លួន ការធ្វើជាសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយអតីតមហាអំណាចអាណានិគមអឺរ៉ុប និងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងប្រឆាំងនឹងកុម្មុយនីស្តក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់នៅតំបន់នានាដូចជាប្រទេសវៀតណាម ដែលសម្រាប់មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងក្រុម G-77 សកម្មភាពទាំងនោះហាក់ដូចជាទម្រង់មួយផ្សេងទៀតនៃចក្រពត្តិនិយម។ លើសពីនេះ សហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្ព័ន្ធមិត្តអឺរ៉ុបរបស់ខ្លួនគឺជាប្រទេសដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបំផុតនៅលើពិភពលោក ហើយពួកគេបានប្រឆាំងនឹងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ក្រុម G-77 ដែលចង់កែសម្រួលតុល្យភាពសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកឱ្យមានផលចំណេញដល់ខ្លួន។ ភាពបែកបាក់គ្នានេះគឺមានលក្ខណៈស៊ីជម្រៅ ដោយសារទស្សនៈពិភពលោករបស់ក្រុម G-77 មានភាពផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុងទៅនឹងចក្ខុវិស័យរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 ស្រាវជ្រាវដោយលោក នង ច័ន្ទថន និងរក្សាសិទ្ធិដោយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មែនហើយ ការកកិត និងការមិនពេញចិត្តយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងគណៈប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិទាក់ទងនឹងអ៊ីស្រាអែល ប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់រូបភាពសកលរបស់អាមេរិក ពីព្រោះសហរដ្ឋអាមេរិកតែងតែផ្តល់ខែលការទូត និងយោធាសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល។
យោងតាមការវិភាគពីក្រុមវិបត្តិអន្តរជាតិ ស្ថាប័នអន្តរជាតិ និងគណៈប្រតិភូបរទេសច្រើនតែមើលឃើញការការពារយ៉ាងរឹងមាំរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនចំពោះអ៊ីស្រាអែល — រួមទាំងការវេតូជាញឹកញាប់នៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ — ជាតំណាងនៃស្តង់ដារពីររបស់លោកខាងលិច ដែលបំផ្លាញភាពជឿជាក់ និងជំហររបស់សហរដ្ឋអាមេរិកកាន់តែទូលំទូលាយនៅក្នុងមតិសាធារណៈសកល។
វិធីសំខាន់ៗដែលការមិនពេញចិត្តរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិប៉ះពាល់ដល់ជំហររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក
• ការចោទប្រកាន់ពីបទសមគំនិត៖ នៅពេលដែលគណៈប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិតវ៉ា ឬដើរចេញក្នុងអំឡុងពេលថ្លែងសុន្ទរកថារបស់មន្ត្រីអ៊ីស្រាអែល អ្នករិះគន់ច្រើនតែដាក់គោលនយោបាយរបស់សហរដ្ឋអាមេរិករួមគ្នាជាមួយសកម្មភាពយោធារបស់អ៊ីស្រាអែល ដោយមើលឃើញថាអាមេរិកបង្កឱ្យមានវិបត្តិមនុស្សធម៌នៅហ្គាហ្សា និងការកើនឡើងនៅលីបង់។
• ការឯកោខាងការទូតនៅអង្គការសហប្រជាជាតិ៖ អ្នកវិភាគកត់សម្គាល់ថា ការសម្របសម្រួលការទូតរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដើម្បីរារាំងវិធានការរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិដែលចងភ្ជាប់ ធ្វើឱ្យទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនឯកោពីសម្ព័ន្ធមិត្តសំខាន់ៗ ជាពិសេសប្រទេសនានានៅភាគខាងត្បូងសកល ដែលយល់ឃើញថាសណ្តាប់ធ្នាប់អន្តរជាតិថាមិនយុត្តិធម៌ ឬមិនតំណាង។
• ការផ្លាស់ប្តូរមតិសាធារណៈសកល៖ ទិន្នន័យដែលចងក្រងដោយមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវ Pew បង្ហាញថា ការវាយតម្លៃការយល់ព្រមពីអន្តរជាតិ និងក្នុងស្រុកសម្រាប់ទាំងរដ្ឋាភិបាលអ៊ីស្រាអែល និងការតម្រឹមគោលនយោបាយការបរទេសរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក បានប្រឈមមុខនឹងនិន្នាការធ្លាក់ចុះជាបន្តបន្ទាប់ ចំពេលមានជម្លោះនៅមជ្ឈិមបូព៌ាដែលកំពុងបន្ត។
នៅថ្ងៃទី ៩ ខែធ្នូ សហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រើសិទ្ធិវេតូ (veto) ប្រឆាំងនឹងសេចក្តីសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលអំពាវនាវឱ្យមាន «បទឈប់បាញ់ដើម្បីមនុស្សធម៌» នៅតំបន់ហ្គាហ្សា។ ទោះបីជាសកម្មភាពនេះត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយ—ដោយសារសហរដ្ឋអាមេរិកបានដើរផ្ទុយពីជំហររបស់សម្ព័ន្ធមិត្តខ្លួន ហើយជាប្រទេសតែមួយគត់ដែលបោះឆ្នោតប្រឆាំងនឹងសេចក្តីសម្រេចចិត្តនោះ—ក៏វាក៏ជាទង្វើដែលធ្លាប់កើតឡើងជាប្រចាំផងដែរ។ អស់រយៈពេលកន្លះសតវត្សរ៍មកហើយ ដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រើប្រាស់សិទ្ធិវេតូរបស់ខ្លួន ដើម្បីរារាំង ឬពន្យារពេលសេចក្តីសម្រេចចិត្តជាច្រើន ដែលខ្លួនយល់ថាមិនផ្តល់ផលល្អដល់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល។ នៅពេលដែលការអនុវត្តបែបនេះបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០ វាបានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងពីមហាជនក្នុងប្រទេស ដោយមានការជជែកដេញដោលយ៉ាងផុសផុលទាំងនៅក្នុងក្រសួងការបរទេស និងក្នុងចំណោមសាធារណជន។ ហេតុការណ៍មួយក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ទាំងនោះ—ដែលបានធ្វើឱ្យលោក Daniel Patrick Moynihan ដែលជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតសហរដ្ឋអាមេរិកប្រចាំអង្គការសហប្រជាជាតិ និងជាតួអង្គសំខាន់មួយរូប បានបង្ហាញខ្លួននៅលើក្របមុខនៃទស្សនាវដ្តី TIME—បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ប្រជាជនអាមេរិកធ្លាប់យកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក្នុងរឿងដែលថា តើអង្គការសហប្រជាជាតិមើលឃើញអ៊ីស្រាអែល និងសហរដ្ឋអាមេរិកយ៉ាងដូចម្តេច ហើយក៏បង្ហាញពីមូលហេតុដែលពួកគេប្រហែលជាគួរតែបន្តយកចិត្តទុកដាក់លើរឿងនេះទៀតផង។
នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ ប្រទេសចំនួន ៧៧ មកពីតំបន់អាមេរិកឡាទីន អាហ្វ្រិក និងអាស៊ី បានបង្កើត «ក្រុមប្រទេសទាំង ៧៧» (Group of 77 ឬ G-77) ដែលបានក្លាយជាក្រុមដែលមានសំឡេងភាគច្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សនៅក្នុងមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ (UNGA)។ ប្រទេសភាគច្រើននៅក្នុងក្រុម G-77 មានចំណុចរួមមួយក្នុងចំណោមចំណុចរួមពីរ៖ ពួកគេគឺជាអតីតអាណានិគម ឬជាប្រទេសដែលមានភាពក្រីក្រជាងបណ្តាប្រទេសឧស្សាហកម្មនៅអាមេរិកខាងជើង និងអឺរ៉ុបខាងលិច។ ដោយសារតែប្រវត្តិសាស្ត្ររួមគ្នាពាក់ព័ន្ធនឹងអាណានិគម និងសេដ្ឋកិច្ចនេះ របៀបវារៈរបស់ក្រុម G-77 ដំបូងឡើយបានផ្តោតលើការលុបបំបាត់កេរដំណែលផ្នែកវប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ចនៃសម័យកាលចក្រពត្តិនិយម និងការផ្ទេរអំណាចនយោបាយ វប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ច ចេញពីមជ្ឈមណ្ឌលចក្រពត្តិនិយមចាស់ៗ មកកាន់ក្រុមប្រទេសទាំង ៧៧ វិញ។
ការជំរុញនេះបានធ្វើឱ្យសហរដ្ឋអាមេរិកធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពឯកោនៅក្នុងមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ ហើយជារឿយៗតែងតែស្ថិតនៅខាងចាញ់ក្នុងការបោះឆ្នោតនានា។ សហរដ្ឋអាមេរិកបានប្រឈមមុខនឹងការមិនទុកចិត្តពីសំណាក់ប្រទេសក្នុងក្រុម G-77 ដោយសារតែប្រវត្តិសាស្ត្រចក្រពត្តិនិយមរបស់ខ្លួន ការធ្វើជាសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយអតីតមហាអំណាចអាណានិគមអឺរ៉ុប និងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងប្រឆាំងនឹងកុម្មុយនីស្តក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់នៅតំបន់នានាដូចជាប្រទេសវៀតណាម ដែលសម្រាប់មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងក្រុម G-77 សកម្មភាពទាំងនោះហាក់ដូចជាទម្រង់មួយផ្សេងទៀតនៃចក្រពត្តិនិយម។ លើសពីនេះ សហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្ព័ន្ធមិត្តអឺរ៉ុបរបស់ខ្លួនគឺជាប្រទេសដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបំផុតនៅលើពិភពលោក ហើយពួកគេបានប្រឆាំងនឹងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ក្រុម G-77 ដែលចង់កែសម្រួលតុល្យភាពសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកឱ្យមានផលចំណេញដល់ខ្លួន។ ភាពបែកបាក់គ្នានេះគឺមានលក្ខណៈស៊ីជម្រៅ ដោយសារទស្សនៈពិភពលោករបស់ក្រុម G-77 មានភាពផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុងទៅនឹងចក្ខុវិស័យរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 ស្រាវជ្រាវដោយលោក នង ច័ន្ទថន និងរក្សាសិទ្ធិដោយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ
ការមិនពេញចិត្តរបស់ប្រតិភូអង្គការសហប្រជាជាតិ ចំពោះ អុីស្រាអែល ក៏បណ្តាលឲ្យប៉ះពាល់ដល់មុខមាត់ អាមេរិក ដែរ ឫយ៉ាងណា? តោះ! ចូលអាន.....
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:













