ផ្សាយថ្ងៃទី ០៧ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
នៅក្នុងរដ្ឋធានីប៉េកាំង យើងឃើញប្រាសាទឋានសួគ៌ ដែលត្រូវបានសាងសង់ជាលើកដំបូងនៅក្នុងសតវត្សទី 15 ដោយរាជវង្សមីង និងជាប្រាសាទអធិរាជដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៅក្នុងប្រទេសចិនទាំងមូល។ ព្រះចៅអធិរាជ ដែលត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាផ្លូវតភ្ជាប់រវាងឋានសួគ៌ និងផែនដី នឹងយាងមកទីនេះ ជាពិសេសទៅកាន់ប្រាសាទប្រមូលផលដ៏ប្រណិត ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា និងអធិស្ឋានសម្រាប់ការប្រមូលផលដ៏អំណោយផល។ ស្ថិតនៅក្នុងឧទ្យានសាធារណៈដ៏ធំមួយ ដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយដើមស្រល់បុរាណ ការប្រមូលផ្តុំដ៏ធំសម្បើមនៃអគារសាសនាចំនួន 92 នេះត្រូវបានអង្គការយូណេស្កូចាត់ទុកថាជា "ស្នាដៃស្ថាបត្យកម្ម និងការរចនាទេសភាពដ៏អស្ចារ្យ" ហើយការរុករកទីតាំងនេះផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវឱកាសដើម្បីស្វែងយល់បន្ថែមអំពីជំនឿទស្សនវិជ្ជាចិន លោហធាតុ សិល្បៈ នយោបាយរាជវង្ស និងពិធីបូជា។
នៅទីក្រុងប៉េកាំងក៏មានប្រាសាទយ៉ុងហឺ (ឬប្រាសាទឡាម៉ា) ដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលជាប្រាសាទព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេដ៏ធំបំផុតនៅខាងក្រៅទីបេ។ លាតសន្ធឹងលើផ្ទៃដី 16 ហិចតា វាគួរឱ្យកត់សម្គាល់ចំពោះក្លោងទ្វារដ៏ប្រណិត រូបចម្លាក់ដ៏ស្មុគស្មាញ និងក្បឿងពណ៌ចម្រុះ។ នៅជាប់នឹងនេះគឺជាប្រាសាទខុងជឺ សម្រាប់ទស្សនៈខុសគ្នាទាំងស្រុងលើជំនឿសាសនាចិន។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
វិមានប៉ូតាឡាដ៏ពិសិដ្ឋស្ថិតនៅក្នុងរដ្ឋធានីឡាសានៃតំបន់ទីបេ ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាលសម្រាប់ទីបេ និងជាជម្រករដូវរងារបស់ដាឡៃឡាម៉ាចំនួនដប់អង្គ រហូតដល់ការនិរទេសខ្លួនរបស់អ្នកកាន់តំណែងបច្ចុប្បន្នទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌាក្នុងឆ្នាំ 1959។ ស្មុគស្មាញនេះ ដែលរួមមានវិមានក្រហម និងស បានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ច្របូកច្របល់របស់ទីបេ ដែលរងទុក្ខវេទនាតាមរយៈការបះបោររបស់ទីបេក្នុងឆ្នាំ 1959 និងបដិវត្តន៍វប្បធម៌ឆ្នាំ 1966។ លំនៅដ្ឋានរដូវក្តៅរបស់ដាឡៃឡាម៉ាគឺ Norbulingka ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាល និងសាសនា ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងចំណោមឧទ្យានខៀវស្រងាត់នៅលើច្រាំងទន្លេឡាសា នៅខាងលិចវិមានប៉ូតាឡា។
ឡាសាបញ្ចេញពន្លឺចេញពីប្រាសាទចូកាង ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃទីក្រុង និងពិភពលោកទីបេ។ វាជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងតំបន់ ដោយអ្នកកាន់សាសនាបានឃើញដើរ ឬក្រាបថ្វាយបង្គំខ្លួនឯងក្នុងទិសដៅទ្រនិចនាឡិកាជុំវិញផ្លូវ Barkor ដែលព័ទ្ធជុំវិញប្រាសាទ។ ប្រាសាទដ៏ស្រស់ស្អាតនេះត្រូវបានតុបតែងលម្អនៅខាងក្នុងដោយគំនូរជញ្ជាំង និងស្នាដៃសិល្បៈដ៏អស្ចារ្យ ដែលរៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវនៃព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសាសនាសំខាន់ៗ។
នៅភាគខាងជើងនៃទីក្រុងឡាសា គឺជាវត្តសេរ៉ា ដែលជាវត្តមួយក្នុងចំណោមវត្តដែលត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អបំផុតនៅក្នុងប្រទេសទីបេ និងល្បីល្បាញដោយសារការជជែកដេញដោលនៅពេលរសៀលដ៏រស់រវើកដែលធ្វើឡើងដោយព្រះសង្ឃរបស់ខ្លួន។ នៅក្នុងទីក្រុង Shigaste ទីពីររបស់ទីបេ គឺជាវត្ត Tashi Lhunpo និងរូបសំណាកព្រះពុទ្ធ Maitreya ដ៏ធំសម្បើមដែលមានកម្ពស់ 26 ម៉ែត្រ។

ពីរបីម៉ោងពីទីក្រុង Chengdu គឺជាព្រះពុទ្ធរូបយក្សដ៏អស្ចារ្យនៃទីក្រុង Leshan ដែលឆ្លាក់ចេញពីច្រាំងថ្មចោទនៃកំពូលភ្នំ Xijuo ក្នុងរយៈពេល 90 ឆ្នាំ និងបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 803។ វាមើលរំលងចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេបី និងជាព្រះពុទ្ធរូបដ៏ធំបំផុតនៅលើពិភពលោក។ នៅក្បែរនោះគឺជាភ្នំ Emei ដែលជាភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនាដ៏ពិសិដ្ឋមួយក្នុងចំណោមភ្នំពិសិដ្ឋទាំងបួននៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលជាជម្រកនៃវត្តអារាម និងវត្តអារាមជាច្រើន។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៦ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ពេលក្រឡេកមើលវិមានដ៏អស្ចារ្យរបស់វា អ្នកប្រហែលជាគិតថាអ្នកត្រូវបានដឹកជញ្ជូនទៅកាន់ទីក្រុងដេលី ប្រទេសឥណ្ឌា។ ប៉ុន្តែវត្តអារាមហិណ្ឌូនេះមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីទីនេះទេ។ វាស្ថិតនៅក្នុងសង្កាត់ Robbinsville នៃរដ្ឋ New Jersey ភាគកណ្តាល ដែលគ្រាន់តែបើកបរមួយម៉ោងពីអាផាតមិន Center City Philadelphia របស់ខ្ញុំ។ ហើយវាជាវត្តអារាមហិណ្ឌូធំជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោកនៅខាងក្រៅប្រទេសឥណ្ឌា។
Eva ដែលជាមិត្តភក្តិជនជាតិបេងហ្គាល់របស់ខ្ញុំដែលមានដើមកំណើតមកពីទីក្រុង Kolkata និងជាដៃគូធ្វើដំណើរជាច្រើនដងជាមួយប្តីប្រពន្ធរបស់យើងទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌា បានផ្ញើរឿងមួយទៅកាន់ទស្សនាវដ្តី New York Magazine អំពីវត្តអារាមនេះមកខ្ញុំកាលពីប៉ុន្មានខែមុន ហើយភ្លាមៗនោះខ្ញុំបានដាក់អច្ឆរិយៈស្ថាបត្យកម្មអាស៊ីខាងត្បូងនេះនៅក្នុងបញ្ជី "កន្លែងដែលត្រូវតែទៅទស្សនា" របស់ខ្ញុំ។ តើមានវិធីណាល្អជាងការចំណាយពេលថ្ងៃអាទិត្យបុណ្យ Easter ជាងការទៅទស្សនាពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់សាសនាមួយផ្សេងទៀតទៅកាន់ព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពនោះទេ។
វត្តអារាម Akshardham គឺជាបរិវេណវត្តអារាមហិណ្ឌូដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយនិកាយហិណ្ឌូសង្គម-វិញ្ញាណមួយដែលមានឈ្មោះថា BAPS Swaminarayan Sanstha ដែលដាក់ឈ្មោះតាមមេដឹកនាំខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ។
មើល​បរិវេណ​ហិណ្ឌូ​ដ៏​ធំ​សម្បើម
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
នៅ​ជិត​ច្រកចូល​ទីតាំង​នោះ យើង​បាន​បើក​រថយន្ត​មួយ​គ្រឿង​ទៅ​ដល់​ចំណត​រថយន្ត​ដ៏​ធំ​ល្វឹងល្វើយ ដែល​ភាគច្រើន​ពេញ​ទៅ​ហើយ។ ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​ពី​ឡាន ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​អារម្មណ៍​រំភើប​យ៉ាង​ខ្លាំង។ បរិវេណ​ Akshardham Mandir ទំហំ 185 ហិចតា​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​លើ​ទេសភាព​ជុំវិញ​ដ៏​រាបទាប ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​លេចធ្លោ​ជាង​មុន​ទៀត។
អ្នកទស្សនា​ជាច្រើន​បាន​នាំ​យើង​ទៅ​កាន់​ទីលាន Nilkanth Plaza នៅ​ច្រកចូល​បរិវេណ​សាលា ជា​កន្លែង​ដែល​រូបសំណាក​សំរិទ្ធ​ពណ៌​មាស​កម្ពស់ 49 ហ្វីត​របស់ Nilkanth Varni (អ្នក​ហាត់​យូហ្គា​ដ៏​ល្អ) ក្នុង​ឥរិយាបថ​យូហ្គា​ប្រពៃណី​ស្វាគមន៍​យើង។ គាត់​តំណាង​ឲ្យ​មេដឹកនាំ​ខាង​វិញ្ញាណ Swaminarayan កាល​នៅ​ក្មេង។
នៅ​ពី​ក្រោយ​គាត់ ធុង​ទឹក​ដ៏​ធំ​មួយ​លាតសន្ធឹង​លើ​ផ្នែកខាងមុខ​បរិវេណ​សាលា។ ទឹក​បាញ់​ពី​កណ្តាល​ប្រភព​ទឹក​បី​ផ្តល់​នូវ​អេក្រង់​ចល័ត​សម្រាប់​មើល​ឃើញ​ប្រាសាទ​មហាម៉ាន់ឌៀរ (ប្រាសាទ​ធំ) ដែល​មាន​រសជាតិ​ឈ្ងុយឆ្ងាញ់​នៅ​ឆ្ងាយ។ ទឹកនៅក្នុងធុងនេះ និងនៅក្នុងអាងពីរនៅក្នុងបរិវេណសាលាតំណាងឱ្យប្រភពចំនួន 300 រួមទាំងទឹកពីរដ្ឋនីមួយៗរបស់យើងទាំង 50 ដើម្បីតំណាងឱ្យភាពបើកចំហរបស់សាសនាចំពោះពិភពលោក។
នៅពេលដែលយើងចូលរួមជួរវែងដើម្បីចូលទៅក្នុងបរិវេណ ("មានតែ 20 នាទីប៉ុណ្ណោះដើម្បីចូល" សាស្ត្រាចារ្យប្រាប់យើង) ក្លិនផ្អែមនៃធូបវិលជុំវិញយើង។ ខ្ញុំរកមើលបំពង់បាញ់ក្នុងចំណោមរុក្ខជាតិផ្កាឡាវេនឌឺដែលបំពេញគ្រែកណ្តាលនៅក្នុងទីធ្លា។ ឈរនៅក្នុងជួរដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ខ្ញុំបានស្ទង់មើលភ្ញៀវរាប់រយនាក់ ដែលភាគច្រើនហាក់ដូចជាមានដើមកំណើតអាស៊ីខាងត្បូង។ ចំនួនតិចជាងច្រើនមានលក្ខណៈពិសេសជាងមនុស្សមកពីតំបន់ផ្សេងទៀតនៃអាស៊ី។ ភាគរយតូចមួយតំណាងឱ្យអ្នកដែលមានដើមកំណើតអឺរ៉ុប។ ក្រោយមកខ្ញុំបានដឹងថារដ្ឋ New Jersey មានអ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូចំនួន 278,000 នាក់នៅក្នុងចំនួនប្រជាជនរបស់ខ្លួន ដែលជាចំនួនខ្ពស់បំផុតនៃរដ្ឋណាមួយនៅក្នុងសហភាព។ វត្តអារាមហិណ្ឌូចំនួនដប់ពីរត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយនៅទូទាំងតំបន់ Philadelphia តែម្នាក់ឯង។
បន្ទាប់ពីការត្រួតពិនិត្យសន្តិសុខរួច យើងចូលតាមជញ្ជាំងនៃអគារចូលទៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលស្វាគមន៍ ដែលជាសាលធំមួយដែលតុបតែងលម្អដោយគំនូរជញ្ជាំង ក្បាលដំរីឆ្លាក់ឈើ សសរដែលពោរពេញទៅដោយរូបចម្លាក់លៀន និងរូបភាពសំរិទ្ធធំមួយរបស់ស្វាមីណារ៉ាយ៉ានពេញវ័យក្នុងឥរិយាបថយូហ្គាអង្គុយ។ រូបថត និងការតាំងបង្ហាញតម្រង់ជួរនៅសងខាងនៃសាល។ បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវខ្លួនឯងត្រូវបានសាងសង់ឡើងតាមរចនាបថហាវីលី (វិមានឥណ្ឌាប្រពៃណី ឬផ្ទះអភិជន)។ ប្រសិនបើអ្នកចុះឈ្មោះសម្រាប់ដំណើរទស្សនកិច្ច (សូមមើលផ្នែកប្រសិនបើអ្នកទៅខាងក្រោម) អ្នកនឹងជួបមគ្គុទ្ទេសក៍របស់អ្នកនៅទីនេះ ហើយប្រហែលជាមើលវីដេអូណែនាំ ដែលមិនត្រូវបានបង្ហាញនៅចុងសប្តាហ៍ថ្ងៃឈប់សម្រាកនេះទេ។
ច្រកចេញនៅចុងឆ្ងាយដាក់យើងនៅក្បាលទីលានធំ។ ប្រឈមមុខនឹងមហាម៉ាន់ឌៀ ផ្លូវដើរកណ្តាលដែលមានអាងហែលទឹកពីរនាំទៅដល់ជណ្តើរធំរបស់ប្រាសាទ។ នៅជាប់នឹងអាងហែលទឹកនៅសងខាង ស៊េរីនៃ gazebos ថ្មភក់ពណ៌ផ្កាឈូកដែលភ្ជាប់គ្នាបង្កើតជាទីលានមួយដែលលាតសន្ធឹងជុំវិញជ្រុងដែលលាតសន្ធឹងនៃម៉ាន់ឌៀ។ ខ្ញុំអាចស្រមៃថាផ្នែកខាងមុខដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ប្រាសាទត្រូវបានផលិតពីបំណែក Lego យក្ស។ វាជាឈុតឆាកដ៏អស្ចារ្យ ស្ទើរតែគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ហើយវាទាមទារឱ្យឈប់ដើម្បីស្រូបសម្រស់ដ៏កម្ររបស់វា។ ដូចទីក្រុងរ៉ូមដែរ ប្រាសាទហិណ្ឌូនេះមិនត្រូវបានសាងសង់ក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃទេ
ត្រូវបានស្នើឡើងជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ 1997 និកាយហិណ្ឌូបានចាប់ផ្តើមសាងសង់បរិវេណសាលា Akshardham ក្នុងឆ្នាំ 2010 ជាមួយនឹងការឧទ្ទិស និងសម្ពោធនៅក្នុងខែតុលា ឆ្នាំ 2023។ រចនា និងសាងសង់តាមលក្ខណៈបច្ចេកទេសបុរាណ ថ្មម៉ាបចំនួន 68,000 ហ្វីតគូបបង្កើតបានជាមហាម៉ាន់ឌៀ និងប្អូនស្រីតូចជាងរបស់វា។
ថ្មម៉ាបនេះបានធ្វើដំណើរដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយពីដីទៅអគារ។ ជីកយករ៉ែពីកន្លែងយកថ្មនៅប្រទេសអ៊ីតាលី ក្រិក និងទួរគី រ៉ែដែលបានជីកយករ៉ែបានធ្វើដំណើរទៅកាន់រដ្ឋ Rajasthan ប្រទេសឥណ្ឌា ជាកន្លែងដែលសិប្បកររាប់រយនាក់បានឆ្លាក់រូបភាព និងលំនាំ។ ដំបូងឡើយ វិស្វករបានផ្គុំ និងដាក់លេខរៀងតាមលំដាប់លំដោយនៃបំណែកដែលបានបញ្ចប់នៅក្នុងសិក្ខាសាលា។ បន្ទាប់មកពួកគេបានរុះរើវា ហើយដឹកជញ្ជូនអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទៅកាន់ Robbinsville រដ្ឋ New Jersey។ (ខ្ញុំប្រាកដថាមិត្តភក្តិល្បែងផ្គុំរូបរបស់ខ្ញុំចង់បានធ្វើការលើការដំឡើងបំណែកឡើងវិញសម្រាប់ការសាងសង់ចុងក្រោយ។) Robbinsville ក៏បានទទួលការដឹកជញ្ជូនថ្មភក់ពណ៌ផ្កាឈូក និងថ្មក្រានីតពីប្រទេសឥណ្ឌា និងថ្មកំបោរពីប្រទេសប៊ុលហ្គារី និងទួរគី។
ការសាងសង់បរិវេណសាលាពាក់ព័ន្ធនឹងចំនួនដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល - 12,500 នាក់ ភាគច្រើនជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត! ពួកគេតំណាងឱ្យសិស្ស គ្រូបង្រៀន វេជ្ជបណ្ឌិត ស្ថាបត្យករ និងនាយកប្រតិបត្តិអាជីវកម្មមកពីទូទាំងសហរដ្ឋអាមេរិក និងកាណាដា ដោយអ្នកខ្លះស្នាក់នៅមួយសប្តាហ៍ និងអ្នកផ្សេងទៀតរហូតដល់មួយខែ ឬច្រើនជាងនេះ។ អ្នកភាគច្រើនបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកស្ថាបត្យកម្ម និងសំណង់នៃវត្តអារាម។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តបន្ថែមបានចម្អិនអាហារ និងចិញ្ចឹមកម្មករ។
ភាពអស្ចារ្យនៃវត្តអារាមដ៏ប្រណិតនេះរុំព័ទ្ធយើង
យើងចូលទៅក្នុងវត្តអារាមតូចមួយដែលមានផ្នែកខាងមុខឆ្លាក់យ៉ាងស្មុគស្មាញនៅជិតមជ្ឈមណ្ឌលស្វាគមន៍។ "សូមកុំឱ្យពាក់ស្បែកជើង" ដូច្នេះយើងដាក់ស្បែកជើងរបស់យើងនៅលើធ្នើរនៅក្នុងបន្ទប់ស្បែកជើង។ ស្ថិតនៅចំកណ្តាលអគារគឺជាវត្តអារាមតូចមួយទៀតដែលភ្លឺចែងចាំងពណ៌សខៀវស្រងាត់។ នៅពេលដែលខ្ញុំដើរតាមផ្លូវខ្សែពួរដែលវិលជុំវិញបន្ទប់ រូបភាពឆ្លាក់យ៉ាងប្រណិតរបស់ព្រះ និងទេពធីតាហាក់ដូចជាមានជីវិតឡើងវិញ។ ខ្ញុំចង់ប៉ះពួកគេ។
កន្លែងដែលផ្លូវទៅដល់ចំណុចឆ្ងាយបំផុតរបស់វាមុនពេលវិលត្រឡប់មកវិញ ទ្វារមាសបីឈុតដែលបិទជិតបានបង្ហាញខ្លួន។ ហ្វូងមនុស្សតូចមួយកំពុងរង់ចាំ។ គ្រូម្នាក់ប្រាប់យើងថាយើងមកដល់ពេលសម្រាប់ទ្វារបើក និងបង្ហាញរូបភាពនៅខាងក្នុង។ ខ្ញុំដឹងពីមិត្តភក្តិឥណ្ឌារបស់ខ្ញុំ និងពីការធ្វើដំណើរជាច្រើនរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ប្រទេសកំណើតរបស់ពួកគេ ខ្ញុំហៀបនឹងជួបប្រទះនឹង darshan។
អ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូជឿថា នៅពេលដែលរូបភាពត្រូវបានឧទ្ទិស ព្រះគង់នៅខាងក្នុង។ នៅពេលដែលអ្នកដើរតាមជួបនឹងការសម្លឹងមើលរបស់ព្រះដោយសម្លឹងមើលមុខរបស់រូបភាពនោះ ពួកគេជួបប្រទះនឹង darshan ដែលជាទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងអ្វីដែលជាទម្រង់នៃការគោរពបូជា។ តាមរយៈបទពិសោធន៍នេះ ពួកគេទទួលបានពរជ័យពីព្រះ។
គោលគំនិតនេះគឺជាសាសនាហិណ្ឌូតែមួយគត់។ ឬមែនទេ? វាហាក់ដូចជាមិនចម្លែកចំពោះការអនុវត្តនៅក្នុងសាសនាគ្រឹស្ត ដែលអ្នកអង្វរសុំរូបភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ម៉ារី ពួកសិស្ស និងក្រុមពួកបរិសុទ្ធសម្រាប់ការអភ័យទោស និងពរជ័យ។
ទ្វារបើកចំហនីមួយៗបង្ហាញរូបភាពមាសពីរដែលស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហម និងគ្រឿងអលង្ការផ្សេងៗគ្នា។ ខ្ញុំស្គាល់ក្រុមប្តីប្រពន្ធគឺ Shiva និង Pavarti ហើយខ្ញុំស្គាល់ព្រះស្វា Hanuman។ Swamis ឬព្រះសង្ឃធ្វើពិធីគោរពបូជាប្រាំដងក្នុងមួយថ្ងៃជាមួយរូបភាពទាំងនេះ (ភ្ញាក់ពីដំណេក ងូតទឹក ចិញ្ចឹម និងដាក់ចូលគេង) ហើយអ្នកទស្សនាអាចមើលវាបួនដងក្នុងមួយថ្ងៃ (សូមមើលខាងក្រោមសម្រាប់ពេលវេលា)។ ព្យាយាមកំណត់ពេលវេលាទស្សនារបស់អ្នកដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍ darshan។
មហាម៉ាន់ឌៀរគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល
ត្រឡប់មកខាងក្រៅវិញ យើងដើរឆ្ពោះទៅកាន់មហាម៉ាន់ឌៀរដែលមានកម្ពស់ 191 ហ្វីត។ ខ្ញុំឃើញផ្នែកខាងមុខ និងសសរដែលតុបតែងដោយអ្នករាំ តន្ត្រីករ សត្វ និងលំនាំវប្បធម៌ដែលឆ្លាក់ដោយថ្មម៉ាបជាច្រើន។ នៅសងខាងនៃជណ្តើរធំ គ្រួសាររូបសំណាកដំរីស្វាគមន៍ភ្ញៀវទេសចរ។ យើងចូលទៅក្នុងទ្វារចំហៀង ដាក់ស្បែកជើងរបស់យើង ហើយឡើងជណ្តើរទៅកាន់សាលធំ ដែលជាឱកាសមួយដើម្បីជ្រមុជខ្លួនខ្ញុំនៅក្នុងភាពសម្បូរបែបនៃវប្បធម៌ឥណ្ឌា។

ដើរក្នុងចំណោមសសរដ៏ធំរាប់សិប ចម្លាក់នៃឈុតឆាកតន្ត្រី និងរបាំ ឥសីដ៏គួរឱ្យគោរព ពួកបរិសុទ្ធ និងអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណបានជន់លិចអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមើលទៅខាងក្នុងនៃលំហ 15 ហ្វីតរបស់ដំបូល ដើម្បីមើលរង្វង់ប្រមូលផ្តុំនៃសញ្ញាហោរាសាស្ត្រ តួលេខនៃមេដឹកនាំសាសនា និងនិមិត្តសញ្ញាហិណ្ឌូដ៏ពិសិដ្ឋដែលវិលជុំវិញមេដាយកណ្តាល។ ខ្ញុំជជែកជាមួយគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តដ៏រួសរាយរាក់ទាក់ម្នាក់ ដែលរវល់រំលឹកមនុស្សកុំឱ្យប៉ះថ្មម៉ាប និងឈប់ថតរូបជាមួយទូរស័ព្ទដៃរបស់ពួកគេ (ហាមឃាត់ការថតរូប!)។
នៅពេលដែលយើងធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ច្រកចេញទៅកាន់ពិភពលោកដែលយើងធ្លាប់ស្គាល់ យើងឆ្លងកាត់ហាងលក់វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ចាំបាច់ ជាកន្លែងដែលរូបភាពម៉ាន់ឌៀរត្រូវបានបោះពុម្ពលើអាវយឺត ឬភ្ជាប់ទៅនឹងចិញ្ចៀនកូនសោរ ហើយរបស់របរជាក់ស្តែងផ្សេងទៀតត្រូវបានលក់។ យើងឆ្លងកាត់ហាងអាហារដ្ឋាន និងហាងលក់អាហារវេចខ្ចប់ និងអាហារសម្រន់ពីអនុទ្វីបអាស៊ី។ ខ្ញុំទិញរបស់ឆ្ងាញ់ៗមួយចំនួន (ខ្លះហឹរ!) ដើម្បីយកទៅផ្ទះ។ ចុងក្រោយ ឈុតការិយាល័យមួយមានមូលនិធិ BAPS Swaminarayan Sanstha ដែលគាំទ្រដល់ការងារសប្បុរសធម៌ជាច្រើនរបស់និកាយនៅក្នុងរដ្ឋ New Jersey និងទូទាំងប្រទេស រួមទាំងកម្មវិធីដាំដើមឈើ ពិព័រណ៍សុខភាព និងសេវាកម្មសម្រាប់មនុស្សចាស់។
ចង់រីករាយនឹងដំណើរកម្សាន្តមួយថ្ងៃដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ប្រសិនបើអ្នកនៅក្នុងតំបន់ Greater Philadelphia ឬទីក្រុងញូវយ៉ក? វាពិបាកនឹងយកឈ្នះការទៅទស្សនាបរិវេណសាលា Akshardham Mandir ក្នុង Robbinsvile រដ្ឋ New Jersey។ អ្នកនឹងទទួលបានការកោតសរសើរថ្មីចំពោះវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែបនៃអនុទ្វីបអាស៊ី។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៥ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង៖ ស្ថិតនៅភាគកណ្ដាលប្រទេសកម្ពុជា ដែលមាន​ព្រំប្រទល់​ខាងជើងជាប់ខេត្តកំពង់ធំ ខាងកើតជាប់ខេត្តកំពង់ចាម ខាងត្បូងជាប់ខេត្តកំពង់ស្ពឺ និងខាងលិចជាប់ខេត្តពោធិ៍សាត់។ ខេត្តនេះស្ថិតនៅចម្ងាយប្រមាណ ៩១ គ.​ម. ពីរាជធានី​ភ្នំពេញ។
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង​មានអាកាសធាតុក្ដៅហើយសើមដូចបណ្ដាខេត្តទូទាំង​ប្រទេសកម្ពុជាដទៃទៀតដែរ។ រដូវវស្សា​ចាប់ពីខែ ឧសភា ដល់ខែ តុលា (សីតុណ្ហភាពពី ២៧ ទៅ ៣៥អង្សា សំណើម ៩០ % ) រដូវរងារពីខែ វិច្ឆិកា​ ដល់ខែ មីនា (សីតុណ្ហភាពពី ១៨ ទៅ ២៨ អង្សា) និងរដូវក្ដៅពីខែ មីនា ដល់ ខែ ឧសភា (សីតុណ្ហភាពពី ២៨ ទៅ ៣៦ អង្សា)។ វាគឺស្ថិតក្នុងវាលល្បប់ចំកណ្ដាលប្រទេសកម្ពុជានិងត្រូវនាំមកដោយទន្លេសាប ដៃនៃទន្លេមេគង្គ។ ទីក្រុងរាជធានីភ្នំពេញច្បាស់ជាលូតរហូតដល់វាព័ទ្ធជុំវិញដោយព្រំដែនខេត្តកំពង់ឆ្នាំងជាមិនខាន។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
សំណល់បុរាណវត្ថុពីតំបន់នេះត្រូវបានគេដឹងថាចំណោមវត្ថុបុរាណជាច្រើនដែលគេរកឃើញនោះគឺមកពីទ្វារវត្តី អតីតនគរមួយដែលបច្ចុប្បន្នស្ថិតក្នុងប្រទេសថៃសព្វថ្ងៃ ដោយចុះកាលបរិច្ឆេទពីសតវត្សទី៦ ដល់ ទី១១។
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងកាលពីប៉ុន្មានសតវត្សកន្លងទៅគឺជាទីក្រុងឆ្នេរនៅតាមច្រកផ្លូវរវាង ចិន និង ឥណ្ឌា ដោយសារតែការហូរនាំដីល្បប់ពីទន្លេមេគង្គ ខ្សែឆ្នេរបានកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីសមុទ្រឆ្ងាយៗទៅ។ នៅពេលដែលទន្លេសាបបានផ្លាស់ប្ដូរខ្សែទឹកហូររបស់វា ទីក្រុងនេះក៏បានបាត់បង់ប្រភពទឹកដ៏សំខាន់របស់ខ្លួន ហើយវាក៏បានក្លាយជារហោស្ថាន ប្រជាជនក៏រើលំនៅទៅកាន់ទីក្រុងមួយដែលគេហៅថា កំពង់ត្រឡាច។ ទីក្រុងមួយបានកកើតបន្តិចៗម្ដងជុំវិញទីនោះ ដែលនាំមកនូវជីវិតថ្មីដល់កំពង់ឆ្នាំង។ សារៈមន្ទីរមួយបង្ហាញនូវកំណត់ត្រាបុរាណវិទ្យាអំពីប្រវត្តិរបស់ទីក្រុងមួយនេះ។
រូបនិមិន្តសញ្ញាតំណាងខេត្តគឺ រូបឆ្នាំងដី ដើមឈើហូបផ្លែប្រចាំខេត្តគឺដើមចាន់។ ពាក្យស្លោកប្រចាំខេត្ត គឺ ក្រូចថ្លុងផ្អែម អង្ករឆ្ងាញ់ ស្រីស្រស់ស្អាតៗ។
តំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិ និងកែច្នៃ
1.ទំនប់ធារាសាស្ត្រអាចាង (ស្រុកបរិបូណ៌)
2.ទំនប់ធារាសាស្ត្រលំហាច(ស្រុកបរិបូណ៌)
3.ទឹកធ្លាក់ថ្មរក្រាល(ស្រុកទឹកផុស)
4.ទឺកធ្លាក់ស្រែអំពិល(ស្រុកទឹកផុស)
5. រមណីយដ្ឋានខ្សាច់ស (ស្រុកបរិបូណ៌) មានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងភូមិតាំងត្រពាំង ឃុំពេជចង្វារ ស្រុកបរិបូណ៌ ចម្ងាយប្រមាណ ១៥ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមស្រុកបរិបូណ៌ (ផែនទី) ។ ទីតាំងនេះស្ថិតនៅលើដងស្ទឹងបរិបូណ៌ ដែលស្ថិតនៅខាងលើស្ពានអញ្ចាញរូង។ ទីនេះមានឆ្នេរខ្សាច់ស្រស់ស្អាត រួមទាំងមានទឹកសម្រាប់លេងកម្សាន្ត និងមានកន្លែងថតរូបស្អាតៗ។
ប្រាសាទ​កំពង់ព្រះ​
ប្រាសាទតូច
ប្រាសាទថ្មមប្តី ឬប្រាសាទស្លុតី ប្រាសាទប្រុស ឬប្រាសាទសក្ល
ប្រាសាទ​ពណ្ណរាយ​
ប្រាសាទព្រះស្រី
ប្រាសាទស្រី
របាំស្នែងទន្សោង ដើម្បីចង់ដឹងប្រវត្តិនៃរបាំនេះកាន់តែច្បាស់សូមចុចលើពាក្យខាងដើម (របាំស្នែងទន្សោង) ឬចុចលើលីងតំណរនេះ https://drive.google.com/file/d/1RNBkaTbzp-H0jnSByoDNrsIo9xCfS8sH/view?usp=drive_link នេះជាប្រវត្តិខ្លះរបស់របាំស្នែងទន្សោង។
ក្នុងសៀវភៅសិក្សាគោលអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ ថ្នាក់ទី ១១ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡានៃព្រះរាជា​​ណាចក្រកម្ពុជា បានរំលេចឡើងនៃរបាំស្នែងទន្សោងលើក្របទំព័រមុខ រួមទាំងបញ្ចូលក្នុងអត្ថបទស្តាប់។ នេះគឺជាកេរមត៌កដ៏មានតម្លៃ ដែលបន្សល់ទុកមកតាំងពីដូនតា រហូតមកទល់ពេលបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែវាហាក់បីសាបរលៀបមិនសូវមានអ្នកលើកយកមកសម្តែងច្រើនឡើយ។ បើចង់មើលការសម្តែងដ៏រស់រវើកនេះ គេឃើញតាមរយៈវីឌីអូឯកសារដែលសម្តែងដោយក្រុមសិល្បៈនៃសាលាមធ្យមវិចិត្រសិល្បៈ ហើយសូម្បីតែក្រុមដែលមានសម្តែងរបាំស្នែងទន្សោងនេះនាពេលបច្ចុប្បន្ន ក៏ជាក្រុមនៃសាលាមធ្យមវិចិត្រសិល្បៈដែរ។ ​ហើយចំណែកនៅឯភូមិសាស្ត្រឃុំអញ្ចាញរូង ស្រុកបរិបូណ៌ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ក៏មានប្រជាជនតិចតួចណាស់ដែរ ដែលចេះចាំនូវទម្រង់លេងនៃរបាំនេះ ព្រមទាំងចង្វាក់ភ្លេងដែលលេងកំដរក៏គេមិនសូវដឹង តែចំពោះទំនុកច្រៀងវិញប្រជាជនតំបន់នេះចេះច្រៀងបានខ្លះ បែបសើចកំសាន្ត ព្រោះទាំងទំនុក និងអត្ថន័យវាមានភាពកំប្លុកកំប្លែង។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទំនុកច្រៀងនេះ គេច្រៀងបែបជាសំនៀងភាសានិយាយរបស់អ្នកស្រុកផ្ទាល់តែម្តង ដែលអាចហ៊ាននិយាយបានថាអ្នកដែលមិនធ្លាប់ស្តាប់ ឬមិនយល់អំពីគ្រាមភាសាអ្នកភូមិអញ្ចាញរូងនោះមិនដឹងឡើយ។ ខ្ញុំនឹងលើកទំនុកច្រៀងដែលពលរដ្ឋក្មេងចាស់នៅតំបន់ភូមិថ្លុកជ្រៅ និងតំបន់មួយចំនួនទៀតដែលតែងលើកទំនុកនេះមកច្រៀងលេងកំដរបរិយាកាសកម្មវិធីណាមួយ។ ក្នុងឱកាសនេះខ្ញុំសុំរំលេចអនុស្សារីយ៍មួយដែលខ្ញុំបានឮសម្តីលោកតាម្នាក់ឈ្មោះ ដូង ដែលប្រជាប្រិយរបស់គាត់ ត្រូវបានប្រជាជននៃស្រុកបរិបូណ៌ស្គាល់គាត់ថាជាតួរល្ខោនជើងចាស់ម្នាក់ដ៏ល្បីផងដែរ។ លោកតា ដូង ក៏ជាពិធីករដ៏មានវោហារស័ព្ទម្នាក់ គេស្គាល់គាត់តាមរយៈការសម្ភោធន៍សមិទ្ធិផលនានានៅក្នុងស្រុកបរិបូណ៌ អមដំណើរសម្តេចចៅហ្វាយវាំង គង់ សំអុល។ មុនដំណើរមកដល់របស់សម្តេចចៅហ្វាយវាំង លោកតា ដូង តែងឡើងវេទិកានិយាយកំដរអង្គពិធីទាំងមូលកុំអោយស្ងាត់ គាត់តែងលើកឡើងអំពីប្រវត្តិតស៊ូរបស់គាត់ក្នុងវិស័យសិល្បៈ ហើយរឿងជាពិសេសក្នុងឱកាសពិធីសម្ភោធស្ពានដែកអញ្ចាញរូង ឆ្លងស្ទឹងបរិបូណ៌កាលពីឆ្នាំ ២០១៣ គាត់បានលើកឡើងពីទំនុកចម្រៀងនៃរបាំទន្សោងព្រៃព្រាលនេះ ហើយក្នុងអង្គពិធីផ្ទុះសំណើចគឹលកញ្ជ្រៀវ។ ព្រោះតែទំនុកចម្រៀងនៃរបាំទន្សោងព្រៃព្រាលនេះ ដែលទំនុកនេះគឺ៖
ទន្សោងៗផ្រៃផ្រាល គោរ៉ាលៗកប់ផក់
កញ្ជ្រាំងៗបស់ប៉ក់ ថើមក់ៗក្រហមទែង។
(នេះគ្រាន់ជាទំនុកច្រៀងបែបកំប្លុកកំប្លែងរបស់អ្នកស្រុកតែប៉ុណ្ណោះ! ប្រជាជននៅចំណាស់ៗក្នុងតំបន់ឃុំអញ្ចាញរូង តែងលើកយកឃ្លារនេះមកច្រៀងលេងពេលជុំគ្នាដកស្ទូង ឬក្នុងពេលដែលគេនៅជុំគ្នា)
គ្រាន់តែទំនុកច្រៀងប៉ុណ្ណេះ បានធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាសើចសប្បាយក្អាកក្អាយ តែចំពោះអ្នកដែលស្តាប់មិនដឹងរឿង បានត្រឹមឆ្ងល់ពីព្រោះមិនយល់អំពីខ្លឹមសារដែលគេបានច្រៀងឡើយ។ ដែលឃ្លានេះហើយទើបប្រជាជនក្នុងតំបន់រត់មាត់ហៅរបាំប្រពៃណីនេះថា ទន្សោងព្រៃព្រាល ដូចដែលគេច្រៀងនៅទំនុកដើមថា ទន្សោងៗផ្រៃផ្រាល (ដែលផ្រៃផ្រាល មានន័យថា ព្រៃព្រាល) ។ នេះបញ្ជាក់ថាប្រជាជននៅចាំទំនុកច្រៀង និងឈ្មោះរបស់របាំស្នែងទន្សោង ចំណែកទម្រង់លេងវិញពលរដ្ឋមិនដែលមានប្រទះច្រើនឡើយ។
បើនិយាយអំពីនាមនៃរបាំប្រជាប្រិយមួយនេះ គេបានស្គាល់ជាទូទៅថា របាំស្នែងទន្សោង នេះក៏ដោយសារតែគេឲ្យនាមនេះតាមរយៈតួរសម្តែងទាំងពីរ ដែលមានពាក់ស្នែងទន្សោងនៅលើក្បាល។ ហើយឈ្មោះនេះ ត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅ ពេញក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និងមានកត់ត្រាជាសំណេរជាហូរហែរផងដែរ។ ចំពោះនាមមួយទៀត គេហៅខ្លីត្រឹមថា របាំទន្សោង ដែលឈ្មោះនេះគេសម្គាល់តាមរយៈអ្នកសម្តែង ឬការកើតឡើងនៃរបាំនេះ ដែលរាំត្រាប់តាមសត្វទន្សោងញីឈ្មោល។ ហើយក៏មានទំនុកច្រៀងខ្លះមានចំណងជើងថា ទន្សោងគោព្រៃជាដើម ដែលមានជាច្រើនទំនុក ច្រើនបែបទៅតាមតំបន់ ឬតាមការស្រាវជ្រាវ។ ចំណែកនាមមួយទៀត ដែលមានឈ្មោះរីកសុសសាយតែត្រឹមតំបន់ប៉ុណ្ណោះ ជាពិសេសក្នុងភូមិសាស្ត្រនៃឃុំអញ្ចាញរូង ស្រុកបរិបូណ៌ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងនេះឯង។ របាំទន្សោងព្រៃព្រាល ត្រូវបានគេប្រសិទ្ធិនាមតាមទំនុកច្រៀងមួយឃ្លាដ៏ល្បីល្បាញប្រចាំតំបន់ដូចដែលបានលើកឡើងនៅចំណុចខាងលើ។ ឈ្មោះនេះគេយកប្រយោគដើមនៃល្បះមកសម្គាល់ ដែលព្រៃព្រាលគឺជាឈ្មោះភូមិមួយ ក្នុងចំណោមភូមិទាំង ៦ នៅក្នុងឃុំអញ្ចាញរូង ហើយយើងមិនបានដឹងអំពីមូលហេតុដែលគេលើកយកភូមិព្រៃព្រាល មកភ្ជាប់ជាមួយទំនុកច្រៀងនេះឡើយ។ តែនេះក៏បានបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណមួយនៃឈ្មោះរបស់របាំប្រជាប្រិយ ប្រចាំតំបន់មួយដែរ។ (ស្មេរដោយ៖ កវីសិសិររដូវ)

ភ្នំ​ក្រាំង​ដី​មាស
ភ្នំ​ក្រាំង​រមាស
ភ្នំ​ដា
ភ្នំ​តា​រាជ
ភ្នំ​នាង​ក​ង្រី
ភ្នំ​ព្រះ
ភ្នំ​ព្រះ​ធាតុ
ភ្នំ​រាប់​បាត
ភ្នំ​សន្ទូច
ភ្នំស្រែអំពិល
ភ្នំកង្កែប (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៤ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ខេត្តតាកែវ៖ នៅស្រុកអង្គរបុរី មានភ្នំមួយឈ្មោះភ្នំបុរីដែល មានប្រវត្តិរឿងព្រេងនិទានគួរឱ្យជក់ចិត្ត ។លោកជា សម្បត្តិ ប្រធានការិយាល័យវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈស្រុកអង្គរបុរី និទានពីប្រវត្តិរឿងព្រេងនោះថា៖
មានព្រះរាជាមួយព្រះអង្គគង់នៅព្រះរាជវាំងបាសាក់ ឬចំប៉ាសាក់ គឺនៅផ្នែកខាងលើនៃទន្លេមេគង្គ ។ ព្រះអង្គមានព្រះរាជបុត្រីមួយអង្គព្រះនាមអាក់អរ ប្រកបដោយរូបឆោមល្អល្អះរកនរណាប្រៀបគ្មាន ។
ព្រះនាងមានចិត្តប្រតិព័ទ្ធទៅលើបុរសទុរគតម្នាក់យ៉ាង ខ្លាំង ។ ដោយការប្រកាន់វណ្ណៈព្រះរាជាសុខចិត្តបំបរបង់ព្រះរាជបុត្រី ជាមួយបុរសទុរគតនោះចេញពីរាជវាំង ។ ព្រះរាជាទ្រង់ចាត់សេនាឱ្យរៀបចំស្រូវ អង្ករ សណ្ដែក អំបិល ប្រហុក រួមទាំងប្រដាប់ប្រដារ ប្រើប្រាស់ជាច្រើនផងដាក់ពោងពាយបណ្ដែតចេញទៅ ។ ពោងពាយចេះតែអណ្ដែតតាមផ្ទៃទឹកដីធំល្ហល្ហេវ ជាយូរថ្ងៃក៏នាំអ្នកទាំងពីរទៅដល់ភ្នំមួយ គឺភ្នំបុរីនោះឯងដែលសព្វថ្ងៃស្ថិតនៅក្នុងភូមិភ្នំបុរី ឃុំព្រែកផ្ទោល ស្រុកអង្គរបុរី ខេត្តតាកែវ ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
កាលនោះព្រះនាងអាក់អរនិងបុរសទុរគតជាស្វាមីមានសេចក្ដីត្រេក អរយ៉ាងខ្លាំងដោយខ្លួនបានរួចជីវិតពីកណ្ដាលជលសា ។ អ្នកទាំងពីរនាំគ្នាម្នីម្នាជញ្ជូនរបស់របរពីពោងពាយឡើងទៅ លើគោក ហើយរកកាប់ឈើធ្វើជាខ្ទមដើម្បីស្នាក់នៅទីនោះ ។ ការរស់នៅទីកណ្ដាលព្រៃភ្នំតែពីរនាក់ធ្វើឱ្យព្រះនាងមានការ នឹករលឹកព្រះបិតា ព្រះមាតា និងបងប្អូនជាខ្លាំង ។
លុះពេលរាត្រីព្រះនាងអង្គុយសញ្ជប់សញ្ជឹងលន្លង់លន្លោចជាមួយ សំឡេងថ្ងូចថ្ងូររបស់វាយោពីកំពូលភ្នំ លាយឡំជាមួយចម្រៀងឆ្លើយឆ្លងរបស់សត្វរាត្រីចរទាំងឡាយ ។ នៅយប់មួយព្រះនាងលង់លក់មួយភាំងក៏មានអ្នកសច្ចំ ពន្យល់សុប្ដិថានឹងជួយព្រះនាងឱ្យមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយសល្បីល្បាញនៅភ្នំនេះ ។ សបិនជាកម្លាំងចិត្តឱ្យព្រះនាងអាក់អរ និងស្វាមីខិតខំកាប់គាស់ដើម្បីដាំដំណាំផ្សេងៗចិញ្ចឹមជីវិត ។
ព្រះនាងអាក់អរបានឱ្យប្ដីទៅកាប់អុសនៅឯព្រៃជ្រៅ ចំណែកព្រះនាងនៅធ្វើការជិតៗខ្ទម ។ បុរសជាស្វាមីបានទៅកាប់អុសបានសុទ្ធតែឈើចន្ទន៍ក្រស្នាយកមក គរទុកបានយ៉ាងច្រើន ។ ព្រះនាងស្គាល់ច្បាស់ ហើយក៏ប្រាប់ប្ដីឱ្យទៅរកឈើទាំងនោះមកទុកឱ្យបានច្រើនថែមទៀត ក៏ធ្វើតាមប្រពន្ធទាំងរីករាយ ។ថ្ងៃមួយពេលប្ដីទៅកាប់ឈើដូចធម្មតាក៏ប្រទះថ្មដែលមានពណ៌លឿង ទុំល្អប្លែកក៏យកថ្មបីដុំនោះទៅផ្ទះ ។ ប្រពន្ធស្គាល់ច្បាស់ថា ជាដុំមាសក៏សួរប្ដីហើយផ្ដាំឱ្យប្ដីប្រមូលថ្មនោះមកទុក ឱ្យបានច្រើនថែមទៀត ហើយប្ដីក៏ចេះតែធ្វើតាមប្រពន្ធរហូតបានឈើខ្លឹមចន្ទន៍ក្រស្នា និងដុំមាសរាប់គំនរ ។ ព្រះនាងអាក់អរឱ្យប្ដីចាត់ចែងលើកទង់ពណ៌ស មួយយ៉ាងខ្ពស់ដើម្បីសម្គាល់ក្រែងមានសំពៅជំនួញណាធ្វើដំណើរមកនឹងឃើញ ហើយក៏ចូលមកទាក់ទងជួញដូរ ។ មិនយូរប៉ុន្មានមានសំពៅជំនួញចំនួនប្រាំពីរចូលមកដែលសំពៅទាំង នោះមកពីលង្កាក៏ចូលសំចតនៅមាត់ទឹក ហើយដង្ខៅសំពៅក៏ឡើងទៅមើលតាមសញ្ញាក៏បានជួប ហើយនិយាយដោះដូរមុខជំនួញមានកំណាត់សំពត់,មានគ្រឿងប្រើប្រាស់ហូប ចុក,និងភស្ដុភារ ដដៃទៀតជាមួយឈើចន្ទន៍ក្រស្នា និងដុំមាស ។ ព្រះនាងអាក់អរយល់ព្រមដោះដូរតែឈើចន្ទន៍ក្រស្នាទេ ចំណែកដុំមាសនាងបានឱ្យនាយសំពៅទៅរកជាងមាសប្រុស១០០នាក់ និងស្រី១០០នាក់ មកពីស្រុកក្រៅដើម្បីច្នៃជាគ្រឿងអលង្ការសិន ។

នាយសំពៅត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ ហើយធ្វើតាមបណ្ដាំនាងអាក់អរ ។ មិនយូរប៉ុន្មានទីនោះក៏មានអ្នកស្រុកក្រៅទៅតាំងទីលំនៅកើត ជាកូនពូនជាចៅកាន់តែច្រើនឡើងៗ ហើយពួកគេគោរពកោតខ្លាច និងចាត់ទុកព្រះនាងអាក់អរ និងស្វាមីជាម្ចាស់នៅទីនោះ ។ ក្រោយមកព្រះនាងអាក់អរក៏ឱ្យស្វាមីប្រកាសខ្លួនជាស្ដេចមួយ ព្រះអង្គនៅតំបន់នោះដោយមានព្រះនាមថា ព្រះសង្ខចក្រ និងព្រះនាងអាក់អរជាអគ្គមហេសី ។ ព្រះអង្គសង្ខចក្រចាត់ឱ្យមានមន្ដ្រីរាជការតាមផ្នែក និងកងទ័ព ។ល។ ព្រមទាំងរៀបចំទីនោះឱ្យមានលក្ខណៈជាក្រុងមួយយ៉ាងល្អដោយមាន កំផែងព័ទ្ធជុំវិញ ហើយអ្នកនៅទីនោះហៅថាបុរីព្រោះចាត់ទុក អ្នកទៅទីនោះថា ជាអ្នកក្រុងហេតុដូចនេះបានជាជាប់ឈ្មោះថា «ភ្នំបុរី» រហូតសព្វថ្ងៃ ។
បើតាមឯកសារមួយចំនួនទឹកដីកំណើតរបស់ប្រទេសខ្មែររាជវាំងនៃ នគរហ្វូណនគឺនៅម្ដុំទីរួមស្រុកអង្គរបុរីសព្វថ្ងៃ ។យោងតាមប្រភពមួយចំនួនទៀតឱ្យដឹងថានៅភ្នំបុរីសព្វថ្ងៃក៏នៅ មានទីតាំងមួយចំនួនដែលជាឈ្មោះជាប់តាំងពីព្រេងនាយដែរដូចជា លង់សំពៅ គឺកាលពីសម័យនាងអាក់អរមានសំពៅដែលចូលមកទំនាក់ទំនងការជួញដ ូរជាមួយព្រះនាងបានលិចនៅជិតភ្នំបុរីនេះ ។ ប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងភូមិភ្នំបុរីសព្វថ្ងៃតែងតែរើសបានវត្ថុ ផ្សេងៗដូចជាតុំកំបោ និងខួចតូចៗជាដើមដែលជាភស្តុតាងបង្ហាញថា ពិតជាមានមនុស្សរស់នៅទឹកដីភ្នំបុរីតាំងពីសម័យព្រេងនាយមែន ៕ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៣ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំ​ង៖ ភ្នំចំពិត ឫភ្នំទស្សពិត​ជា​ឈ្មោះ​​វត្ត​ និង​ភ្នំ​មួយ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន ក្នុង​រាជ​ព្រះ​បាទ​អង្គចន្ទរាជា​ រវាង​ស.វទី១៦​ មាន​ឈ្មោះ​ថា​ ភ្នំ​ចំពិត​ មុនរាជព្រះអង្គ មាន​ឈ្មោះ​ថា​ភ្នំ​ត្រៀល​។ ភ្នំ​ទស្សពិត ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ឃុំ​ត្បែង​ខ្ពស់ ស្រុក​សាមគ្គីមាន​ជ័យ មាន​ចំណុច​និយាម​ការ X 457814 Y 1317822 មាន​កំពស់​៩០ម៉ែត្រ​ធៀបនិង​កំរិត​ទឹក​សមុទ្រ​​។​ ភ្នំ​ចំពិតអាច​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៥​ ហួស​​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​ត្រឡែង​កែងប្រមាណ​៥គីឡូ​ម៉ែត្រ​ មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​មួយ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​ ខាង​លិច​ផ្លូវ​ ចំងាយ​ប្រ​មាណ​១២​គីឡូ​ម៉ែត្រ​។
ភ្នំ​នេះ​មានតំណាល​ក្នង​ឯកសារ​មហាបុរាស​ខ្មែរថា៖ ក្នុង​ដែនដី​ព្រះបាទបរមនា​ថប- រមខត្តិយាមហាច័ន្ទរាជា​ (១៥១៦ ដល់​១៥៦៦គ.ស)។ នៅថ្ងៃ៥កើត​ ខែចែត្រ ឆ្នាំ​ជូត​ ឯកស័ក​ ព.ស​២០៧២ គ.ស​១៥២៨។ ព្រះរាជបាន​នាំ​អស់​អគ្គមហេសី ស្រីស្នំ​ ក្រមការ មន្ត្រីតូច​ធំ លើក​ព្យួរហយាត្រពពាត​ព្រៃ។​ លុះ​មក​ដល់​មុខ​ភ្នំ​ត្រៀល(ភ្នំ​ចំពិត)ក្នុង​ខែត្រ​លង្វែកទ្រង់​ត្រាស់​​បង្គាប់ឱ្យ​ឈប់ ​ហើយ​ធ្វើ​សុវណ្ណព្រះ​ពន្លា​ជ័យ​ កង់​ប្រថាប់​កំសាន្ត​ព្រះ​ចិន្តា​។​ ខណៈ​នោះ​ព្រះ​ពិជ័យ​គជេន្ទ្រយុទ្ធ (ដំរី) ឈឺ​ដួលមួយ​រំពេច អស់​ហ្ម​ប្រកបថ្នាំ​ពុំ​ស្បើយ​ ព្រះមហាក្សត្រ​ទ្រង់​ព្រះ​ទ័យ​ណាស់​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា​៖ ​ព្រះ​ពិជ័យ​គជេន្ទ្រយុទ្ធនេះ​ធ្លាប់​ជិះ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ មាន​ជ័យ​ច្រើន​គ្រា​លុះ​ត្រា​តែសម្រេច​បាន​ផែន​ដី​ ឥឡូវមាន​ជំងឺដូច្នេះ​ បើនរណា​មើល​ជា​ អញហ្នឹង​ឱ្យ​​ប្រាក់​មួយ​ហាប​ និងឱ្យ​មានយសសក្តិជាចៅហ្វាយ​​ខេត្ត​នេះ​ផង​។​ ខណៈ​នោះ​មាន​តាចាស់​ម្នាក់​ជាមនុស្ស​កាន់​សីល​ឈ្មោះ​ពញា​ដែក​ជា​មេស្រុក​ចាស់​ដែល​លា​ចេញ​ពី​រាជការ​ មក​កាន់​រក្សា​បង់​បត់​ នៅ​ភ្នំ​គ្រៀល​ទូលថា៖ ព្រះ​ទីនាំង​គជេន្ទ្រយុទ្ធ​នេះ​ប្រ​ហែល​ដើរ​កាត់​មុខ​អ្នក​តា​ហើយ​បាន​ជា​មាន​ជំងឺ​បែប​នេះ​។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ឯអ្នក​តា​នឹង​បង់​បត់​នោះ​ កាល​ផែនដី​ព្រះ​បាទ​ពញា​យ៉ាត ព្រះអង្គសាង​រូប​ព្រះ​ទស្សមុខ​ ព្រះឥន្ទ្រ​ ព្រះ​ឥសូរ ព្រះ​នរាយណ៍ និង​ព្រះ​យាទេព​ទ្រង់​ប្រតិស្ថាន​​ទុក​នៅ​ភ្នំ​ត្រៀល​នេះ​ ទុក​ជា​ទ្វារ​នគរ​បង្កា​សិកសង្គ្រាម សៀម​ លាវ។ ព្រះ​ទីនាំង​ក៏​ពាន​មក​លើ​នេះ​ផង​បាន​ជា​ពុំ​ស្រួល​។ ព្រះ​ច័ន្ទ​រាជា​ត្រាស់​ថាៈ បើ​ដូច្នេះ​សូម​តា​ឯង​យក​ទៀន ​ធូប​ ទៅ​បន់​ស្រន់​ជា​​ប្រ​ញាប់​។​ ខណៈ​ដែល​ពញា​ដែក ទទួល​ទាន​ធូប​កាលណា​ ព្រះ​ទីនាំង​នោះ​ក៏​ជា​សះ​ស្បើយ​មួយ​រំ​ពេច។ សេនា​បតី​ មន្ត្រី​តូច​ធំ សរសើរ​ព្រមគ្នា​ថា​ តាចាស់​នេះទាយ​ចំ​ពិតជាត្រូវណាស់​ ទើបទ្រង់​ប្រែ​នាម​ ភ្នំ​ត្រៀល​នោះ ​ឱ្យឈ្មោះ ​ភ្នំ​ចំពិត​វិញ​។​ ពេល​នោះ​ព្រះ​មហាក្សត្រ តាំង​ពញា​ដែក​ឱ្យ​ធ្វើ​ចៅ​វាយ​ស្រុក​ ប្រទានប្រាក់​មួយ​រយ​ហាប​ និង​សំបត់​អាវមួយ​រយ​មុខ​។​ ក៏ប៉ុន្តែ​ពញា​ដែក​ពុំ​ព្រមទទួល​ ហើយ​ទូលថា​ របស់​ទាំង​នេះ​ទូល​បង្គំ​ថ្វាយ​ដាក់​ព្រះ​ឃ្លាំងសម្រាប់​ចែក​ឱ្យ​ទាហ៊ាន​ចុះ​ ត្បិត​ពីរ​ឆ្នាំ​ទៀត​សៀម​និង​លើក​ទ័ព​មក​ចោម​ព្រះ​នគរ​។ ក្នុង​ដំណើរ​ក្រសាល​ព្រៃ​នេះ​ ទំនាយ​ថា​ព្រះ​អង្គ​និង​របស់​ពិសេស​ទុកព្រះ​នគរ​។ ព្រះ​រាជា​ត្រាស់​ថា​ ម្តេច​ក៏​តា​ឯង​ហ៊ាន​ទាយ​ដូច្នេះ​? ពញា​ដែក​ប្រាប់​ថា​ដឹង​ដោយ​ទេវត្តា​រក្សា​ភ្នំ​នេះ​និមិត្ត​​ប្រាប់​។ ទូល​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​អស់​ជី​វិត​ក្នុង​ពេល​នេះ​ហើយ​ ហើយ​ត្រូវ​នៅ​ថែ​រក្សា​ភ្នំ​ត្រៀល ដែល​ព្រះ​អង្គ​កែ​ឈ្មោះ​ជា​ភ្នំ​ចំ​ពិត​នេះ​។​ ទូល​ចប់​សេចក្តី​ពញា​ដែកក៏អស់​ជី​វិត​នៅ​ក្បែរ​ព្រះ​ទីនាំង​ក្នុង​មួយ​រំពេច​នោះ​ទៅ​។​ ដោយ​ឃើញ​ភាព​អស្ចារ្យ​នេះ​ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​ត្រះ​ឱ្យ​ធ្វើ​បុណ្យ​រំលាយ​សព​ ពញា​ដែក​ ហើយ​ប៉ាន​រូប​ពញា​ដែក​ ធ្វើ​អាស្រម​ទុកនៅ​ភ្នំ​នេះ​ ជាប់​ឈ្មោះ​អ្នក​តា​ដំបង​ដែក​ត​រៀង​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​។
ព្រះរាជាក៏លើក​ព្យុះ​ហយាត្រា​ទៅ​មុខទៀត​លុះ​ដល់​ភូមិ​ឈើ​ទាល​ប្រ​ឱប​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ដើម​ឈើ​ទាល​មួយ​ខ្ពស់​ក្រៃ​លែង​ ហើយ​មាន​ផែន​ថ្ម​មួយ​ផ្ទាំង​ជាប់​នៅ​លើ​បង្គាប​។ ពេល​នោះ​ទ្រង់​និង​ពី​ពាក្យ​ពញា​ដែក​​ដែល​បាន​ទាយ​ទើប​ទ្រង់​បង្គាប់​ អោយ​ធ្វើ​ពិ​ធី​៣​ថ្ងៃ​ដើម្បី​សុំ​ថ្ម និង​ឈើ​ យក​ទៅ​បន្ទាយ​ព្រះ​នគរ​ហើយ​ត្រាស់​បង្គាប់​ឱ្យ​ឆ្លាក់​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​ព្រះ​អង្គ​ចតុទឹស រី​ឯថ្ម​ឆ្លាក់​ជា​ព្រះបាទាតម្កល់​នៅ​អារាម​ ត្រ​លែង​កែង​។​ លុះ​ដល់​ព.ស​២០៧៤ គ.ស១៥៣០ សៀម​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​បន្ទាយ​លង្វែក​។​ ព្រះ​មហាក្សត្រ​ព្រះ​ច័ន្ទរាជា​ មាន​ព្រះឱង្កា និង​អស់​មុខមន្ត្រីថា​ ពញា​ដែក​បាន​ទស្សទាយ​នោះ​ពិត​ជា​ត្រឹម​ត្រូវ​ដូច​ពាក្យ​គាត់​ប្រាកដ​មែន​។ ព្រះ​រាជា​សព្វព្រះទ័យ​ក៏ចាត់ឱ្យ​ធ្វើ​ពិ​ធី​រំលឹក​គុណ​ដល់​ពញា​ដែក​តាម​ប្រ​ពៃ​ណី​។​ ឯព្រះបាទបរមបពិត្រ តាំងតែពីថ្ងៃនោះរៀងមក ទ្រង់បញ្ញត្តិលើក្រមព្រះរាជក្រិត្យសង្ឃការីថា : ក្នុងមួយឆ្នាំៗ ត្រូវរៀបគ្រឿងព្រះកឋិន ចំនួនតាមព្រះជន្មព្រះអង្គ នាំទៅថតគ្រប់វត្ត ដែលមានទេពទេវរុក្ខ ជាទ្វារព្រះនគរ និងវត្តនានា ដែលមានសិទ្ធិស័ក្ដិនោះរាល់ឆ្នាំ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ភ្នំ​ចំពិត​នេះ​មាន​នៅ​សល់​ព្រះ​វិហារ​ពី​បុរាណ​ ដែល​មាន​ជញ្ជាំង​ព្រះ​វិហារ​រៀប​ដោយ​ថ្ម​លាយ​និង​កំបោរ​បាយ​អរ​ និង​មាន​សសរ​ឈើ​ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ប្រហាក់​ប្រ​ហែល​​វិហារ និង​អាស្រម​មួយ​ចំនួន​នៅ​​ខាង​​លើ​ភ្នំ​ឧត្តុង្គ​ បច្ចុប្បន្ន​កំពុង​ជួស​ជុល​ឡើង​វិញ។ ចំណែក​រូប​លោក​តា​ដំបង​ដែក ត្រូវ​បាន​ឆ្លាក់​ឡើង​វិញដោយ​ថ្មភក់ ​រូប​ដើមមិន​ដឹង​ថា​នៅ​ទី​ណានោះ​ទេ។​ ចំពោះ​ចម្លាក់​មួយ​ចំនួន​ទាក់​ទង​​នឹងព្រះ​បាទ​ពញា​យ៉ាត​ ព្រះអង្គសាង​រូប​ព្រះ​ទស្សមុខ​ ព្រះឥន្ទ្រ​ ព្រះ​ឥសូរ ព្រះ​នរាយណ៍ និង​ព្រះ​យាយទេព​ទ្រង់​ប្រតិស្ថាន​​ទុក​នៅ​ភ្នំ​ត្រៀល​នេះ​ ទុក​ជា​ទ្វារ​នគរ​បង្កា​សិកសង្គ្រាម សៀម​ លាវ ក៏​មិន​ដឹង​ថា​នៅ​ទី​ណា​ទេ​​។
គ្រាន់​តែ​មាន​ទីតាំង​មួយ​ទាក់​ទាក់​ទង​នឹង​យាយ​ទេព​នៅ​សល់​ឈ្មោះ​ តែយើងមិន​បានទៅ​ឃើញ​តែ​ស្លាកដែល​ដាក់​បង្ហាញ​នៅ​ខាង​កើត​ព្រះ​វិហារ​ខាង​លើ​ភ្នំ។ នៅ​ក្នុង​ជំនឿខ្មែរបុរាណ ការ​រៀប​ចំប្រទេសរៀបចំច្រក​ទ្វារ​នគរ​ខាង​ផ្នែក​ជំនឿ​​ ហើយទីតាំង​ទាំងនោះ​ក៏មាន​ការ​ប្រែប្រួល ទៅតាមសម័យ​កាល​ និង​រាជធានី។ ដូចភ្នំ​ទ្រៀល(ភ្នំចំពិត)​​នេះជាទីតាំងដែល​ព្រះ​បាទ​ពញា​យ៉ាត​បាន​សាង​សម្រាប់​ច្រក​ទ្វារ​ព្រះ​នគរ​ រវាង​ស.វ​ទី១៥​គ.ស ក្នុង​ពេល​ដែល​រាជ​ធានី​នៅ​ចតុមុខ​ និង​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​ព្រះ​បាទ​អង្គ​ចន្ទ នៅ​ស.វ​ទី​១៦​គ.ស​ ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ទើប​បាន​កសាង​រាធានី​លង្វែក​៕

ផ្សាយថ្ងៃទី ០២ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
បាត់ដំបង៖ ផ្សារណាត់មិនត្រឹមតែជាសំណង់បែបបេតិកភណ្ឌប្រវត្តិសាស្ដ្ររបស់ ខេត្តបាត់ដំបង តែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអលង្ការមួយ នៃស្ថាបត្យកម្មបែបឥណ្ឌូចិន។ រចនាបទ និងស្ទីលរបស់សំណង់នេះ គឺមានកំណើតមកពីសាលាវិចិត្រសិល្បៈក្រុងហាណូយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយស្ថាបត្យករ អឺណែស ហេប្រាដ (Ernest Hebrard) នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩២១ នៅពេលដែលលោកចូលកាន់តំណែងជាប្រធាននាយកដ្ឋានស្ថាបត្យកម្ម និងអភិវឌ្ឍទីក្រុងនៅឥណ្ឌូចិន។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
លោក អឺណែស បានបង្កើតរចនាបថស្ថាបត្យកម្មមួយថ្មី ដែលមិនយកតាមលំនាំបែបបុរាណ នៅក្នុងតំបន់ ដែលលោកហៅថាលំនាំអង្គរ ប៉ុន្តែសម្របទៅតាមអាកាសធាតុ និងបរិយាកាសក្នុងតំបន់។ លក្ខណៈពិសេសនៃសំណង់ស្ថាបត្យកម្មរបស់ លោកគឺ ប្រកបទៅដោយសោភណភាព ដោយដំបូលមានលក្ខណៈងាយស្រួលដល់ដំណើរ និងបម្លាស់ទី នៃខ្យល់ ហើយមានបាំងសាច រួមទាំងជញ្ជាំង មានគម្រប ជាពិសេសមានទីធ្លានៅកណ្តាលសម្រាប់ពហុបំណងផ្សេងៗ។ ចំណុចពិសេសមួយទៀត គឺសំណង់ស្ថាតប្យកម្មតាមបែបឥណ្ឌូចិន នៃសាលាហាណូយនេះ គឺមិនមែនជាលក្ខណៈបែបសិល្បៈដេកូ (Art Deco) ដែលភាគ ច្រើនតែងតែមានទម្រង់ជាប៉មទៀតទេ។ នៅក្នុងតំបន់ឥណ្ឌូចិននេះ សំណង់ស្ថាបត្យកម្ម តាមបែបរចនាបទឥណ្ឌូចិនសាលាក្រុងហាណូយរួមមាន៖
សំណង់ផ្សារតាន់ឌីញនៅក្រុងហូជីមីញ (1927) សំណង់ផ្សារធំកំពង់ចាម និងផ្សារជូឡុងនៅក្រុងហូជីមីញ(1929) និងជាពិសេសផ្សារណាត់បាត់ដំបង។ សម្រាប់ផ្សារណាត់បាត់ដំបងត្រូវបានផ្តួចផ្តើមសាងសង់ដោយនាយកដ្ឋានកិច្ចការសាធារណៈរបស់អាណានិគមបារាំងក្នុងឆ្នាំ១៩៣០ ហើយដែល កាលដំបូងឡើយប្រើប្រាស់ជាទីផ្សារដោះដូរក្រណាត់។ ចាប់ផ្តើមតាំងពី សម្ពោធឲ្យប្រើប្រាស់ជាផ្លូវការក្នុងឆ្នាំ១៩៣០ មកដល់បច្ចុប្បន្ន ផ្សារណាត់ មានឈ្មោះជាបន្តបន្ទាប់ដូចតទៅ៖
សម័យអាណានិគមបារាំង ហៅថាផ្សារក្រណាត់
សម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម ហៅថាផ្សារធំ
សម័យសាធារណៈរដ្ឋលន់ណុល ហៅថាផ្សារស្វាយប៉ោ
សម័យប៉ុល ពត ជាឃ្លាំងដាក់ទំនិញ និងគ្រឿងសង្ហារិម

សម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា ជាឃ្លាំងដាក់អំបិល និងអាហារ
ឆ្នាំ១៩៨៩ រដ្ឋបាលបានរៀបចំជាផ្សារណាត់សម្រាប់លក់ផលិតផលកសិកម្ម
បច្ចុប្បន្ន ហៅថាផ្សារធំបាត់ដំបង ប៉ុន្តែជាទូទៅហៅថាជាផ្សារណាត់។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០១ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)


នាទីកំសាន្តថ្ងៃអាទិត្យ៖ លោកអ្នកនាងអាចទំនាក់ទំនង ផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមរយៈទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67 និងសូមអរគុណដល់លោកអ្នកនាង ដែលបានចំណាយពេលវេលា តាមដាននិងទស្សនា វីដេអូរបស់យើងខ្ញុំ តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 សូមអរគុណ.........

សិក្សាជាមួយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ លោកអ្នកនឹងទទួលបានចំណេះដឹងជាច្រើន ឥតដែនកំណត់.....
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
កំសាន្តថ្ងៃ អាទិត្យ



យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ ទំនាក់ទំនងទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67

វត្តអារាមល្អបំផុត ដែលត្រូវទៅទស្សនានៅប្រទេសឥណ្ឌា.....

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ