ផ្សាយថ្ងៃទី ១៣ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មហាយាន ជាចលនាដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាឥណ្ឌានៅដើមសករាជ ហើយនៅសតវត្សរ៍ទី៩ បានក្លាយជាឥទ្ធិពលលេចធ្លោលើវប្បធម៌ព្រះពុទ្ធសាសនានៅអាស៊ីកណ្តាល និងអាស៊ីបូព៌ា ដែលវានៅតែមានរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ វាបានរីករាលដាលនៅចំណុចមួយទៅកាន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ រួមទាំងមីយ៉ាន់ម៉ា (ភូមា) និងស្រីលង្កា ប៉ុន្តែមិនបានរស់រានមានជីវិតនៅទីនោះទេ។ ចលនានេះត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយលោហធាតុវិទ្យាដ៏អស្ចារ្យ ជាញឹកញាប់ពិធីសាសនាស្មុគស្មាញ មេតារូបវិទ្យាផ្ទុយគ្នា និងសីលធម៌សកល។
ប្រភពដើម
ប្រភពដើមនៃព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាននៅតែមិនច្បាស់លាស់។ កាលបរិច្ឆេទ និងទីតាំងនៃការលេចចេញនៃប្រពៃណីនេះមិនត្រូវបានគេដឹងនោះទេ ហើយចលនានេះទំនងជាបានលេចចេញជារូបរាងតាមពេលវេលា និងនៅកន្លែងជាច្រើន។ ការវាយតម្លៃត្រឹមត្រូវនៃមហាយានដំបូងគឺកាន់តែស្មុគស្មាញថែមទៀតដោយការពិតដែលថាការកសាងឡើងវិញភាគច្រើនត្រូវបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដោយរបៀបវារៈនៃចលនានិកាយសម័យទំនើប ហើយថាគម្ពីរដែលក្រុមក្រោយៗទៀតឱ្យតម្លៃបំផុតមិនចាំបាច់ជាអត្ថបទដែលតំណាងឱ្យចលនានៅក្នុងសម័យកាលបង្កើតរបស់វានោះទេ។ ប្រភពដំបូងបំផុតសម្រាប់ប្រពៃណីនេះគឺព្រះសូត្រមហាយាន ដែលជាគម្ពីរដែលត្រូវបានចងក្រងជាលើកដំបូងប្រហែលបួនសតវត្សបន្ទាប់ពីការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះពុទ្ធ។ ដូចនៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍ព្រះពុទ្ធសាសនាមុនៗដែរ គម្ពីរទាំងនេះ ដែលស្ទើរតែប្រាកដជាត្រូវបានសរសេរដោយព្រះសង្ឃ បង្ហាញពីគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់ចលនានេះក្នុងទម្រង់ជាធម្មទេសនាដែលត្រូវបានគេនិយាយថាត្រូវបានថ្លែងដោយព្រះពុទ្ធសក្យមុនី ដូចដែលព្រះសិដ្ឋគោតមត្រូវបានគេស្គាល់។
ទោះបីជាមានការសន្មត់ជាទូទៅថា ព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយានគឺជាព្រះពុទ្ធសាសនាមុនមហាយានក៏ដោយ ភាពខុសគ្នារវាងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន និងពុទ្ធសាសនាមិនមែនមហាយាន ជាធម្មតាគឺជាបញ្ហានៃកម្រិត និងការសង្កត់ធ្ងន់ជាជាងការប្រឆាំងជាមូលដ្ឋាន។ ប្រភពអក្សរសាស្ត្រជាច្រើនដែលមិនមែនជាមហាយាន មានតាំងពីសម័យដែលមហាយានត្រូវបានបង្កើតឡើងរួចហើយ ដូច្នេះប្រភពទាំងពីរនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីឥទ្ធិពលទៅវិញទៅមក។ ដូច្នេះ មហាយានមិនគួរត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកស្នងតំណែងនៃប្រពៃណីដែលបានបង្កើតឡើងពីមុននោះទេ។ និយមន័យនៃមហាយានជាយានមួយក្នុងចំណោមយានបី មានបំណងបង្កើតឧត្តមភាពរបស់មហាយានលើការបង្រៀនផ្សេងទៀត ហើយវាមិនមានមូលដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រទេ។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះភាពផ្ទុយគ្នាដែលត្រូវបានរកឃើញជាញឹកញាប់នៅក្នុងការសិក្សាសម័យទំនើបរវាងមហាយាន និងហីនយាន ("យានតូចជាង") ដែលជាពាក្យដែលប្រើក្នុងអត្ថបទមហាយានមួយចំនួនដើម្បីរិះគន់មតិដែលមិនអាចទទួលយកបាន និងខុសឆ្គង។ វាមិនមានការយោងក្នុងពិភពពិតទេ ហើយមិនដែលស្មើនឹងព្រះពុទ្ធសាសនាមិនមែនមហាយានឡើយ ជាពិសេសចំពោះនិកាយជាក់លាក់ណាមួយដូចជាថេរវាទ។
ការបង្រៀន
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ពោធិសត្វ
ចំណុចកណ្តាលនៃមនោគមវិជ្ជាមហាយានគឺគំនិតនៃពោធិសត្វ ដែលជាអ្នកដែលស្វែងរកការក្លាយជាព្រះពុទ្ធ។ ផ្ទុយពីការគិតលេចធ្លោនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមិនមែនមហាយាន ដែលកំណត់ការកំណត់ព្រះពោធិសត្វចំពោះតែព្រះពុទ្ធមុនពេលទ្រង់ត្រាស់ដឹង (ពោធិ) ឬការត្រាស់ដឹង មហាយានបង្រៀនថាអ្នកណាម្នាក់អាចប្រាថ្នាចង់សម្រេចបានការត្រាស់ដឹង (ពោធិចិត្ត-បឋ) ហើយដោយហេតុនេះក្លាយជាពោធិសត្វ។ ចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន ការត្រាស់ដឹងមានការយល់ដឹងពីធម្មជាតិពិតនៃការពិត។ ខណៈពេលដែលគោលលទ្ធិមិនមែនមហាយានសង្កត់ធ្ងន់លើអវត្តមាននៃខ្លួនឯងនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស គំនិតមហាយានពង្រីកគំនិតនេះដល់អ្វីៗទាំងអស់។ ការពង្រីករ៉ាឌីកាល់នៃគោលលទ្ធិព្រះពុទ្ធសាសនាទូទៅនៃ "ការកើតឡើងអាស្រ័យ" (បដិបត្តិសម្មុតបឋ) គំនិតដែលថាគ្មានអ្វីមានខ្លឹមសារ ហើយថាអត្ថិភាពនៃរបស់នីមួយៗគឺអាស្រ័យលើអត្ថិភាពនៃរបស់ផ្សេងទៀត ត្រូវបានគេហៅថាភាពទទេ (សុន្យាតា)។
ព្រះពោធិសត្វព្យាយាមយល់ពីការពិតនេះតាមរយៈប្រាជ្ញា (ប្រាជ្ញ) និងធ្វើឱ្យវាក្លាយជាការពិតតាមរយៈសេចក្តីមេត្តាករុណា (ការុណៈ)។ ពួកគេដឹងថា ដោយសារគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់មាន «ខ្លួនឯង» ទេ នោះមិនអាចមានភាពខុសគ្នាពិតប្រាកដរវាងខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃទេ ដូច្នេះហើយការរំដោះខ្លួនរបស់ពួកគេមិនខុសពីការរំដោះសត្វលោកទាំងអស់នោះទេ។ ដូច្នេះពួកគេ «គ្មានខ្លួនឯង» ទាំងផ្នែកទស្សនវិជ្ជា ក្នុងន័យនៃការយល់ដឹងអំពីអវត្តមាននៃខ្លួនឯង ឬខ្លឹមសារនៅក្នុងវត្ថុ និងមនុស្សទាំងអស់ និងផ្នែកសីលធម៌ ពីព្រោះពួកគេធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់សត្វលោកទាំងអស់ដោយគ្មានការរើសអើង។
ការភ្ញាក់រឭក
ព្រះពុទ្ធសាសនា ដូចជាប្រព័ន្ធគំនិតភាគច្រើនរបស់ឥណ្ឌាដែរ មើលឃើញពិភពលោកជាអាណាចក្រនៃការឆ្លងកាត់ ឬការចាប់កំណើតឡើងវិញ (សង្សារ) ដែលមនុស្សម្នាក់អាចគេចផុតពីការសម្រេចបាននូវព្រះនិព្វាន។ នៅក្នុងប្រពៃណីមហាយាន ការសង្កត់ធ្ងន់គឺតិចជាងលើព្រះនិព្វាន ហើយច្រើនជាងលើចំណេះដឹង ឬប្រាជ្ញា ដែលភាពស្ទាត់ជំនាញរបស់វាបង្កើតបានជាការភ្ញាក់រឭក។ លើសពីនេះ ដោយសារតែការពិតនៃភាពទទេបញ្ជាក់ថា ភាពពីរយ៉ាងទាំងអស់ ដូចជាល្អ និងអាក្រក់ ឬអត្ថិភាព និងអត្ថិភាព គឺជាការមិនពិតនៅទីបំផុត សូម្បីតែភាពខុសគ្នាជាមូលដ្ឋានដូចជារវាងសង្សារ និងព្រះនិព្វានក៏មិនអាចរក្សាបានដែរ។ ដូចដែលបានបង្កើតឡើងដោយទស្សនវិទូក្រោយៗទៀត ដូចជា Jnanagarbha ក្នុងសតវត្សទី 8 គោលលទ្ធិនៃសច្ចភាពពីរ គឺសច្ចភាពដាច់ខាត (paramarthasatya) និងសច្ចភាពធម្មតា (samvritisatya) ដោះស្រាយជម្លោះជាក់ស្តែងដោយបញ្ជាក់ថា នៅទីបំផុត វត្ថុមិនមានដូចនោះទេ ដែលមានន័យថា មិនមានដូចដែលវាហាក់ដូចជាមាននោះទេ។ ដូច្នេះ សច្ចភាពធម្មតាគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីអនុសញ្ញា ឬការព្រមព្រៀងដោយស្ងៀមស្ងាត់នោះទេ។ ការយល់ដឹងអំពីសច្ចភាពដាច់ខាតមាននៅក្នុងការយល់ដឹងពីធម្មជាតិនៃសច្ចភាពធម្មតាថាគ្មានអ្វីក្រៅពីអនុសញ្ញានោះទេ។ នេះត្រូវបានសម្រេចតាមរយៈសមាធិ និងនៅក្នុងប្រពៃណី Vajrayana ដែលប្រើភាសានិមិត្តរូបខ្ពស់ តាមរយៈការអនុវត្តផ្សេងៗដែលត្រូវបានរចនាឡើងជាពិសេសដើម្បីបំបែកការសន្មត់ធម្មតាតាមរយៈការបញ្ច្រាស់ដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៃការរំពឹងទុកធម្មតា។ ឧទាហរណ៍ ការអនុវត្តដែលប្រកួតប្រជែងនឹងទស្សនៈធម្មតានៃភាពបរិសុទ្ធ និងភាពមិនបរិសុទ្ធ បង្រៀនថាគំនិតបែបនេះមិនមែនជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃពិភពលោកទេ ប៉ុន្តែជាអ្វីមួយដែលត្រូវបានដាក់លើវាដោយអនុសញ្ញា។
ភាពងាយស្រួលនៃការភ្ញាក់រឭកជាសកល រួមជាមួយនឹងគំនិតដែលថាសកលលោកគ្មានការចាប់ផ្តើមនៃពេលវេលាទេ ហើយពោរពេញទៅដោយចំនួនសត្វលោកគ្មានកំណត់ និងចំនួនពិភពលោកគ្មានកំណត់ នាំទៅដល់ការសន្និដ្ឋានថា មិនត្រឹមតែមានព្រះពោធិសត្វគ្មានកំណត់នៅក្នុងសកលលោកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានព្រះពុទ្ធចំនួនគ្មានកំណត់ផងដែរ ដែលព្រះអង្គនីមួយៗគង់នៅក្នុងពិភពរបស់លោក។ អត្ថិភាពនៃព្រះពុទ្ធទាំងនេះលុបបំបាត់ការបំបែករវាងសង្សារវដ្ត និងព្រះនិព្វាន ដែលមាននៅក្នុងគំនិតដែលថាព្រះពុទ្ធឈប់មាននៅពេលសម្រេចបានព្រះនិព្វាន។ ព្រះពុទ្ធ "លោហធាតុ" ទាំងនេះដើរតួនាទីនៅក្នុងព្រះសូត្រមហាយានជាច្រើន និងច្រើនជាងនេះទៅទៀតនៅក្នុងប្រពៃណីតន្ត្រៃយ៍ក្រោយៗទៀត។ ដូចដែលបានពិពណ៌នានៅក្នុងអត្ថបទមហាយាន និងវជរយានជាច្រើន លោកធាតុវិទ្យានេះបញ្ជាក់ថា អ្នកប្រាថ្នាទាំងអស់អាចក្លាយជាព្រះពុទ្ធ។ ឧទាហរណ៍ដ៏លេចធ្លោមួយនៃគំនិតនេះគឺព្រះពោធិសត្វធម្មករ ដែលព្រះសច្ចារបស់ព្រះអង្គបានកំណត់លក្ខខណ្ឌដែលព្រះអង្គនឹងសម្រេចបានការភ្ញាក់រឭក និងក្លាយជាព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ (ជប៉ុន៖ អាមីដា)។
ព្រះអង្គបានសន្យាថានឹងបង្កើតសុខវតី (“សុខៈបរិសុទ្ធ”) ក្នុងលោក ហើយធានាថាសត្វលោកធម្មតាអាចសម្រេចបានការកើតជាថ្មីនៅទីនោះ (ជាជាងការចូលទៅក្នុងវដ្តនៃការផ្លាស់ទីលំនៅ) ដោយគ្រាន់តែមានជំនឿលើព្រះអង្គ។ ព្រះអមីតាភៈបានធានាដល់អ្នកកាន់សាសនារបស់ព្រះអង្គឱ្យចូលទៅក្នុងសុខវតី ដោយការផ្ទេរទៅពួកគេនូវគុណសម្បត្តិដ៏គ្មានដែនកំណត់មួយចំនួនដែលព្រះអង្គទទួលបានក្នុងអំឡុងពេលនៃការអនុវត្តជាព្រះពោធិសត្វ។ ទោះបីជាទ្រឹស្តីបុរាណនៃកម្មកំណត់ថាមានតែសកម្មភាពរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗប៉ុណ្ណោះដែលអាចប៉ះពាល់ដល់អនាគតរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ភស្តុតាងអក្សរសាស្ត្របង្ហាញពីអត្ថិភាពដំបូងនៃគំនិតនៃការផ្ទេរគុណសម្បត្តិ ជាពិសេសទៅឪពុកម្តាយដែលបានស្លាប់ទៅ ដែលនៅទីបំផុតនាំទៅដល់ការរំដោះរបស់ពួកគេ។ ការបង្កើតគុណសម្បត្តិតែងតែមានសារៈសំខាន់នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ប៉ុន្តែការអនុវត្តគុណសម្បត្តិឆ្ពោះទៅរកការទទួលបានប្រាជ្ញា និងការភ្ញាក់រឭកចុងក្រោយ ជំនួសឱ្យការឆ្ពោះទៅរកការកើតជាថ្មីនាពេលអនាគតកាន់តែប្រសើរឡើងនៅក្នុងសង្សារ គឺជាការច្នៃប្រឌិតមហាយាន។ ការវិវឌ្ឍនៃលោហធាតុវិទ្យានេះបានសម្គាល់ការផ្លាស់ប្តូរពីគំនិតដែលថាព្រះពុទ្ធសក្យមុនីជាទីពឹងតែមួយគត់ ឬជាប្រភពនៃការរំដោះ ទៅជាទស្សនៈដែលមានប្រភពច្រើន។ នេះក៏រួមបញ្ចូលទាំងវត្ថុគោរពបូជាជាច្រើនផងដែរ ចាប់ពីព្រះពុទ្ធដទៃទៀត ដូចជាព្រះអមិតាភៈ និងព្រះវៃរ៉ូចាណា រហូតដល់ព្រះពោធិសត្វ ដូចជាព្រះអវលោកេស្វរៈ និងទីបំផុតសូម្បីតែតំណាងនិមិត្តរូប ដូចជារមូរដែលចម្លងចំណងជើងនៃផ្កាឈូកសូត្រ ដែលជាគម្ពីរមហាយានដំបូង នៅក្នុងអក្សរផ្ចង់របស់ព្រះសង្ឃជប៉ុន និឈីរ៉េន (១២២២-៨២)។ ការលះបង់នេះបានបង្កើតសិល្បៈទស្សនីយភាពដ៏រស់រវើកជាច្រើន ដោយរូបចម្លាក់ និងគំនូរត្រូវបានគេមើលឃើញជាញឹកញាប់ថាមានអំណាចដើម្បីជួយដល់អ្នកជឿ។
គោលលទ្ធិនៃមធ្យោបាយដ៏ប៉ិនប្រសប់ (ឧបយា) គឺជាចំណុចសំខាន់ចំពោះចក្ខុវិស័យសង្គ្រោះរបស់មហាយាន។ ដោយមានការលើកទឹកចិត្តដោយការអាណិតអាសូរ និងដឹកនាំដោយប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង ព្រះពុទ្ធ និងព្រះពោធិសត្វចង់ដឹកនាំសត្វលោកធម្មតាទៅរកការរំដោះ។ វិធីសាស្រ្តសមស្របនីមួយៗរបស់ពួកគេគឺហួសពីការយល់ដឹងធម្មតា ហើយថែមទាំងអាចហាក់ដូចជាបោកបញ្ឆោតទៀតផង ប៉ុន្តែវាត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតដោយការយល់ដឹងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់អ្នកសង្គ្រោះទាំងនេះ។ ឧទាហរណ៍ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៃគំនិតនេះត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចពីព្រះសូត្រផ្កាឈូក។ ពួកគេបានបម្រើជាគំរូដ៏មានឥទ្ធិពលសម្រាប់ការពន្យល់នៅពេលក្រោយ ជាពិសេសនៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍ពេញនិយម។
ប្រពៃណីព្រះសង្ឃ និងទស្សនវិជ្ជា
ផ្ទុយពីការច្នៃប្រឌិតគោលលទ្ធិមហាយានផ្សេងៗ ទិដ្ឋភាពមួយចំនួននៃប្រពៃណីមហាយាន ជាពិសេសនៅក្នុងទម្រង់ឥណ្ឌាដំបូងៗរបស់វា គឺមានលក្ខណៈអភិរក្សនិយមយ៉ាងច្បាស់ ជាពិសេសទាក់ទងនឹងសីលធម៌ព្រះសង្ឃ។ ព្រះសង្ឃទាំងអស់ទទួលបានបួសជាព្រះសង្ឃនិកាយមួយ ហើយព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយានត្រូវបានរៀបចំជាចលនាព្រះសង្ឃយ៉ាងហ្មត់ចត់។ ដូច្នេះ វាមិនឈរប្រឆាំងនឹងនិកាយព្រះពុទ្ធសាសនាសង្ឃទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គឺជាចលនានៃលំដាប់ឡូជីខលខុសគ្នា។ ដូច្នេះ ភាពខុសគ្នារវាងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន និងព្រះពុទ្ធសាសនានិកាយមិនមែនជាទ្វេភាគីទេ។ ឧទាហរណ៍ ទោះបីជាត្រូវបានបួសតាមធម្មគុប្តកវិន័យក៏ដោយ ព្រះសង្ឃចិនទាំងអស់គឺជាអ្នកកាន់សាសនាមហាយាន ហើយអនុវត្ត "សច្ចាប្រណិធាន" នៃព្រះពោធិសត្វមហាយានជាពិសេស។
សាលាមហាយានជាច្រើនសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃគ្រហស្ថ។ ការយកចិត្តទុកដាក់នេះមួយផ្នែកកើតចេញពីការកោតសរសើរចំពោះការពិតដែលថាការលះបង់ពិតប្រាកដមិនពេញលេញទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើភាពជោគជ័យរបស់វាលើការចូលរួមក្នុងពេលដំណាលគ្នា និងការមិនភ្ជាប់ជាមួយពិភពលោក។ នៅប្រទេសជប៉ុន គំនិតនៃការលះបង់នេះនៅទីបំផុតបាននាំឱ្យមានការអនុវត្ត - និងដោយសម័យមេជី (១៨៦៨-១៩១២) តាមច្បាប់ - ដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់បូជាចារ្យ និងការផុតពូជជាក់ស្តែងនៃព្រះសង្ឃប្រពៃណីដែលមិនរៀបការ។ មានប្រពៃណីស្រដៀងគ្នានៃបព្វជិតរៀបការរួមជាមួយនឹងព្រះសង្ឃដែលមិនរៀបការនៅក្នុងលំដាប់ Nyingma នៅទីបេ។
ដូចគ្នានឹងប្រពៃណីអភិធម្មដែលមិនមែនជាមហាយានរៀបចំប្រព័ន្ធគោលលទ្ធិមិនជាប្រព័ន្ធនៃព្រះសូត្រដំបូងៗ សាលាទស្សនវិជ្ជាមហាយានរៀបចំប្រព័ន្ធនៃគម្ពីរមហាយាន។ Doxolographies ដែលជាចំណាត់ថ្នាក់នៃប្រព័ន្ធទស្សនវិជ្ជា បែងចែកសាលាទស្សនវិជ្ជាមហាយានឥណ្ឌាទៅជា Madhyamika និង Yogacara (ហៅម្យ៉ាងទៀតថា Vijnanavada)។ មាធយាមិក ដែលបង្កើតឡើងដោយព្រះសង្ឃ និងទស្សនវិទូឥណ្ឌា ណាហ្គាជុណា (១៥០-ប្រហែល ២៥០ គ.ស) គឺជាប្រព័ន្ធនៃគម្ពីរប្រាជ្ញប៉ារ៉ាមិត (“ភាពល្អឥតខ្ចោះនៃប្រាជ្ញា”) ដែលសង្កត់ធ្ងន់ថាគោលលទ្ធិនៃប្រាជ្ញា (ប្រាជណ) គឺជាចំណុចសំខាន់បំផុតនៃភាពល្អឥតខ្ចោះទាំងប្រាំមួយដែលព្រះពោធិសត្វត្រូវតែស្ទាត់ជំនាញ។ គោលលទ្ធិផ្សេងទៀតគឺ ទាន (ដាណា) វិន័យ (ហិឡា) ភាពបត់បែន (កន្ធី) ថាមពល (វីរិយៈ) និងការសញ្ជឹងគិត (ធ្យៈណា)។ យោគៈិក ដែលបង្កើតឡើងដោយទស្សនវិទូឥណ្ឌា អាសង្គា (រីកចម្រើននៅសតវត្សរ៍ទី ៥ គ.ស) និងប្អូនប្រុសរបស់គាត់ វសុពន្ធុ គឺមិនសូវផ្អែកលើព្រះសូត្រណាមួយទេ ហើយត្រូវបានយល់កាន់តែច្បាស់ថាជាការសំយោគគោលលទ្ធិទទេរបស់មាធយាមិក ជាមួយនឹងប្រព័ន្ធអភិធម្ម ឬគោលលទ្ធិប្រពៃណី។
អ្នកប្រាជ្ញសម័យទំនើបក៏ទទួលស្គាល់ប្រពៃណីទស្សនវិជ្ជាផ្សេងទៀតផងដែរ រួមទាំងការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងយោគៈចរ និងមធយមិកៈ ប្រពៃណីតថាគតគភ៌ (ធម្មជាតិព្រះពុទ្ធ) ដែលសង្កត់ធ្ងន់លើគ្រាប់ពូជដែលមាននៅក្នុងសត្វលោកទាំងអស់។ និងសាលាតក្កវិជ្ជា និងបញ្ញាវិទ្យា (ប្រាម៉ាណា)។ ការសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេ ដែលជាអ្នកស្នងតំណែងដោយផ្ទាល់នៃប្រពៃណីទាំងនេះ បានបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍ជាពិសេសនៅក្នុងមធយមិកៈ និងតក្កវិជ្ជា។ នៅក្នុងប្រទេសចិន ខណៈពេលដែលមធយមិកៈ និងយោគៈចរ បានក្លាយជាមានឥទ្ធិពលរៀងៗខ្លួន ដូចជាសាលាសានលុន និងហ្វាសៀង ប្រពៃណីជនជាតិដើមភាគតិចដែលផ្អែកលើគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនាសំខាន់ៗ គឺព្រះសូត្រ ជាពិសេសព្រះសូត្រផ្កាឈូក ព្រះសូត្រអវតាំសកសូត្រ មហាបរិនិព្វានសូត្រ ព្រះសូត្រលង្កាវតារសូត្រ និងព្រះសូត្រដែនដីបរិសុទ្ធ។ ប្រពៃណីក្រោយៗទៀតទាំងនេះគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសាលាព្រះពុទ្ធសាសនាអាស៊ីខាងកើត ទៀនតៃ (ជប៉ុន៖ ថេនដៃ) ហួយ៉ាន (ជប៉ុន៖ កេហ្គន) ចន្ទ (ជប៉ុន៖ ហ្សេន) និងដែនដីបរិសុទ្ធ (ជប៉ុន៖ ជូដូ និងជូដូ ស៊ីនស៊ូ)។
ព្រះពុទ្ធសាសនា សាសនា និងទស្សនវិជ្ជា ដែលបានវិវត្តចេញពីការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធ (ភាសាសំស្ក្រឹត៖ “អ្នកភ្ញាក់រឭក”) ដែលជាគ្រូម្នាក់ដែលរស់នៅភាគខាងជើងប្រទេសឥណ្ឌារវាងពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី៦ និងពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី៤ មុនគ.ស (មុនគ្រិស្តសករាជ)។ ដោយរីករាលដាលពីប្រទេសឥណ្ឌាទៅកាន់អាស៊ីកណ្តាល និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ចិន កូរ៉េ និងជប៉ុន ព្រះពុទ្ធសាសនាបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងជីវិតខាងវិញ្ញាណ វប្បធម៌ និងសង្គមរបស់អាស៊ី ហើយចាប់ផ្តើមនៅសតវត្សរ៍ទី២០ វាបានរីករាលដាលដល់លោកខាងលិច។

គម្ពីរ និងគោលលទ្ធិព្រះពុទ្ធសាសនាបុរាណ ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងភាសាអក្សរសាស្ត្រជាច្រើនដែលទាក់ទងគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធនៃប្រទេសឥណ្ឌាបុរាណ ជាពិសេសជាភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ពាក្យបាលី និងសំស្ក្រឹតដែលទទួលបានប្រជាប្រិយភាពជាភាសាអង់គ្លេស ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាពាក្យអង់គ្លេស ហើយត្រូវបានបង្ហាញក្នុងទម្រង់ដែលវាលេចឡើងនៅក្នុងវចនានុក្រមភាសាអង់គ្លេស។ ករណីលើកលែងកើតឡើងក្នុងកាលៈទេសៈពិសេស - ឧទាហរណ៍ ក្នុងករណីពាក្យសំស្ក្រឹត ធម្ម (បាលី៖ ធម្ម) ដែលមានអត្ថន័យដែលជាធម្មតាមិនត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយពាក្យ ធម្ម ដូចដែលវាត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ជាភាសាអង់គ្លេស។ ទម្រង់ភាសាបាលីត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនៅក្នុងផ្នែកស្តីពីការបង្រៀនស្នូលនៃព្រះពុទ្ធសាសនាដំបូង ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញជាចម្បងពីអត្ថបទបាលី និងនៅក្នុងផ្នែកដែលទាក់ទងនឹងប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលភាសាពិសិដ្ឋចម្បងគឺបាលី។ ទម្រង់ភាសាសំស្ក្រឹតត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនៅក្នុងផ្នែកដែលទាក់ទងនឹងប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលភាសាពិសិដ្ឋចម្បងរបស់វាគឺសំស្ក្រឹត និងនៅក្នុងផ្នែកផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងប្រពៃណី ដែលអត្ថបទពិសិដ្ឋចម្បងរបស់ពួកគេត្រូវបានបកប្រែពីសំស្ក្រឹតទៅជាភាសាអាស៊ីកណ្តាល ឬអាស៊ីបូព៌ា ដូចជាទីបេ ឬចិន។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ១២ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ទេវកថានៃព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយានពង្រីកនិទានកថាប្រពៃណីទៅជាលោហធាតុវិទ្យាដ៏ធំទូលាយនៃសកលលោកគ្មានទីបញ្ចប់ ព្រះពុទ្ធដ៏អស់កល្បជានិច្ច និងអាណាចក្រសេឡេស្ទាល។ វាវិលជុំវិញឧត្តមគតិពោធិសត្វ - សត្វលោកដែលស្បថថានឹងពន្យារពេលការត្រាស់ដឹងរបស់ពួកគេដើម្បីជួយសង្គ្រោះសត្វមានជីវិតទាំងអស់។ ទេវកថាលោហធាតុ៖ ព្រះពុទ្ធ និងពោធិសត្វ មហាយានបំពេញសកលលោកជាមួយនឹងសត្វលោកដែលបានត្រាស់ដឹងរាប់មិនអស់ ដែលជារឿយៗត្រូវបានចាត់ថ្នាក់តាមមុខងារលោហធាតុ និងអាណាចក្រនិមិត្តរូបរបស់ពួកគេ។ អមិតាភៈ (ព្រះពុទ្ធនៃពន្លឺគ្មានទីបញ្ចប់)៖ អ្នកគ្រប់គ្រងឋានសួគ៌ខាងលិច ឬដែនដីបរិសុទ្ធ។
យោងតាមអត្ថបទមហាយាន ទ្រង់បានស្បថចំនួន ៤៨ ដោយធានាថាអ្នកណាដែលសូត្រឈ្មោះរបស់ទ្រង់ដោយជំនឿដ៏ស្មោះត្រង់នឹងបានកើតជាថ្មីនៅក្នុងអាណាចក្របរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ដោយគ្មានទុក្ខវេទនា។ អវលោកេត្វារៈ (ពោធិសត្វនៃសេចក្តីមេត្តាករុណា)៖ តំណាងនៃសេចក្តីមេត្តាករុណាគ្មានព្រំដែន ដែលឮសំឡេងស្រែករបស់ពិភពលោក ហើយអាចមានទម្រង់ច្រើនយ៉ាងដើម្បីជួយសត្វលោក។ នៅអាស៊ីបូព៌ា ព្រះអង្គបានវិវត្តទៅជារូបព្រះនាងក្វាន់យិន (ចិន) ឬកនណុន (ជប៉ុន)។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ម៉ៃត្រេយៈ (ព្រះពុទ្ធនាពេលអនាគត)៖ ព្រះពុទ្ធបន្ទាប់ដែលបច្ចុប្បន្នគង់នៅឋានសួគ៌ទុសិតា។ ព្រះអង្គរង់ចាំការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធប្រវត្តិសាស្ត្រ (សិដ្ឋាគោតម) ត្រូវបានបំភ្លេចចោលទាំងស្រុង មុនពេលព្រះអង្គយាងចុះមកផែនដីដើម្បីបង្រៀនធម៌ម្តងទៀត។ មន្ទុស្រី (ពោធិសត្វនៃប្រាជ្ញា)៖ ជារឿយៗត្រូវបានពិពណ៌នាថាជិះសត្វតោ ព្រះអង្គតំណាងឱ្យដាវនៃប្រាជ្ញាដ៏លើសលប់ដែលកាត់ផ្តាច់ភាពល្ងង់ខ្លៅ។ វ៉ៃរ៉ូចាណា៖ ព្រះពុទ្ធលោហធាតុ ឬព្រះពុទ្ធដើម ដែលបង្កប់នូវសច្ចភាពចុងក្រោយនៃការពិត ជារឿយៗត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងរូបចម្លាក់យក្សដែលតំណាងឱ្យសកលលោកទាំងមូល។ គោលគំនិត​ទេវកថា​សំខាន់ៗ ទ្រីកាយ (រូបកាយបីរបស់ព្រះពុទ្ធ)៖ គោលលទ្ធិនេះពន្យល់ថាព្រះពុទ្ធមិនមែនគ្រាន់តែជាមនុស្សប្រវត្តិសាស្ត្រនោះទេ។ វារួមបញ្ចូលទាំងនិរណាកាយ (រូបកាយនៅលើផែនដី ដូចជាសិទ្ធត្ថគោតម) សម្ភោគកាយ (រូបកាយសួគ៌ដ៏រីករាយដែលបង្រៀននៅក្នុងភពបរិសុទ្ធ) និងធម្មកាយ (សច្ចភាពគ្មានរូបរាង និងដាច់ខាតនៃសកលលោក)។ ដែនដីបរិសុទ្ធ៖ មិនដូចវដ្តកំណើតឡើងវិញបែបប្រពៃណីរបស់ព្រះពុទ្ធនៅក្នុងភពផែនដីទេ ទេវកថាមហាយានមានឋានសួគ៌ដែលបង្កើតឡើងដោយគុណសម្បត្តិរបស់ព្រះពុទ្ធផ្សេងៗគ្នា (ឧទាហរណ៍ សុខាវតីរបស់អមីតាភៈ)។ ភពទាំងនេះត្រូវបានរចនាឡើងជាមូលដ្ឋានបណ្តុះបណ្តាលដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់អ្នកអនុវត្តដើម្បីសម្រេចបាននូវការត្រាស់ដឹងចុងក្រោយ។ ឧបយា (មធ្យោបាយដ៏ប៉ិនប្រសប់)៖ ជំនឿខាងទេវកថា និងនិទានកថាថាព្រះពុទ្ធ និងពោធិសត្វអាចសម្របការបង្រៀនរបស់ពួកគេ យកទម្រង់ផ្សេងៗគ្នា និងថែមទាំងបង្កើត "ការបំភាន់" បណ្តោះអាសន្នដើម្បីណែនាំសត្វលោកឆ្ពោះទៅរកការត្រាស់ដឹងស្របតាមសមត្ថភាពរបស់អ្នកស្តាប់ក្នុងការយល់ដឹង។

គម្ពីរបឋម ទេវកថាដ៏សម្បូរបែបត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងបណ្តុំអត្ថបទដ៏ធំមួយដែលគេស្គាល់ថាជាមហាយានសូត្រ។ អត្ថបទទេវកថាលេចធ្លោរួមមាន៖ ផ្កាឈូកសូត្រ៖ បង្ហាញព្រះពុទ្ធមិនត្រឹមតែជាមនុស្សដែលបានត្រាស់ដឹងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាអង្គភាពលោហធាតុដ៏អស់កល្បជានិច្ចដែលមានអាយុកាលមិនអាចវាស់វែងបាន។ ដែនដីបរិសុទ្ធសូត្រ៖ គូសបញ្ជាក់ពីទេវកថា និងពាក្យសច្ចារបស់ព្រះពុទ្ធអាមីតាភៈ និងភាពរុងរឿងនៃឋានសួគ៌ខាងលិចរបស់ព្រះអង្គ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ១១ មីថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ប្រទេសឥណ្ឌាមិនមានគ្រួសាររាជវង្សតែមួយទេ ប៉ុន្តែជាកូនចៅរបស់អតីតរដ្ឋព្រះអង្គម្ចាស់ ដែលនៅតែរស់នៅក្នុងវិមានដូនតារបស់ពួកគេ។ សព្វថ្ងៃនេះ ពួកគេរស់នៅក្នុងអចលនទ្រព្យបេតិកភណ្ឌដែលបានកែប្រែ ដែលភាគច្រើនដំណើរការដោយផ្នែកជាសណ្ឋាគារប្រណីត លំនៅដ្ឋានឯកជន និងសារមន្ទីរ។ គ្រួសាររាជវង្សលេចធ្លោ និងស្ថានភាពរស់នៅរបស់ពួកគេរួមមាន៖ ចូដពួរ (រាជវង្សរ៉ាថរ)៖ មហារាជ ហ្គាជ ស៊ីងទី ២ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងផ្នែកឯកជននៃវិមាន Umaid Bhawan ដ៏ធំនៅចូដពួរ រដ្ឋរ៉ាចាស្ថាន។ ចៃពួរ (រាជវង្សកាចវ៉ាហា)៖ គ្រួសាររាជវង្សចៃពួរ (ដឹកនាំដោយ Padmanabh Singh) រស់នៅក្នុងវិមានក្រុងនៅចៃពួរ។ អ៊ូដាយពួរ (រាជវង្សមេវ៉ារ)៖ អាវីន ស៊ីង មេវ៉ារ និងកូនចៅរបស់ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងវិមានក្រុងនៅអ៊ូដាយពួរ រដ្ឋរ៉ាចាស្ថាន។ មីសូរ (រាជវង្សវ៉ាឌីយ៉ារ)៖ យ៉ាឌូវៀរ គ្រីស្ណាឌូតា ចាម៉ារ៉ាជ វ៉ាឌីយ៉ារ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងវិមានមីសូរនៅកាណាតាកា។ បារ៉ូដា (រាជវង្សហ្គេក្វាដ)៖ ហ្គេក្វាដបន្តរស់នៅក្នុងវិមានឡាក់ស្មី វីឡាស នៅវ៉ាដូដារ៉ា រដ្ឋហ្គូចារ៉ាត។ ប៉ាតាឌី (ត្រកូលណាវ៉ាប)៖ ក្រុមគ្រួសាររបស់ម៉ាន់សូ អាលី ខាន់ ប៉ាតាឌី (រួមទាំងតារាសម្តែងបូលីវូដ សៃហ្វ អាលី ខាន់) រស់នៅក្នុងវិមានប៉ាតាឌី។ នៅរដ្ឋ Haryana។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ដឹងបន្ថែម ខ្ញុំអាច៖ ប្រាប់អ្នកថាវិមានណាមួយក្នុងចំណោមវិមានទាំងនេះដែលបើកចំហសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ ផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិសុទ្ធប្រហាក់ប្រហែលរបស់គ្រួសារទាំងនេះ ពន្យល់ពីរបៀបដែលពួកគេរកប្រាក់ចំណូលបានសព្វថ្ងៃនេះ (ឧទាហរណ៍ តាមរយៈសណ្ឋាគារបេតិកភណ្ឌ) ប្រាប់ខ្ញុំពីរបៀបដែលអ្នកចង់បង្រួមបញ្ជី។
គ្រួសាររាជវង្សឥណ្ឌាដែលនៅតែរស់នៅជីវិតប្រណីត
ប្រទេសឥណ្ឌាធ្លាប់ជាទឹកដីនៃពួកណាវ៉ាប និងមហារាជាជាច្រើន។ ខណៈពេលដែលរបបរាជានិយមលែងមាននៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាទៀតហើយ មានគ្រួសាររាជវង្សមួយចំនួនដែលនៅតែរស់នៅប្រកបដោយមរតក និងភាពប្រណីត។ គ្រួសារទាំងនេះនៅតែទទួលបានការគោរពដូចគ្នាពីមនុស្ស ពួកគេមានភាពល្បីល្បាញ និងនៅតែរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏រុងរឿង។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ខាងក្រោមនេះជាបញ្ជីគ្រួសាររាជវង្សឥណ្ឌាមួយចំនួនដែលអ្នកប្រហែលជាមិនដឹងថានៅតែមាន៖
រាជវង្សនៃទីក្រុងចៃពួរ
រាជវង្សនៃទីក្រុងចៃពួរគឺជាកូនចៅរបស់ត្រកូលរ៉ាជភូត ដែលគេស្គាល់ថាជាកាចវ៉ាហាស ដែលអះអាងថាមានដើមកំណើតមកពីគុស ជាកូនប្រុសរបស់រ៉ាម។ ព្រះអង្គម្ចាស់បាវ៉ានីស៊ីង គឺជាប្រមុខចុងក្រោយនៃទីក្រុងចៃពួរ។ ខណៈពេលដែលទ្រង់មិនមានបុត្រា នៅឆ្នាំ 2002 ទ្រង់បានយកកូនប្រុសច្បងរបស់កូនស្រីទ្រង់គឺប៉ាដម៉ាណាបស៊ីង ដែលបានឡើងគ្រងរាជ្យបន្តពីទ្រង់ជាប្រមុខនៃរាជវង្សពីមុននៃទីក្រុងចៃពួរនៅពេលដែលទ្រង់សោយទិវង្គត។
ប៉ាដម៉ាណាបបានក្លាយជាមហារាជានៃទីក្រុងចៃពួរក្នុងឆ្នាំ 2011។ ទ្រង់គឺជាអ្នកលេងប៉ូឡូកម្រិតជាតិ ហើយកំពុងធ្វើការដើម្បីនាំមកនូវការយល់ដឹងកាន់តែច្រើនដល់កីឡានាពេលបច្ចុប្បន្ន។ មិនត្រឹមតែគ្រួសាររាជវង្សបានប្រគល់វិមាន Rambagh ទៅឱ្យសណ្ឋាគារ Taj ដើម្បីដំណើរការអាជីវកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ព្រះមហាក្សត្រវ័យក្មេងរូបនេះផ្ទាល់ក៏បានសហការជាមួយ AirBnB ថ្មីៗនេះផងដែរ។
គ្រួសាររាជវង្សនៃទីក្រុង Jodhpur
ទីក្រុង Jodhpur ធ្លាប់ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយគ្រួសារ Rathore ដែលកូនចៅរបស់គាត់នៅតែរស់នៅទីនោះ។ បច្ចុប្បន្ន មហារាជ Gaj Singh រស់នៅក្នុងវិមាន Umaid Bhawan ជាមួយភរិយា កូនពីរនាក់ និងប្តីឬប្រពន្ធរបស់ពួកគេ។ គ្រួសាររាជវង្សបានបើកផ្នែកមួយនៃវិមានសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ ហើយផ្នែកដែលនៅសល់ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយក្រុមហ៊ុនសណ្ឋាគារ Taj Group ដែលគ្រប់គ្រងកន្លែងនេះដោយសហការជាមួយគ្រួសារ។
វិមាន Umaid Bhawan គឺជាទីតាំងមួយក្នុងចំណោមទីតាំងដែលមានការស្វែងរកច្រើនបំផុតសម្រាប់ពិធីមង្គលការនៅក្នុងប្រទេស។ តាមពិតទៅ តារា Bollywood Priyanka Chopra បានរៀបការជាមួយ Nick Jonas នៅក្នុងអចលនទ្រព្យដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ។
រាជវង្សនៃ Mewar
រាជវង្ស Mewar ពិតជារាជវង្សដ៏ពេញនិយម និងទទួលស្គាល់បំផុតមួយនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។ រាជវង្ស Mewar ដ៏សម្បូរបែបត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាស្តេចដ៏អស្ចារ្យដូចជា Maharana Pratap។ បច្ចុប្បន្ននេះ លោក Rana Sriji Arvind Singh Mewar គឺជាអ្នកថែរក្សារាជវង្សទី 76 ហើយគ្រួសារនេះរស់នៅក្នុងទីក្រុង Udaipur ដ៏ស្រស់ស្អាត។ ក្រៅពីជាស្តេចដែលមានឋានៈខ្ពស់ លោក Arvind Singh គឺជាអ្នកជំនួញដ៏ជោគជ័យម្នាក់។ លោកគឺជាប្រធានក្រុមហ៊ុន HRH Group of Hotels ដែលមានសណ្ឋាគារជាង 10 (ប្រហែល) នៅក្រោមវា។ លោកក៏បានផ្តល់វិមានមួយចំនួន (ដែលនៅតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់គ្រួសាររាជវង្ស) ឱ្យជួលផងដែរ។ ជាពិសេស វិមានបឹង ក៏ដូចជាវិមាន Fateh Prakash ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យក្រុមហ៊ុន Taj Group of Hotels ដើម្បីដំណើរការអាជីវកម្ម។
ណាវ៉ាបនៃ Pataudi
ណាវ៉ាបបានគ្រប់គ្រងនគរ Pataudi កាលពីអតីតកាល។ Mansoor Ali Khan Pataudi គឺជាប្រមុខចុងក្រោយនៃនគរ Pataudi។ ក្រៅពីជាណាវ៉ាប ព្រះមហាក្សត្រក៏ជាអតីតប្រធានក្រុមកីឡាគ្រីឃីតឥណ្ឌាផងដែរ។ លោកបានរៀបការជាមួយតារាសម្តែង Sharmila Tagore - គូស្នេហ៍នេះមានកូនបីនាក់។
គិតត្រឹមថ្ងៃនេះ ត្រកូល Pataudi ឥឡូវនេះត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយណាវ៉ាបរបស់ Bollywood គឺ Saif Ali Khan។ ក្រៅពីប្រាក់ចំណូលពីអាជីពសម្ដែងរបស់គាត់ ណាវ៉ាបជាម្ចាស់វិមានអ៊ីប្រាហ៊ីម ដែលជាវិមានដូនតារបស់គ្រួសារប៉ាតូឌី ដែលបច្ចុប្បន្នត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសណ្ឋាគារនីមរ៉ាណាសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ។
រាជវង្សវ៉ាឌីយ៉ា
យ៉ាឌូវីរ៉ា គ្រីស្នាដាតា ចាម៉ារ៉ាចា វ៉ាឌីយ៉ា បច្ចុប្បន្នជាមហារាជានៃមីសូរ និងជាប្រមុខនៃរាជវង្សវ៉ាឌីយ៉ា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះមហាក្សត្រថ្មីមានសញ្ញាបត្រផ្នែកអក្សរសាស្ត្រអង់គ្លេស និងសេដ្ឋកិច្ច។ គ្រួសារនេះជាម្ចាស់ម៉ាកសូត្រដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយ ដែលគេស្គាល់ថាជា សូត្ររាជវង្សមីសូរ ដែលបានចាប់ផ្តើមដោយពូរបស់ព្រះមហាក្សត្រ គឺស្រីកាន់តាដាតា។
គ្រួសារ Gaekwads នៃ Baroda
គ្រួសារ Gaekwads ដែលដើមឡើយមកពី Pune បានកាន់អំណាចនៅ Baroda (ឥឡូវ Vadodara) តាំងពីដើមសតវត្សរ៍ទី 18។ Samarjitsinh Gaekwad បច្ចុប្បន្នជាប្រមុខនៃគ្រួសាររាជវង្ស Baroda។ ក្នុងចំណោមគ្រួសាររាជវង្សទាំងអស់នៃប្រទេសឥណ្ឌា គ្រួសារ Gaekwads នៃ Baroda ជាម្ចាស់វិមាន Laxmi Vilas ដែលជាលំនៅដ្ឋានឯកជនធំបំផុតនៅលើពិភពលោក។ ប្រសិនបើនោះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ Samarjitsinh ក៏បានទទួលមរតកគំនូរជាច្រើនដោយ Raja Ravi Varma រួមជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរាប់មិនអស់ដូចជាគ្រឿងអលង្ការមាស និងប្រាក់។ លោកក៏គ្រប់គ្រងមូលនិធិប្រាសាទចំនួន 17 នៅ Gujarat និង Banaras ផងដែរ។

គ្រួសាររាជវង្សទាំងនេះនៃប្រទេសឥណ្ឌាពិតជាបានគ្រប់គ្រងដើម្បីរស់រានមានជីវិតពីជំនោរនៃពេលវេលា និងបន្តជួយសង្គ្រោះភាពប្រណីតរបស់ពួកគេសូម្បីតែសព្វថ្ងៃនេះ។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរទ្រព្យសម្បត្តិ និងទ្រព្យសម្បត្តិដូនតារបស់ពួកគេទៅជាអាជីវកម្មរីកចម្រើន។ ដោយផ្អែកលើមរតកដ៏សម្បូរបែប និងកិត្តិនាម និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានបន្សល់ទុក ពួកគេបន្តរស់នៅជីវិតដ៏ប្រណីតរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ១០ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
កូនចៅរបស់គ្រួសាររាជវង្សមីយ៉ាន់ម៉ា (ភូមា) រស់នៅដោយស្ងប់ស្ងាត់ និងរស់នៅជាជនស៊ីវិលនៅទូទាំងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ជាចម្បងនៅទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោន និងម៉ាន់ដាឡេ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតរស់នៅក្រៅប្រទេសដូចជាចក្រភពអង់គ្លេស។ ពួកគេមិនរស់នៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងទេ។ បន្ទាប់ពីការលុបបំបាត់រាជវង្សកូនបោនក្នុងឆ្នាំ 1885 និងការបញ្ចូលទឹកដីរបស់អង់គ្លេស គ្រួសាររាជវង្សត្រូវបាននិរទេសទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌា។ បន្ទាប់ពីព្រះបាទធីបៅសោយទិវង្គតនៅឆ្នាំ 1916 សមាជិកគ្រួសារដែលនៅរស់រានមានជីវិតរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវិលត្រឡប់ទៅប្រទេសភូមាវិញនៅឆ្នាំ 1919។ ដោយសារតែព្រះបរមរាជវាំងម៉ាន់ដាឡេដើមត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 ហើយកូនចៅរាជវង្សដែលនៅរស់រានមានជីវិតបានរស់នៅក្នុងចំណោមសាធារណជនទូទៅ ទីតាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេជាទូទៅមានលក្ខណៈសាមញ្ញ និងឯកជន។ ព័ត៌មានលម្អិតគួរឱ្យកត់សម្គាល់រួមមាន៖ អ៊ូ សូវីន៖ ចៅទួតដ៏លេចធ្លោម្នាក់របស់ព្រះបាទធីបៅ ដែលបានលេចចេញជាឥស្សរជនសាធារណៈក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ ដើម្បីតស៊ូមតិដើម្បីអភិរក្សប្រវត្តិសាស្ត្ររាជវង្ស និងការធ្វើមាតុភូមិនិវត្តន៍អដ្ឋិធាតុរបស់ព្រះមហាក្សត្រចុងក្រោយពីប្រទេសឥណ្ឌា។ លោក និងក្រុមគ្រួសារផ្ទាល់របស់លោករស់នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាងហ្គោន។ កូនចៅផ្សេងទៀត៖ សាខាផ្សេងៗនៃគ្រួសារធំរស់នៅក្នុងទីក្រុងម៉ង់ដាឡៃ ដែលជាទីក្រុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអតីតរាជធានីរាជវង្ស និងនៅក្រៅប្រទេស។ សមាជិកគ្រួសារកំពុងរស់នៅក្នុងជីវិតធម្មតា ហើយមិនកាន់ងាររាជវង្សផ្លូវការ ឬបំពេញកាតព្វកិច្ចរាជវង្សឡើយ។
ព្រះបរមរាជវាំងម៉ាន់ដាឡេ (ភូមា៖ ម៉ាន់តាលី ណាន់ថាល អានថា [máɰ̃dəlé náɰ̃dɔ̀]) ដែលមានទីតាំងនៅក្រុងម៉ាន់ដាឡេ ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា គឺជាព្រះបរមរាជវាំងចុងក្រោយនៃរាជាធិបតេយ្យភូមាចុងក្រោយ។ ព្រះបរមរាជវាំងនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើងរវាងឆ្នាំ 1857 និង 1859 ដែលជាផ្នែកមួយនៃការបង្កើតរាជធានីថ្មីរបស់ព្រះបាទមីនដុន។ ផែនការនៃព្រះបរមរាជវាំងម៉ាន់ដាឡេភាគច្រើនធ្វើតាមការរចនាព្រះបរមរាជវាំងប្រពៃណីភូមា។ វាស្ថិតនៅក្នុងបន្ទាយដែលមានកំពែងព័ទ្ធជុំវិញដោយប្រឡាយទឹក។ ព្រះបរមរាជវាំងខ្លួនឯងស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃកំពែង ហើយបែរមុខទៅទិសខាងកើត។ អគារទាំងអស់នៃព្រះបរមរាជវាំងមានកម្ពស់មួយជាន់។ ចំនួនកំពូលភ្នំនៅពីលើអគារមួយបានបង្ហាញពីសារៈសំខាន់នៃតំបន់ខាងក្រោម។
ព្រះបរមរាជវាំងម៉ាន់ដាឡេគឺជាព្រះរាជដំណាក់ចម្បងរបស់ព្រះបាទមីនដុន និងព្រះបាទធីបៅ ដែលជាព្រះមហាក្សត្រពីរអង្គចុងក្រោយនៃប្រទេស។ ស្មុគស្មាញនេះបានឈប់ជាព្រះរាជដំណាក់ និងជាអាសនៈរបស់រដ្ឋាភិបាលនៅថ្ងៃទី 28 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1885 នៅពេលដែលក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមអង់គ្លេស-ភូមាលើកទីបី កងទ័ពនៃកងកម្លាំងវាលភូមាបានចូលទៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង ហើយចាប់យករាជវង្សានុវង្ស។ អង់គ្លេសបានប្រែក្លាយបរិវេណព្រះបរមរាជវាំងទៅជាបន្ទាយ Dufferin ដែលដាក់ឈ្មោះតាមឧបរាជឥណ្ឌានៅពេលនោះ។ ពេញមួយសម័យអាណានិគមអង់គ្លេស វិមាននេះត្រូវបានជនជាតិភូមាមើលឃើញថាជានិមិត្តរូបចម្បងនៃអធិបតេយ្យភាព និងអត្តសញ្ញាណ។ បរិវេណព្រះបរមរាជវាំងភាគច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 ដោយការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់សម្ព័ន្ធមិត្ត។ មានតែរោងម៉ាស៊ីនកិនស្រូវ និងប៉មយាមប៉ុណ្ណោះដែលនៅសេសសល់។ ច្បាប់ចម្លងនៃព្រះបរមរាជវាំងត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ជាមួយនឹងសម្ភារៈទំនើបមួយចំនួន។ ព្រះបរមរាជវាំង Mandalay គឺជានិមិត្តរូបចម្បងរបស់ Mandalay និងជាគោលដៅទេសចរណ៍ដ៏សំខាន់មួយ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
នៅថ្ងៃទី 28 ខែមីនា ឆ្នាំ 2025 ការរញ្ជួយដីនៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាឆ្នាំ 2025 បានបំផ្លាញផ្នែកខ្លះនៃព្រះបរមរាជវាំង។
ឈ្មោះផ្លូវការរបស់រាជវាំង Mandalay ជាភាសាភូមាគឺ Mya Nan San Kyaw (Mya Nan San Kyaw [mja̰ nán sàn tɕɔ̀]; "The Famed Royal Emerald Palace")។ វាត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា មាសរាជ ([ʃwè nán dɔ̀ dʑí]) ឬ "ព្រះបរមរាជវាំងដ៏អស្ចារ្យ"
ព្រះបរមរាជវាំង Mandalay ត្រូវបានសាងសង់ឡើងជាផ្នែកមួយនៃការបង្កើត Mandalay របស់ព្រះបាទ Mindon ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1857។ ផ្នែកធំៗនៃព្រះបរមរាជវាំងត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញពីព្រះបរមរាជវាំងនៅ Amarapura ដែលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទីតាំងទៅ Mandalay។[4] ផែនការមេបានអំពាវនាវឱ្យមានទីក្រុងដែលមានក្រឡាចត្រង្គទំហំ 144 ការ៉េ ដែលមានលំនាំក្រឡាចត្រង្គ ដែលត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយបរិវេណព្រះបរមរាជវាំងទំហំ 16 ការ៉េនៅចំកណ្តាលភ្នំ Mandalay។ បរិវេណព្រះបរមរាជវាំងទំហំ 413 ហិកតានេះត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយកំពែងប្រវែង 2 គីឡូម៉ែត្រ (6666 ហ្វីត) ចំនួនបួន និងប្រឡាយទឹកទទឹង 64 ម៉ែត្រ (210 ហ្វីត) ជម្រៅ 4.5 ម៉ែត្រ (15 ហ្វីត)។ តាមបណ្តោយកំពែងមានបន្ទាយដែលមានកំពូលមាសនៅចន្លោះ 169 ម៉ែត្រ (555 ហ្វីត)។ កំពែងមានទ្វារបីនៅសងខាង សរុបចំនួនដប់ពីរ ដែលនីមួយៗបង្ហាញសញ្ញារាសីចក្រ។ បន្ទាយនេះមានស្ពានចំនួនប្រាំដើម្បីឆ្លងកាត់ប្រឡាយទឹក។
នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ 1857 ការសាងសង់ព្រះបរមរាជវាំងបានចាប់ផ្តើម។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមអង់គ្លេស-ភូមាលើកទីពីរដ៏មហន្តរាយនៅឆ្នាំ១៨៥២ នគរភូមាដែលរួញតូចនេះមានធនធានតិចតួចដើម្បីសាងសង់វិមានថ្មីមួយដ៏អួតអាង។ អតីតព្រះរាជវាំងអមរបុរៈត្រូវបានរុះរើ ហើយផ្លាស់ទីដោយដំរីទៅកាន់ទីតាំងថ្មីនៅជើងភ្នំម៉ាន់ដាឡេ។ ការសាងសង់បរិវេណព្រះរាជវាំងត្រូវបានបញ្ចប់ជាផ្លូវការនៅថ្ងៃចន្ទ ទី២៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៨៥៩។
ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមអង់គ្លេស-ភូមាលើកទីបី អង់គ្លេសបានចាប់យក និងកាន់កាប់ព្រះរាជវាំង ដោយបានរុះរើវាមុនពេលដុតបំផ្លាញបណ្ណាល័យរាជវង្ស។ គ្រឿងឥស្សរិយយសរបស់ភូមាត្រូវបានដកចេញជាទ្រព្យសម្បត្តិសង្គ្រាម ហើយត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញនៅក្នុងសារមន្ទីរ South Kensington (ឥឡូវជាសារមន្ទីរ V&A ទីក្រុងឡុងដ៍)។ នៅឆ្នាំ១៩៦៤ គ្រឿងឥស្សរិយយសទាំងនោះត្រូវបានប្រគល់ជូនភូមាវិញជាកាយវិការនៃសុច្ឆន្ទៈ។ អង់គ្លេសបានប្តូរឈ្មោះបរិវេណព្រះរាជវាំងទៅជា Fort Dufferin ហើយបានប្រើប្រាស់វាដើម្បីផ្ទុកកងទ័ព។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២ បន្ទាយព្រះរាជវាំងត្រូវបានប្រែក្លាយទៅជាឃ្លាំងផ្គត់ផ្គង់ដោយជប៉ុន ហើយត្រូវបានដុតបំផ្លាញដោយការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់សម្ព័ន្ធមិត្ត។ មានតែរោងម៉ាស៊ីនកិនស្រូវរាជវង្ស និងប៉មយាមប៉ុណ្ណោះដែលនៅសេសសល់។
១៩៨៩–បច្ចុប្បន្ន៖ ការសាងសង់ឡើងវិញ និងការអភិរក្ស
ការសាងសង់ឡើងវិញនៃព្រះបរមរាជវាំងបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ ១៩៨៩ ដែលផ្តួចផ្តើមដោយនាយកដ្ឋានបុរាណវិទ្យា។ ដោយសារតែថវិការបស់រដ្ឋាភិបាលមិនគ្រប់គ្រាន់ គណៈកម្មាធិការ Mandalay សម្រាប់ការសាងសង់ឡើងវិញនៃព្រះបរមរាជវាំងត្រូវបានបង្កើតឡើង ដោយមានថវិកាមកពីក្រុមប្រឹក្សាស្តារច្បាប់ និងសណ្តាប់ធ្នាប់រដ្ឋ ដែលបានឧបត្ថម្ភគម្រោងនេះ។[9] រដ្ឋាភិបាលតំបន់នៃ Mandalay, Magwe និង Sagaing ទទួលខុសត្រូវក្នុងការរៀបចំផែនការស្ថាបត្យកម្ម និងសាងសង់ផ្នែកផ្សេងៗនៃព្រះបរមរាជវាំង៖
ផ្នែកម៉ាន់ដាឡៃ៖ សាលប្រជុំធំ បល្ល័ង្កតោ
ផ្នែកម៉ាហ្គេ៖ ប៉មយាម បន្ទប់បល្ល័ង្កលីលី
ផ្នែកសាហ្គៃ; បន្ទប់បល្ល័ង្កហ្គោស ខណៈពេលដែលការរចនាទាំងមូលគឺស្មោះត្រង់ ដំណើរការសាងសង់បានរួមបញ្ចូលបច្ចេកទេសសាងសង់បែបប្រពៃណី និងទំនើប។ បន្ទះដែក corrugated ត្រូវបានប្រើសម្រាប់ដំបូលអគារភាគច្រើន ខណៈពេលដែលបេតុងត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយជាសម្ភារៈសំណង់ (វិមានដើមត្រូវបានសាងសង់ដោយប្រើតែឈើ teak)។
សាលមួយក្នុងចំណោមសាលទាំងនោះត្រូវបានរុះរើក្នុងអំឡុងពេលរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទ Thibaw ហើយត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញជាវត្ត Shwenandaw។ វាគឺជារចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់តែមួយគត់ដែលនៅសេសសល់នៃវិមានឈើដើមនាពេលបច្ចុប្បន្ន។
នៅក្នុងខែតុលា ឆ្នាំ២០២១ បន្ទាប់ពីរដ្ឋប្រហារមីយ៉ាន់ម៉ាឆ្នាំ២០២១ ក្រុមប្រឹក្សារដ្ឋបាលរដ្ឋបានចាប់ផ្តើមសាងសង់ឧទ្យានកម្សាន្តសាធារណៈមួយនៅជាប់នឹងជញ្ជាំងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវិមានម៉ាន់ដាឡៃ ដោយរំលោភលើច្បាប់ឆ្នាំ២០១៥ ស្តីពីការអភិរក្ស និងការពារអគារបុរាណ ដែលបង្កឱ្យមានការរិះគន់ពីអ្នកអភិរក្សក្នុងស្រុក។
នៅថ្ងៃទី 28 ខែមីនា ឆ្នាំ 2025 ការរញ្ជួយដីដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានវាយប្រហារតំបន់ Sagaing ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ដោយបានបំផ្លាញផ្នែកខ្លះនៃព្រះបរមរាជវាំង Mandalay។ ការបំផ្លិចបំផ្លាញនេះបានធ្វើឱ្យមានការព្រួយបារម្ភក្នុងចំណោមអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីភាពសុចរិតនៃទីតាំងនេះ។ រឿងនេះមានភាពពាក់ព័ន្ធជាពិសេសដោយសារតែឋានៈដែលមានជម្លោះរបស់វាចាប់តាំងពីឆ្នាំ 2021។
កំពែងទាំងបួនដែលមានប្រវែង 2 គីឡូម៉ែត្រនៃកំពែងព្រះបរមរាជវាំងបង្កើតបានជាការ៉េដ៏ល្អឥតខ្ចោះ រួមជាមួយនឹងបន្ទាយសរុបចំនួន 48 ដែលមានចុងភៅមាស ឬកំពូលភ្នំដែលមានចន្លោះពេលទៀងទាត់ចំនួន 169 ម៉ែត្រ (555 ហ្វីត) និងហ៊ុំព័ទ្ធដោយប្រឡាយទឹកទទឹង 64 ម៉ែត្រ (210 ហ្វីត) ជម្រៅ 4.5 ម៉ែត្រ (15 ហ្វីត)។ កំពែងដែលសាងសង់ឡើងដោយឥដ្ឋភូមាធម្មតាដែលដាក់ក្នុងបាយអភក់ មានកម្រាស់ 3 ម៉ែត្រ (10 ហ្វីត) នៅគល់ និង 1.47 ម៉ែត្រ (4 ហ្វីត 10 អ៊ីញ) នៅផ្នែកខាងលើ; កម្ពស់ 6.86 ម៉ែត្រ (22.5 ហ្វីត) ដោយមិនរាប់បញ្ចូលរូបចម្លាក់មឺឡុង និង 8.23 ​​ម៉ែត្រ (27 ហ្វីត) ជាមួយរូបចម្លាក់មឺឡុង។ កំពែងមានទទឹង 0.84 ម៉ែត្រ (2 ហ្វីត 9 អ៊ីញ)។ ដើម្បីផ្តល់សិទ្ធិចូលទៅកាន់កំពែងក្នុងករណីមានការប្រុងប្រយ័ត្ន និងក្នុងពេលតែមួយដើម្បីពង្រឹងកំពែង កំពែងដីមួយនៅលើប្លង់ទំនោរមធ្យមត្រូវបានជីកឡើងនៅពីក្រោយវា។ កំពូលរបស់វាបង្កើតបានជាវេទិកាមួយដែលមានទទឹង 1.83 ម៉ែត្រ (2 ហ្វីត) ក្រាលដោយឥដ្ឋ និងរត់តាមជញ្ជាំងនៅពីក្រោយ crenelles។
នៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងនីមួយៗមានច្រកទ្វារចំនួនបីដែលដាក់នៅចម្ងាយស្មើគ្នា (៥០៨ ម៉ែត្រ; ១៦៦៦.៥ ហ្វីត) មួយពីម្ខាងទៀត និងពីជ្រុង។ ច្រកទ្វារនីមួយៗក្នុងចំណោមច្រកទ្វារទាំងដប់ពីរ ដែលតំណាងដោយសញ្ញារាសីចក្ររបស់វា មានទទឹង ៤.៨ ម៉ែត្រ (១៥.៧៥ ហ្វីត) និងអមសងខាងដោយពាក់កណ្តាលនៃបន្ទាយមួយដែលទ្រទ្រង់បង្គោលនៃព្រះពន្លា ឬ pyatthat ជាច្រើនជាន់ដែលលាតសន្ធឹងពីលើច្រកទ្វារ។ pyatthat ពីលើច្រកទ្វារកណ្តាល ដែលប្រើប្រាស់ដោយរាជវង្ស មានប្រាំពីរជាន់ ខណៈដែលច្រកទ្វារដែលនៅសល់មានតែប្រាំប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងចំណោមច្រកទ្វារទាំងដប់ពីរនេះ ច្រកទ្វារសំខាន់គឺច្រកទ្វារកណ្តាលនៅក្នុងជញ្ជាំងខាងកើត ដែលបែរមុខទៅសាលប្រជុំធំ និងបល្ល័ង្កតោនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង។
បន្ទាយនេះមានចម្ងាយ ៧ ម៉ែត្រ (២៣ ហ្វីត) ពីផ្ទៃជញ្ជាំង និងមានទទឹង ១០.៣៦ ម៉ែត្រ (៣៤) ហ្វីត នៅសងខាងនៃច្រកទ្វារ។ វាត្រូវបានតុបតែងនៅខាងក្រៅ ជាមួយនឹងក្បាច់រចនាសាមញ្ញៗ និងចម្លាក់ស៊ីម៉ង់ត៍សាមញ្ញៗ ប៉ុន្តែនៅលើផ្ទៃខាងក្នុងដែលបង្កើតបានជាផ្នែកវែងនៃច្រកទ្វារ វាងើបឡើងភ្លាមៗដោយគ្មានជើងទម្រ ឬក្បាច់រចនាណាមួយឡើយ ពីកម្រិតដី។ ជណ្តើរពីរជាន់ មួយនៅសងខាងនៃច្រកទ្វារ ផ្តល់នូវការចូលទៅកាន់កំពូលនៃបន្ទាយ និងជញ្ជាំង។ ច្រកទ្វារនីមួយៗត្រូវបានបំពាក់ដោយទ្វារឈើក្រាស់មួយដែលមានស្លឹកពីរ (ដែលត្រូវបានដកចេញបន្ទាប់ពីការបញ្ចូលរបស់អង់គ្លេស)។
ច្រកចូលទៅកាន់ច្រកទ្វារនីមួយៗត្រូវបានការពារដោយរបាំងថ្មកំបោរ ឬរបាំងបាប៊ីកាន ដែលសាងសង់ឡើងនៅចម្ងាយពីរបីម៉ែត្រពីប្រឡាយទឹកនៅពីមុខច្រកចូល។ វាមានប្រវែង 17.5 ម៉ែត្រ (57 ហ្វីត 5 អ៊ីញ) កម្រាស់ 5.2 ម៉ែត្រ (17 ហ្វីត) កម្ពស់ 1.5 ម៉ែត្រ (1 ហ្វីត 8 អ៊ីញ) លើកនៅលើជើងទម្រទាប និងរនាំងដល់កំពូល។ កំពូលភ្នំត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយកំពែងការពាររាងជារង្វង់នៅបីជ្រុងប៉ុណ្ណោះ ដោយផ្នែកខាងក្នុងបែរមុខទៅទ្វារត្រូវបានទុកចោលឱ្យបើកចំហ និងឥតគិតថ្លៃ។ ការឡើងទៅកំពូលអាចទទួលបានតាមរយៈជណ្ដើរ ដោយគ្មានមធ្យោបាយផ្សេងទៀតដើម្បីឡើង។ វាបានបម្រើជាការងារការពារកម្រិតខ្ពស់ ការពារទាំងទ្វារ និងស្ពាននៅចម្ងាយពីរបីហ្វីត។ នៅចំហៀងនៃអេក្រង់នេះគឺជាសសរឈើម៉ៃសាក់ដ៏ធំមួយដែលដាក់នៅលើជើងទម្រឥដ្ឋ ដែលមានជំហានចុះពីជ្រុងទាំងពីរ ហើយនៅជិតកំពូលមានក្តារឈើមួយដែលត្រូវបានឆ្លាក់សិលាចារឹកដែលផ្តល់ឈ្មោះទ្វារ និងឆ្នាំ និងកាលបរិច្ឆេទដែលវាត្រូវបានសាងសង់។
ជញ្ជាំងនីមួយៗក្នុងចំណោមជញ្ជាំងទាំងបួនមានបន្ទាយចំនួន 13 សម្រាប់បន្ទាយសរុបចំនួន 48។ (បន្ទាយនៅជ្រុងនីមួយៗត្រូវបានបញ្ចូលគ្នាទៅជាបន្ទាយតែមួយ ដូច្នេះសរុបមាន ៤៨)។ បន្ទាយកម្រិតមធ្យមទាំងអស់ត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយព្រះពន្លាដំបូលប្រាំ។ ក្តារទូកនៃដំបូលរាងចតុកោណកែងទាំងនេះត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយចម្លាក់។
នៅជុំវិញកំពែង ចម្ងាយប្រហែល 18 ម៉ែត្រ (60 ហ្វីត) ពីពួកវា គឺជាប្រឡាយទឹកទទឹង 64 ម៉ែត្រ (210 ហ្វីត) និងមានជម្រៅជាមធ្យម 4.5 ម៉ែត្រ (15 ហ្វីត)។ ក្នុងករណីសត្រូវប្រដាប់ដោយអាវុធបុរាណ ប្រឡាយទឹកនេះប្រាកដជាបានបង្ហាញពីឧបសគ្គដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយចំពោះកងទ័ពដែលឡោមព័ទ្ធ ដែលយានជំនិះរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានប៉ះពាល់ទាំងស្រុងទៅនឹងមីស៊ីលរបស់អ្នកចម្បាំងដែលត្រូវបានការពារដោយពួកមឺឡុននៅលើកំពែង និងលើពួកបាប៊ីកង់។

ប្រឡាយទឹកដើមឡើយត្រូវបានលាតសន្ធឹងដោយស្ពានឈើចំនួនប្រាំ ដែលបួននាំទៅដល់ទ្វារធំ ឬទ្វារកណ្តាលចំនួនបួន ដែលមួយគឺមួយទៅកាន់មុខនីមួយៗនៃកំពែង។ ទីប្រាំនាំទៅដល់ទ្វារភាគនិរតី ដែលត្រូវបានប្រើក្នុងសម័យរាជាធិបតេយ្យសម្រាប់ពិធីអាមីងហ្គាឡា ឬឱកាសមិនល្អដូចជាការដឹកសាកសព។ អង់គ្លេសបានសាងសង់ស្ពានបន្ថែមពីរ មួយនៅភាគនិរតី និងមួយទៀតនៅជ្រុងភាគពាយ័ព្យ ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យមានសម្ភារៈ និងការផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់កងទ័ពចូលទៅក្នុងបន្ទាយ។
ស្ពានដើមទាំងប្រាំមានការរចនាស្រដៀងគ្នា ហើយស្របគ្នានឹងលក្ខណៈការពាររបស់បន្ទាយ និងប្រឡាយទឹក។ ច្រាំងថ្មពីរដែលរុំព័ទ្ធក្នុងជញ្ជាំងឥដ្ឋបង្កើតជាជញ្ជាំងទ្រទ្រង់ដែលរត់ចូលទៅក្នុងប្រឡាយពីច្រាំងទាំងពីរ។ ចន្លោះរវាងស្ពានត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយឈើម៉ៃសាក់ដែលមានទំហំធម្មជាតិ - ប្រវែងនៃឈើពីរក្នុងចំណោមឈើទាំងនេះបង្កើតបានជាប្រវែងនៃស្ពាន ដែលដាក់នៅចុងទាំងពីរលើធ្នឹមឆ្លងកាត់ដែលទ្រទ្រង់ដោយសសរប្រាំដែលរុំព័ទ្ធដោយផ្នែកខ្លះនៅក្នុងជញ្ជាំងទ្រទ្រង់។ ចុងបំផុតនៃឈើដែលជួបគ្នានៅចំកណ្តាលស្ពានក៏ត្រូវបានទ្រទ្រង់ដោយសសរឈើធំៗចំនួនប្រាំផងដែរ ដែលក្បាលរបស់វាត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដោយបន្ទះឈើធំៗពីរដែលដាក់លើបន្ទះឈើដែលសាងសង់ឡើងដើម្បីឱ្យរចនាសម្ព័ន្ធទាំងមូលអាចត្រូវបានរុះរើ និងដកចេញយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងករណីមានគ្រោះថ្នាក់។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៩ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ចំណុចសំខាន់ៗ
រាជវង្សឈិង គឺជារាជវង្សអធិរាជចុងក្រោយនៅក្នុងប្រទេសចិន។ អ្វីដែលនឹងក្លាយជារដ្ឋម៉ាន់ជូ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ នួរហាឈី ដែលជាមេកុលសម្ព័ន្ធជឺឆេនតូចមួយ ដែលគេស្គាល់ថា អៃស៊ីន ជីអូរ៉ូ នៅជានចូវ (ម៉ាន់ជូរី) នៅដើមសតវត្សរ៍ទី១៧។ ដើមឡើយជាចំណុះរបស់អធិរាជមីង នួរហាឈី បានចាប់ផ្តើមជម្លោះអន្តរកុលសម្ព័ន្ធនៅឆ្នាំ១៥៨២ ដែលបានកើនឡើងទៅជាយុទ្ធនាការដើម្បីបង្រួបបង្រួមកុលសម្ព័ន្ធក្បែរៗ។ នៅឆ្នាំ១៦៣៥ កូនប្រុសរបស់ នួរឆាឈី និងអ្នកស្នងតំណែង ហួងតៃជី បានប្តូរឈ្មោះក្រុមជនជាតិជឺឆេនទៅជាម៉ាន់ជូ។ នៅឆ្នាំ១៦១៨ នួរហាឈី បានប្រកាសពីបណ្តឹងទាំងប្រាំពីរ ហើយបានចាប់ផ្តើមបះបោរប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់មីង ដែលជាការប្រកាសសង្គ្រាម។ ការផ្លាស់ប្តូរតុលាការរបស់គាត់ទៅកាន់លាវដុងនៅឆ្នាំ១៦២១ បាននាំ នួរហាឈី ឱ្យមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយដែនខរឈីនម៉ុងហ្គោលនៅលើវាលទំនាបនៃប្រទេសម៉ុងហ្គោលី។ ខរឈីន បានបង្ហាញថាជាសម្ព័ន្ធមិត្តដ៏មានប្រយោជន៍ក្នុងសង្គ្រាម។ ការចូលរួមចំណែកដ៏សំខាន់ពីររបស់លោក Nurhaci គឺការបញ្ជាឱ្យបង្កើតអក្សរម៉ាន់ជូដែលសរសេរឡើងដោយផ្អែកលើភាសាម៉ុងហ្គោលី និងការបង្កើតប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលស៊ីវិល និងយោធា ដែលនៅទីបំផុតបានវិវត្តទៅជាបដាប្រាំបី។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ រាជវង្សមីងកំពុងតស៊ូដើម្បីការរស់រានមានជីវិតរបស់ខ្លួន។ មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលមីងបានប្រយុទ្ធគ្នា ប្រឆាំងនឹងការដួលរលំនៃហិរញ្ញវត្ថុ និងប្រឆាំងនឹងការបះបោររបស់កសិករជាបន្តបន្ទាប់។ នៅឆ្នាំ 1644 ទីក្រុងប៉េកាំងបានធ្លាក់ទៅក្នុងដៃកងទ័ពឧទ្ទាមដឹកនាំដោយលោក Li Zicheng។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃភាពចលាចល ព្រះចៅអធិរាជមីងចុងក្រោយបានចងកសម្លាប់ខ្លួននៅលើដើមឈើមួយនៅក្នុងសួនច្បារអធិរាជនៅខាងក្រៅទីក្រុងហាមឃាត់។ លោក Li Zicheng អតីតមន្ត្រីមីងតូចតាច បានបង្កើតរាជវង្ស Shun ដែលមានអាយុកាលខ្លី។ ក្រោមរជ្ជកាលរបស់ Dorgon ដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្របានហៅថា "មេគំនិតនៃការសញ្ជ័យឈីង" និង "ស្ថាបត្យករសំខាន់នៃសហគ្រាសម៉ាន់ជូដ៏អស្ចារ្យ" ឈីងបានបន្តបង្ក្រាបគ្រប់តំបន់ទាំងអស់ដែលពីមុនស្ថិតនៅក្រោមរាជវង្សមីង។ ការសញ្ជ័យម៉ាន់ជូរាប់ទសវត្សរ៍បានបណ្តាលឱ្យបាត់បង់ជីវិតយ៉ាងច្រើន ហើយសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសចិនបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ សរុបមក ការសញ្ជ័យឈីងនៃមីង (1618–1683) បានបាត់បង់ជីវិតរហូតដល់ 25 លាននាក់។
រជ្ជកាល Qianlong (១៧៣៥-៩៦) បានឃើញការធ្លាក់ចុះនៃវិបុលភាព និងការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវង្សដល់កម្រិតកំពូល និងការធ្លាក់ចុះដំបូងនៃភាពរុងរឿង និងការគ្រប់គ្រងរបស់អធិរាជ។ ចំនួនប្រជាជនបានកើនឡើងដល់ប្រហែល ៤០០ លាននាក់ ប៉ុន្តែពន្ធ និងប្រាក់ចំណូលរបស់រដ្ឋាភិបាលត្រូវបានកំណត់ក្នុងអត្រាទាប ដែលធានាស្ទើរតែទាំងស្រុងនូវវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុនៅទីបំផុត។ អំពើពុករលួយបានកើតឡើង ពួកឧទ្ទាមបានសាកល្បងភាពស្របច្បាប់របស់រដ្ឋាភិបាល ហើយឥស្សរជនកាន់អំណាចមិនបានផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងប្រព័ន្ធពិភពលោក។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
អធិរាជឈីងដំបូងៗបានទទួលយករចនាសម្ព័ន្ធ និងស្ថាប័នរដ្ឋបាលពីរាជវង្សមីងមុន ប៉ុន្តែបានបំបែកការគ្រប់គ្រងរវាងជនជាតិចិនហាន និងម៉ាន់ជូ ដោយតំណែងមួយចំនួនក៏ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យម៉ុងហ្គោលផងដែរ។ ដូចរាជវង្សមុនៗដែរ ឈីងបានជ្រើសរើសមន្ត្រីតាមរយៈប្រព័ន្ធពិនិត្យអធិរាជរហូតដល់វាត្រូវបានលុបចោលនៅឆ្នាំ ១៩០៥។ ដើម្បីរក្សាការគ្រប់គ្រងជាប្រចាំពីការគ្របដណ្ដប់លើការគ្រប់គ្រងចក្រភព អធិរាជឈីងបានធ្វើឱ្យប្រាកដថាបញ្ហាសំខាន់ៗទាំងអស់ត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងតុលាការខាងក្នុង ដែលគ្រប់គ្រងដោយគ្រួសារអធិរាជ និងពួកអភិជនម៉ាន់ជូ។
ពាក្យគន្លឹះ
ទីក្រុងហាមឃាត់៖ ព្រះរាជវាំងអធិរាជចិនចាប់ពីរាជវង្សមីងរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃរាជវង្សឈីង (១៤២០ ដល់ ១៩១២)។ វាមានទីតាំងស្ថិតនៅកណ្តាលទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន ហើយឥឡូវនេះជាទីតាំងនៃសារមន្ទីរព្រះបរមរាជវាំង។ វាបានបម្រើជាជម្រករបស់អធិរាជ និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាមជ្ឈមណ្ឌលពិធី និងនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាលចិនអស់រយៈពេលជិត ៥០០ ឆ្នាំ។ រាជវង្សឈីង៖ រាជវង្សអធិរាជចុងក្រោយរបស់ប្រទេសចិន ដែលគ្រប់គ្រងពីឆ្នាំ ១៦៤៤ ដល់ ១៩១២ ជាមួយនឹងការស្តារឡើងវិញរយៈពេលខ្លី និងបរាជ័យនៅឆ្នាំ ១៩១៧។ វាត្រូវបានបន្តដោយរាជវង្សមីង ហើយបានបន្តដោយសាធារណរដ្ឋចិន។ ចក្រភពពហុវប្បធម៌របស់ខ្លួនមានរយៈពេលជិតបីសតវត្ស ហើយបានបង្កើតជាមូលដ្ឋានទឹកដីសម្រាប់រដ្ឋចិនសម័យទំនើប។ ការតវ៉ាចំនួនប្រាំពីរ៖ សេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយដែលប្រកាសដោយ Nurhaci ក្នុងឆ្នាំ ១៦១៨។ វាបានរាប់បញ្ចូលការតវ៉ា និងបានប្រកាសសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងរាជវង្សមីងយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ បដាចំនួនប្រាំបី៖ ការបែងចែករដ្ឋបាល/យោធាក្រោមរាជវង្សឈីង ដែលគ្រួសារម៉ាន់ជូទាំងអស់ត្រូវបានដាក់។ នៅក្នុងសង្គ្រាម ពួកគេបានដំណើរការជាកងទ័ព ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធនេះក៏ជាក្របខ័ណ្ឌរៀបចំជាមូលដ្ឋាននៃសង្គមម៉ាន់ជូផងដែរ។ កងទ័ពត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅដើមសតវត្សរ៍ទី១៧ ដោយលោក Nurhaci ក្នុងការបង្រួបបង្រួមប្រជាជន Jurchen ដែលបែកបាក់ (ក្រោយមកត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា Manchus) និងក្នុងការសញ្ជ័យរាជវង្សឈីងនៃរាជវង្សមីង។
យុទ្ធនាការធំៗទាំងដប់៖ យុទ្ធនាការយោធាជាបន្តបន្ទាប់ដែលបានចាប់ផ្តើមដោយចក្រភពឈីងនៃប្រទេសចិននៅពាក់កណ្តាលដល់ចុងសតវត្សរ៍ទី១៨ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអធិរាជ Qianlong (១៧៣៥-៩៦)។ ពួកគេរួមមានយុទ្ធនាការចំនួនបីដើម្បីពង្រីកតំបន់គ្រប់គ្រងរបស់ឈីងនៅអាស៊ីកណ្តាល និងសកម្មភាពប៉ូលីសចំនួនប្រាំពីរនៅលើព្រំដែនដែលបានបង្កើតឡើងរួចហើយ។ ការបះបោរនៃសក្តិភូមិទាំងបី៖ ការបះបោរដែលមានរយៈពេលពីឆ្នាំ១៦៧៣ ដល់ ១៦៨១ ក្នុងរាជវង្សឈីង (១៦៤៤-១៩១២) ក្នុងរជ្ជកាលដើមនៃព្រះចៅអធិរាជ Kangxi (១៦៦១-១៧២២)។ ការបះបោរនេះត្រូវបានដឹកនាំដោយមេទ័ពទាំងបីនៃអាណាចក្រនានានៅក្នុងខេត្តយូណាន ក្វាងទុង និងហ្វូជានប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលកណ្តាលឈីង។ ឡើងកាន់អំណាច រាជវង្សឈិង (១៦៤៤-១៩១១) គឺជារាជវង្សអធិរាជចុងក្រោយនៅក្នុងប្រទេសចិន។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយជនជាតិចិនហាន ដែលបង្កើតបានជាប្រជាជនចិនភាគច្រើន ប៉ុន្តែដោយប្រជាជនកសិករដែលមិនសូវមានការងារធ្វើ ដែលគេស្គាល់ថាជាជូឆេន។ អ្វីដែលនឹងក្លាយជារដ្ឋម៉ាន់ជូ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយនួរហាស៊ី ដែលជាមេកុលសម្ព័ន្ធជូឆេនតូចមួយ ដែលគេស្គាល់ថាជាអៃស៊ីន ជីអូរ៉ូ នៅជានចូវ (ម៉ាន់ជូរី) នៅដើមសតវត្សរ៍ទី១៧។ ដើមឡើយជាចំណុះរបស់អធិរាជមីង នួរហាឈី បានចាប់ផ្តើមជម្លោះរវាងកុលសម្ព័ន្ធក្នុងឆ្នាំ១៥៨២ ដែលបានកើនឡើងទៅជាយុទ្ធនាការដើម្បីបង្រួបបង្រួមកុលសម្ព័ន្ធក្បែរនោះ។ នៅឆ្នាំ១៦១៦ គាត់បានបង្រួបបង្រួមជានចូវ គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអាចប្រកាសខ្លួនឯងថាជាខាន់នៃជីនដ៏អស្ចារ្យ ដោយយោងទៅលើរាជវង្សជូឆេនពីមុន។ នៅឆ្នាំ១៦៣៥ កូនប្រុសរបស់នួរឆាស៊ី និងអ្នកស្នងតំណែង ហួងតៃជី បានប្តូរឈ្មោះក្រុមជនជាតិជូឆេនទៅជាម៉ាន់ជូ។
នៅឆ្នាំ១៦១៨ នូហាជី បានប្រកាសពីបណ្តឹងទាំងប្រាំពីរ ដែលជាឯកសារដែលបានរៀបរាប់ពីការត្អូញត្អែរប្រឆាំងនឹងរាជវង្សមីង ហើយបានចាប់ផ្តើមបះបោរប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវង្សមីង។ ការទាមទាររបស់នូហាជី ឲ្យរាជវង្សមីងបង់សួយសារអាករដល់គាត់ ដើម្បីដោះស្រាយការត្អូញត្អែរទាំងនោះ គឺជាការប្រកាសសង្គ្រាមយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព ដោយសាររាជវង្សមីងមិនមានឆន្ទៈក្នុងការបង់ថ្លៃទឹកទន្លេពីមុន។ មិនយូរប៉ុន្មាន នូហាជី បានចាប់ផ្តើមឈ្លានពានរាជវង្សមីងនៅលាវនីង ភាគខាងត្បូងម៉ាន់ជូរី។ បន្ទាប់ពីសមរភូមិជោគជ័យជាបន្តបន្ទាប់ គាត់បានផ្លាស់ប្តូររាជធានីរបស់គាត់ពីហេទូអាឡា ទៅកាន់ទីក្រុងមីងដែលកាន់កាប់បានធំៗជាបន្តបន្ទាប់នៅឧបទ្វីបលាវដុង៖ ដំបូងឡើយ លាវយ៉ាង ក្នុងឆ្នាំ១៦២១ បន្ទាប់មក សិនយ៉ាង (ម៉ុកដិន) ក្នុងឆ្នាំ១៦២៥។
ការផ្លាស់ប្តូរតុលាការរបស់គាត់ទៅកាន់លាវដុង បាននាំឲ្យនូហាជី មានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយដែនខរឈីនម៉ុងហ្គោលនៅលើវាលទំនាបនៃប្រទេសម៉ុងហ្គោលី។ គោលនយោបាយរបស់នូហាជី ចំពោះរាជវង្សខរឈីន គឺស្វែងរកមិត្តភាព និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរបស់ពួកគេប្រឆាំងនឹងរាជវង្សមីង ដោយធានាព្រំដែនខាងលិចរបស់គាត់ពីសត្រូវដ៏មានសក្តានុពល។ លើសពីនេះ កុលសម្ព័ន្ធ Khorchin បានបង្ហាញថាជាសម្ព័ន្ធមិត្តដ៏មានប្រយោជន៍មួយនៅក្នុងសង្គ្រាម ដោយបានផ្តល់ឱ្យកុលសម្ព័ន្ធ Jurchen នូវជំនាញរបស់ពួកគេជាអ្នកបាញ់ធ្នូទ័ពសេះ។ ដើម្បីធានាបាននូវសម្ព័ន្ធភាពថ្មីនេះ Nurhachi បានផ្តួចផ្តើមគោលនយោបាយនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍អន្តរកាលរវាងពួកអភិជន Jurchen និង Khorchin។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍ធម្មតានៃគំនិតផ្តួចផ្តើម Nurhachi ដែលនៅទីបំផុតបានក្លាយជាគោលនយោបាយរដ្ឋាភិបាល Qing ផ្លូវការ។ ក្នុងអំឡុងពេលភាគច្រើននៃសម័យ Qing កុលសម្ព័ន្ធម៉ុងហ្គោលបានផ្តល់ជំនួយយោធាដល់ម៉ាន់ជូ។
ការចូលរួមចំណែកដ៏សំខាន់ពីររបស់លោក Nurhaci គឺការបញ្ជាឱ្យបង្កើតអក្សរម៉ាន់ជូដែលសរសេរដោយផ្អែកលើភាសាម៉ុងហ្គោលី បន្ទាប់ពីអក្សរ Jurchen មុននេះត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល និងការបង្កើតប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលស៊ីវិល និងយោធា ដែលនៅទីបំផុតបានវិវត្តទៅជាបដាប្រាំបី ដែលជាធាតុផ្សំនៃអត្តសញ្ញាណម៉ាន់ជូ។ បដាប្រាំបីគឺជាផ្នែករដ្ឋបាល/យោធាក្រោមរាជវង្សឈិង ដែលគ្រួសារម៉ាន់ជូទាំងអស់ត្រូវបានដាក់។ នៅក្នុងសង្គ្រាម បដាប្រាំបីបានដំណើរការជាកងទ័ព ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធបដាក៏ជាក្របខ័ណ្ឌអង្គការជាមូលដ្ឋាននៃសង្គមម៉ាន់ជូផងដែរ។ កងទ័ពបដាបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការបង្រួបបង្រួមប្រជាជន Jurchen ដែលបែកបាក់ និងក្នុងការសញ្ជ័យរាជវង្សមីងរបស់រាជវង្សឈិង។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ រាជវង្សមីងកំពុងតស៊ូដើម្បីការរស់រានមានជីវិតរបស់ខ្លួន។ មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលមីងបានប្រយុទ្ធគ្នា ប្រឆាំងនឹងការដួលរលំហិរញ្ញវត្ថុ និងប្រឆាំងនឹងការបះបោររបស់កសិករជាបន្តបន្ទាប់។ នៅឆ្នាំ 1640 កសិករចិនជាច្រើនដែលអត់ឃ្លាន មិនអាចបង់ពន្ធបាន ហើយលែងភ័យខ្លាចកងទ័ពចិនដែលចាញ់ជាញឹកញាប់ បានចាប់ផ្តើមបង្កើតក្រុមឧទ្ទាមដ៏ធំ។ យោធាចិន ដែលជាប់គាំងនៅចន្លោះកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដែលគ្មានផ្លែផ្កា ដើម្បីកម្ចាត់ពួកម៉ាន់ជូពីភាគខាងជើង និងការបះបោររបស់កសិករដ៏ធំនៅតាមខេត្តនានា បានដួលរលំទាំងស្រុង។ ដោយគ្មានប្រាក់ឈ្នួល និងគ្មានអាហារបរិភោគ កងទ័ពត្រូវបានកម្ចាត់ដោយ លី ហ្ស៊ីឆេង ដែលឥឡូវនេះហៅខ្លួនឯងថាជាព្រះអង្គម្ចាស់នៃស៊ុន។ នៅឆ្នាំ១៦៤៤ ទីក្រុងប៉េកាំងបានធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃកងទ័ពឧទ្ទាមដឹកនាំដោយ លី ហ្ស៊ីឆេង នៅពេលដែលទ្វារទីក្រុងត្រូវបានបើកពីខាងក្នុង។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃភាពចលាចល ព្រះចៅអធិរាជមីងចុងក្រោយបានចងកសម្លាប់ខ្លួននៅលើដើមឈើមួយនៅក្នុងសួនច្បារអធិរាជនៅខាងក្រៅទីក្រុងហាមឃាត់។ លី ហ្ស៊ីឆេង អតីតមន្ត្រីតូចតាចរបស់មីង បានបង្កើតរាជវង្សស៊ុនដែលមានអាយុកាលខ្លី។
នៅក្នុងសមរភូមិច្រកសានហៃ ព្រះអង្គម្ចាស់រាជានុសិទ្ធិនៃរាជវង្សឈីង ដូហ្គុន បានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយអតីតមេទ័ពមីង វូ សានគុយ ដើម្បីកម្ចាត់មេដឹកនាំឧទ្ទាម លី ហ្ស៊ីឆេង នៃរាជវង្សស៊ុន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យដូហ្គុន និងម៉ាន់ជូស ដណ្តើមយកទីក្រុងប៉េកាំងយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងជំនួសរាជវង្សមីង។
ចក្រភពឈីង
ក្រោមរជ្ជកាលរបស់ដូហ្គុន ដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រហៅថា "មេក្លោងនៃការសញ្ជ័យឈីង" និង "ស្ថាបត្យករសំខាន់នៃសហគ្រាសម៉ាន់ជូដ៏អស្ចារ្យ" ឈីងបានបង្ក្រាបតំបន់រាជធានី ទទួលបានការចុះចាញ់ពីឥស្សរជន និងមន្ត្រីក្នុងស្រុកសានតុង ហើយបានដណ្តើមយកសានស៊ី និងសាអានស៊ី បន្ទាប់មកបានងាកទៅរកតំបន់ពាណិជ្ជកម្ម និងកសិកម្មដ៏សម្បូរបែបនៃជាំងណាន ភាគខាងត្បូងនៃទន្លេយ៉ាងសេខាងក្រោម។ ពួកគេក៏បានលុបបំបាត់សំណល់ចុងក្រោយនៃរបបគូប្រជែងផងដែរ (លី ហ្ស៊ីឆេង ត្រូវបានសម្លាប់នៅឆ្នាំ 1645)។ ជាចុងក្រោយ ពួកគេបានសម្លាប់អ្នកទាមទារសិទ្ធិកាន់កាប់រាជបល្ល័ង្ករបស់មីងខាងត្បូងនៅណានជីង (1645) និងហ្វូចូវ (1646) ហើយបានដេញជូ យូឡាង ដែលជាអធិរាជមីងខាងត្បូងចុងក្រោយ ចេញពីក្វាងចូវ (1647) និងចូលទៅក្នុងចុងនិរតីនៃប្រទេសចិន។
ក្នុងរយៈពេលកន្លះសតវត្សរ៍បន្ទាប់ តំបន់ទាំងអស់ដែលពីមុនស្ថិតនៅក្រោមរាជវង្សមីងត្រូវបានបង្រួបបង្រួមក្រោមរាជវង្សឈីង។ ស៊ីនជាំង ទីបេ និងម៉ុងហ្គោលីក៏ត្រូវបានបញ្ចូលជាផ្លូវការទៅក្នុងទឹកដីចិនផងដែរ។ ចន្លោះឆ្នាំ ១៦៧៣ និង ១៦៨១ ព្រះចៅអធិរាជកាងស៊ីបានបង្ក្រាបការបះបោរនៃសក្តិភូមិទាំងបី ដែលជាការបះបោររបស់ឧត្តមសេនីយ៍បីរូបនៅភាគខាងត្បូងប្រទេសចិនដែលបានបដិសេធការគ្រប់គ្រងតំណពូជនៃទឹកដីធំៗដែលផ្តល់ដោយព្រះចៅអធិរាជមុន។ នៅឆ្នាំ ១៦៨៣ ឈីងបានធ្វើការវាយប្រហារដោយទឹកលើដីគោកលើភាគខាងត្បូងតៃវ៉ាន់ ដោយផ្តួលរំលំនគរឧទ្ទាមទុងនីង ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអ្នកស្មោះត្រង់នឹងមីង កូស៊ីងហ្គា ក្នុងឆ្នាំ ១៦៦២ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃមីងខាងត្បូង និងបានបម្រើជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការតស៊ូរបស់មីងជាបន្តបន្ទាប់នៅភាគខាងត្បូងប្រទេសចិន។ ឈីងបានកម្ចាត់រុស្ស៊ីនៅអាល់បាហ្សីន ដែលនាំឱ្យមានសន្ធិសញ្ញាណឺឈីនស្ក៍។ រុស្ស៊ីបានបោះបង់ចោលតំបន់ភាគខាងជើងនៃទន្លេអាមួរ រហូតដល់ភ្នំស្តាណូវ៉យ ហើយរក្សាតំបន់រវាងទន្លេអាហ្គុន និងបឹងបៃកាល់។ ព្រំដែននេះតាមបណ្តោយទន្លេ Argun និងភ្នំ Stanovoy មានរយៈពេលរហូតដល់ឆ្នាំ 1860។ ការសញ្ជ័យរបស់ម៉ាន់ជូអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍បានបណ្តាលឱ្យមានការបាត់បង់ជីវិតយ៉ាងច្រើន ហើយសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសចិនបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ សរុបមក ការសញ្ជ័យរបស់ឈីងនៃរាជវង្សមីង (1618–1683) បានឆក់យកជីវិតមនុស្សរហូតដល់ 25 លាននាក់។
យុទ្ធនាការធំៗទាំងដប់របស់អធិរាជឈៀនឡុងចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1750 ដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1790 បានពង្រីកការគ្រប់គ្រងរបស់ឈីងទៅកាន់អាស៊ីកណ្តាល។ អ្នកគ្រប់គ្រងដំបូងៗបានរក្សារបៀបម៉ាន់ជូរបស់ពួកគេ ហើយខណៈពេលដែលងាររបស់ពួកគេគឺជាអធិរាជ ពួកគេបានប្រើខាន់ទៅម៉ុងហ្គោល និងជាអ្នកឧបត្ថម្ភព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេ។ ពួកគេបានគ្រប់គ្រងដោយប្រើរចនាប័ទ្មខុងជឺ និងស្ថាប័នរដ្ឋាភិបាលការិយាធិបតេយ្យ ហើយរក្សាការប្រឡងអធិរាជដើម្បីជ្រើសរើសជនជាតិចិនហានឱ្យធ្វើការក្រោម ឬស្របជាមួយម៉ាន់ជូ។ ពួកគេក៏បានសម្របខ្លួនទៅនឹងឧត្តមគតិនៃប្រព័ន្ធដៃទន្លេក្នុងការដោះស្រាយជាមួយទឹកដីជិតខាងផងដែរ។
រជ្ជកាលឈៀនឡុង (1735–96) បានឃើញការធ្លាក់ចុះនៃវិបុលភាព និងការគ្រប់គ្រងអធិរាជនៃរាជវង្ស និងការធ្លាក់ចុះដំបូងនៃចំនួនប្រជាជន។ ចំនួនប្រជាជនបានកើនឡើងដល់ប្រហែល 400 លាននាក់ ប៉ុន្តែពន្ធ និងប្រាក់ចំណូលរបស់រដ្ឋាភិបាលត្រូវបានកំណត់ក្នុងអត្រាទាប ដែលធានាស្ទើរតែជាវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុនៅទីបំផុត។ អំពើពុករលួយបានកើតឡើង ពួកឧទ្ទាមបានសាកល្បងភាពស្របច្បាប់របស់រដ្ឋាភិបាល ហើយឥស្សរជនកាន់អំណាចមិនបានផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងប្រព័ន្ធពិភពលោក។ យ៉ាងណាក៏ដោយ នៅចុងបញ្ចប់នៃរជ្ជកាលដ៏យូររបស់អធិរាជឈៀនឡុង ចក្រភពឈីងបានឈានដល់ចំណុចកំពូលរបស់វា។ ប្រទេសចិនបានគ្រប់គ្រងប្រជាជនជាងមួយភាគបីនៃពិភពលោក និងមានសេដ្ឋកិច្ចធំជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោក។ តាមតំបន់ វាគឺជាចក្រភពមួយក្នុងចំណោមចក្រភពធំបំផុតមិនធ្លាប់មាន។
ស្ត្រីម្នាក់ដែលគួរតែស្ថិតក្នុងចំណោមស្ត្រីដែលល្បីល្បាញបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រគឺ អធិរាជនី ស៊ីស៊ី។ នាងមានឈ្មោះហៅក្រៅមួយចំនួន រួមទាំង "នារីនាគ"។ អធិរាជនីគឺជាអតីតភរិយាដែលបានឡើងកាន់អំណាច និងគ្រប់គ្រងប្រទេសចិនក្នុងរាជវង្សឈីង (១៦៤៤-១៩១១)។
រដ្ឋាភិបាល
អធិរាជឈីងដំបូងៗបានទទួលយករចនាសម្ព័ន្ធ និងស្ថាប័នរដ្ឋបាលពីរាជវង្សមីងមុន ប៉ុន្តែបានបំបែកការគ្រប់គ្រងរវាងជនជាតិចិនហាន និងម៉ាន់ជូស ដោយមុខតំណែងមួយចំនួនក៏ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យម៉ុងហ្គោលផងដែរ។ ដូចរាជវង្សមុនៗដែរ ឈីងបានជ្រើសរើសមន្ត្រីតាមរយៈប្រព័ន្ធប្រឡងអធិរាជរហូតដល់ប្រព័ន្ធនេះត្រូវបានលុបចោលនៅឆ្នាំ ១៩០៥។ ឈីងបានបែងចែកមុខតំណែងជាមុខតំណែងស៊ីវិល និងយោធា។ ការតែងតាំងស៊ីវិលមានចាប់ពីអ្នកបម្រើដល់អធិរាជ ឬលេខាធិការធំនៅក្នុងទីក្រុងហាមឃាត់ (ខ្ពស់បំផុត) រហូតដល់អ្នកប្រមូលពន្ធខេត្ត អនុប្រធានពន្ធនាគារ អនុប្រធានស្នងការប៉ូលីស ឬអ្នកពិនិត្យពន្ធ។ ការតែងតាំងយោធាមានចាប់ពីមេទ័ព ឬអ្នកយាមអង្គរក្សអធិរាជ រហូតដល់ពលបាលឯកថ្នាក់ទីបី ពលបាលឯក ឬពលបាលឯកថ្នាក់ទីមួយ ឬទីពីរ។
រចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវការរបស់រដ្ឋាភិបាលឈីងផ្តោតលើព្រះចៅអធិរាជជាអ្នកគ្រប់គ្រងដាច់ខាត ដែលជាប្រធានក្រុមប្រឹក្សាចំនួនប្រាំមួយ (ក្រសួង) ដែលនីមួយៗដឹកនាំដោយប្រធានាធិបតីពីររូប និងជួយដោយអនុប្រធានបួនរូប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្ទុយពីប្រព័ន្ធមីង គោលនយោបាយជនជាតិឈីងបានកំណត់ថា ការតែងតាំងត្រូវបែងចែករវាងពួកអភិជនម៉ាន់ជូ និងមន្ត្រីហាន ដែលបានប្រឡងជាប់កម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃរដ្ឋ។ លេខាធិការដ្ឋានធំ ដែលជាស្ថាប័នធ្វើគោលនយោបាយសំខាន់ក្រោមរាជវង្សមីង បានបាត់បង់សារៈសំខាន់របស់ខ្លួនក្នុងរជ្ជកាលឈីង ហើយបានវិវត្តទៅជាអគ្គលេខាធិការដ្ឋានអធិរាជ។ ស្ថាប័នដែលទទួលបានពីរាជវង្សមីង បានបង្កើតជាស្នូលនៃតុលាការខាងក្រៅឈីង ដែលដោះស្រាយបញ្ហាធម្មតា និងមានទីតាំងនៅភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុងហាមឃាត់។ ដើម្បីទប់ស្កាត់រដ្ឋបាលធម្មតាពីការកាន់កាប់ចក្រភព ព្រះចៅអធិរាជឈីងបានធ្វើឱ្យប្រាកដថា បញ្ហាសំខាន់ៗទាំងអស់ត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងតុលាការខាងក្នុង ដែលគ្រប់គ្រងដោយគ្រួសារអធិរាជ និងពួកអភិជនម៉ាន់ជូ និងមានទីតាំងនៅភាគខាងជើងនៃទីក្រុងហាមឃាត់។ ស្ថាប័នស្នូលនៃតុលាការខាងក្នុងគឺក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់។ វាបានលេចចេញជារូបរាងនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1720 ក្រោមរជ្ជកាលរបស់អធិរាជយ៉ុងហ្សេង ក្នុងនាមជាស្ថាប័នមួយដែលទទួលបន្ទុកដោះស្រាយយុទ្ធនាការយោធាឈីងប្រឆាំងនឹងម៉ុងហ្គោល ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានបានទទួលយកភារកិច្ចយោធា និងរដ្ឋបាលផ្សេងទៀត និងអំណាចកណ្តាលក្រោមរាជបល្ល័ង្ក។ ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់បានបម្រើការជាក្រុមប្រឹក្សាឯកជនមួយប្រភេទរបស់អធិរាជ។
ចំណុចសំខាន់ៗ
ក្នុងអំឡុងដើម និងពាក់កណ្តាលសម័យឈីង ចំនួនប្រជាជនបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយមានចលនាគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ ភស្តុតាងបង្ហាញថា ចំនួនប្រជាជនដែលកំពុងកើនឡើងរបស់ចក្រភពបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅតាមរបៀបដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន។ ជនអន្តោប្រវេសន៍បានផ្លាស់ទីលំនៅដោយសង្ឃឹមថានឹងមានការតាំងទីលំនៅថ្មីជាអចិន្ត្រៃយ៍ ឬយ៉ាងហោចណាស់តាមទ្រឹស្តី ការស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្ន។
សង្គមឈីងត្រូវបានបែងចែកជាប្រាំផ្នែកដែលបិទជិត។ ឥស្សរជនមានផ្នែករបស់មន្ត្រី អភិជនដែលមានចំនួនតិចតួច និងបញ្ញា។ ក៏មានប្រភេទសំខាន់ៗពីរនៃពលរដ្ឋសាមញ្ញផងដែរ៖ "ល្អ" និង "មធ្យម"។
នៅសតវត្សរ៍ទី 18 ទីផ្សារបានបន្តពង្រីក ប៉ុន្តែមានការជួញដូរកាន់តែច្រើនរវាងតំបន់ ការពឹងផ្អែកកាន់តែខ្លាំងលើទីផ្សារក្រៅប្រទេស និងចំនួនប្រជាជនកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ រដ្ឋាភិបាលបានពង្រីកកម្មសិទ្ធិដីធ្លីដោយការប្រគល់ដីដែលត្រូវបានលក់ទៅឱ្យម្ចាស់ដីធំៗនៅចុងសម័យមីងដោយគ្រួសារដែលមិនអាចបង់ពន្ធដីធ្លីបាន។ ដើម្បីផ្តល់ឱ្យប្រជាជននូវការលើកទឹកចិត្តកាន់តែច្រើនក្នុងការចូលរួមក្នុងទីផ្សារ បន្ទុកពន្ធត្រូវបានកាត់បន្ថយ ហើយប្រព័ន្ធ corvée ត្រូវបានជំនួសដោយពន្ធក្បាលដែលប្រើដើម្បីជួលកម្មករ។ សន្តិភាពដែលទាក់ទង និងការនាំចូលដំណាំថ្មីទៅកាន់ប្រទេសចិនពីអាមេរិកបានរួមចំណែកដល់កំណើនប្រជាជន។
យោធា​សម័យ​ឈីង​ដំបូង​មាន​ឫសគល់​នៅ​ក្នុង​បដា​ទាំង​ប្រាំបី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដំបូង​ដោយ Nurhaci។ ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់ Qianlong ព្រះចៅអធិរាជ​បាន​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​ជនជាតិ​ម៉ាន់ជូ ពូជពង្ស ភាសា និង​វប្បធម៌​នៅ​ក្នុង​បដា​ទាំង​ប្រាំបី ហើយ​នៅ​ឆ្នាំ 1754 បាន​ចាប់ផ្តើម​ការ​បណ្តេញ​ទាហាន​ហាន ចេញ​ជា​ច្រើន​នាក់។ នេះបាន​នាំ​ឱ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពី​ភាគ​ច្រើន​របស់​ហាន​ទៅ​ជា​ភាគ​ច្រើន របស់​ម៉ាន់ជូ​នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​បដា​ទាំង​ប្រាំបី។ ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នៅ​ទី​បំផុត​ដើម្បី​ប្រែក្លាយ​កងទ័ព​បដា​ទៅ​ជា​កម្លាំង​វិជ្ជាជីវៈ​បាន​នាំ​ឱ្យ​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​របស់​ពួកគេ។
បន្ទាប់​ពី​ការ​បរាជ័យ​ផ្នែក​យោធា​ជា​បន្តបន្ទាប់​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​សតវត្សរ៍​ទី 19 តុលាការ​ឈីង​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​មន្ត្រី​ចិន​ម្នាក់​ឈ្មោះ Zeng Guofan រៀបចំ​កងជីវពល​តំបន់ និង​ភូមិ​ទៅ​ជា​កងទ័ព​បន្ទាន់។ Zeng Guofan បាន​ពឹងផ្អែក​លើ​ពួក​អភិជន​ក្នុង​តំបន់​ដើម្បី​បង្កើត​អង្គការ​យោធា​ប្រភេទ​ថ្មី​មួយ ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​កងទ័ព Xiang។ កងទ័ព Xiang និង​អ្នក​ស្នងតំណែង​របស់​វា​គឺ​កងទ័ព Huai ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​រួម​ថា Yong Ying (ជំរំ​ក្លាហាន)។ ប្រព័ន្ធ Yong Ying បាន​បង្ហាញ​ពី​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​ម៉ាន់ជូ​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​យោធា​ឈីង។ ក្រោម​រជ្ជកាល​ឈីង ទម្រង់​សិល្បៈ​ប្រពៃណី​បាន​រីក​ចម្រើន ហើយ​ការ​បង្កើត​ថ្មី​បាន​អភិវឌ្ឍ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ កម្រិតខ្ពស់នៃអក្ខរកម្ម ឧស្សាហកម្មបោះពុម្ពផ្សាយដ៏ជោគជ័យ ទីក្រុងដ៏រីកចម្រើន និងការសង្កត់ធ្ងន់របស់ខុងជឺលើការដាំដុះ សុទ្ធតែបានចិញ្ចឹមវិស័យវប្បធម៌ដ៏រស់រវើក និងច្នៃប្រឌិត រួមទាំងអក្សរសិល្ប៍ សិល្បៈល្អ និងសូម្បីតែម្ហូបអាហារ។
ពាក្យគន្លឹះ
បដាប្រាំបី៖ ការបែងចែករដ្ឋបាល/យោធាក្រោមរាជវង្សឈិង ដែលគ្រួសារម៉ាន់ជូទាំងអស់ត្រូវបានដាក់។ ក្នុងសង្គ្រាម ពួកគេបានដំណើរការជាកងទ័ព ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធនេះក៏ជាក្របខ័ណ្ឌអង្គការជាមូលដ្ឋាននៃសង្គមម៉ាន់ជូផងដែរ។ បង្កើតឡើងនៅដើមសតវត្សរ៍ទី១៧ ដោយ Nurhaci កងទ័ពបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការបង្រួបបង្រួមប្រជាជន Jurchen ដែលបែកបាក់ (ក្រោយមកប្តូរឈ្មោះទៅជាម៉ាន់ជូ) និងក្នុងការសញ្ជ័យរាជវង្សមីងរបស់រាជវង្សឈិង។
យ៉ុងយីង៖ កងទ័ពតំបន់មួយប្រភេទដែលបានលេចចេញនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨០០ ក្នុងកងទ័ពរាជវង្សឈិង ដែលបានប្រយុទ្ធនៅក្នុងសង្គ្រាមភាគច្រើនរបស់ប្រទេសចិនបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមអាភៀន និងការបះបោរជាច្រើនបានបង្ហាញពីភាពគ្មានប្រសិទ្ធភាពនៃបដាប្រាំបីម៉ាន់ជូ និងកងទ័ពស្តង់ដារបៃតង។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងពីកងជីវពលទួនលៀនមុនៗ។
កងទ័ពស្តង់ដារបៃតង៖ ប្រភេទនៃអង្គភាពយោធាក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវង្សឈិង។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងភាគច្រើនដោយទាហានជនជាតិហាន ហើយបានប្រតិបត្តិការក្នុងពេលដំណាលគ្នាជាមួយកងទ័ពប្រាំបីទង់ម៉ាន់ជូ-ម៉ុងហ្គោល-ហាន។ នៅក្នុងតំបន់ដែលមានប្រជាជនហួយរស់នៅច្រើន ប្រជាជនមូស្លីមបានបម្រើការជាទាហាន។ បន្ទាប់ពីរាជវង្សឈីងបានពង្រឹងការគ្រប់គ្រងលើប្រទេសចិន វាត្រូវបានប្រើជាកម្លាំងប៉ូលីសជាចម្បង។
កងទ័ពសៀង៖ កងទ័ពឈរជើងដែលរៀបចំដោយហ្សេង គួហ្វាន ពីកងកម្លាំងជីវពលក្នុងតំបន់ និងភូមិដែលមានស្រាប់ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការបះបោរតៃពីងនៅឈីងប្រទេសចិន (១៨៥០ ដល់ ១៨៦៤)។ ឈ្មោះនេះត្រូវបានយកចេញពីតំបន់ហ៊ូណាន ជាកន្លែងដែលកងទ័ពត្រូវបានបង្កើតឡើង។ វាត្រូវបានផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានតាមរយៈពួកអភិជន និងពួកអភិជនក្នុងស្រុក ផ្ទុយពីរាជវង្សឈីងដែលដឹកនាំដោយម៉ាន់ជូកណ្តាល។ ទោះបីជាវាត្រូវបានបង្កើតឡើងជាពិសេសដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៅហ៊ូណានក៏ដោយ កងទ័ពបានបង្កើតជាស្នូលនៃស្ថាប័នយោធាឈីងថ្មី ហើយដូច្នេះបានធ្វើឱ្យឥទ្ធិពលម៉ាន់ជូនៅក្នុងយោធាចុះខ្សោយជារៀងរហូត។ ភាពខុសគ្នាដ៏អស្ចារ្យ៖ ពាក្យមួយដែលបង្កើតឡើងដោយលោក Samuel Huntington (ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាអព្ភូតហេតុអឺរ៉ុប ដែលជាពាក្យដែលបង្កើតឡើងដោយលោក Eric Jones ក្នុងឆ្នាំ 1981) ដោយសំដៅទៅលើដំណើរការដែលពិភពលោកខាងលិច (ឧ. អឺរ៉ុបខាងលិច និងផ្នែកខ្លះនៃពិភពលោកថ្មី ជាកន្លែងដែលប្រជាជនរបស់ខ្លួនបានក្លាយជាប្រជាជនលេចធ្លោ) បានយកឈ្នះលើការរឹតបន្តឹងកំណើនមុនសម័យទំនើប ហើយបានលេចចេញជារូបរាងក្នុងអំឡុងសតវត្សរ៍ទី 19 ជាអរិយធម៌ពិភពលោកដ៏មានឥទ្ធិពល និងសម្បូរបែបបំផុតគ្រប់ពេលវេលា ដោយវ៉ាដាច់ប្រទេសចិនឈីង ឥណ្ឌាមូហ្គល តូគូហ្គាវ៉ា ជប៉ុន ចូសុនកូរ៉េ និងចក្រភពអូតូម៉ង់។
ក្នុងអំឡុងដើម និងពាក់កណ្តាលឈីង ចំនួនប្រជាជនបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងមានភាពចល័តគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ ភស្តុតាងបង្ហាញថា ចំនួនប្រជាជនដែលកំពុងកើនឡើងរបស់ចក្រភពបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅតាមរបៀបដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន។ ជនអន្តោប្រវេសន៍បានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅដោយសង្ឃឹមថានឹងមានការតាំងទីលំនៅថ្មីជាអចិន្ត្រៃយ៍ ឬយ៉ាងហោចណាស់តាមទ្រឹស្តី ការស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្ន។ ក្រោយមកទៀតរួមមានកម្លាំងពលកម្មដោយដៃកាន់តែច្រើនឡើងៗ និងចល័តរបស់ចក្រភព កម្មសិក្សាដែលត្រួតស៊ីគ្នាយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។
សេដ្ឋកិច្ច
នៅចុងសតវត្សរ៍ទី១៧ សេដ្ឋកិច្ចចិនបានងើបឡើងវិញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលបង្កឡើងដោយសង្គ្រាមដែលរាជវង្សមីងត្រូវបានផ្តួលរំលំ។ នៅសតវត្សរ៍ទី១៨ ទីផ្សារបានបន្តពង្រីក ប៉ុន្តែមានពាណិជ្ជកម្មកាន់តែច្រើនរវាងតំបន់នានា ការពឹងផ្អែកកាន់តែខ្លាំងលើទីផ្សារក្រៅប្រទេស និងចំនួនប្រជាជនកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីការបើកឡើងវិញនៃឆ្នេរសមុទ្រភាគអាគ្នេយ៍ ដែលត្រូវបានបិទនៅចុងសតវត្សរ៍ទី១៧ ពាណិជ្ជកម្មបរទេសត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងពង្រីកក្នុងអត្រា ៤% ក្នុងមួយឆ្នាំពេញមួយផ្នែកចុងក្រោយនៃសតវត្សរ៍ទី១៨។ ប្រទេសចិនបានបន្តនាំចេញតែ សូត្រ និងផលិតផលឧស្សាហកម្ម ដោយបង្កើតតុល្យភាពពាណិជ្ជកម្មដ៏ធំទូលាយ និងអំណោយផលជាមួយលោកខាងលិច។ លំហូរចូលនៃប្រាក់បានពង្រីកការផ្គត់ផ្គង់ប្រាក់ ដែលជួយសម្រួលដល់ការរីកចម្រើននៃទីផ្សារប្រកួតប្រជែង និងមានស្ថិរភាព។
រដ្ឋាភិបាលបានពង្រីកកម្មសិទ្ធិដីធ្លីដោយការប្រគល់ដីដែលត្រូវបានលក់ទៅឱ្យម្ចាស់ដីធំៗនៅចុងសម័យមីង ដោយគ្រួសារដែលមិនអាចបង់ពន្ធដីធ្លីបាន។ ដើម្បីផ្តល់ឱ្យប្រជាជននូវការលើកទឹកចិត្តកាន់តែច្រើនដើម្បីចូលរួមក្នុងទីផ្សារ បន្ទុកពន្ធត្រូវបានកាត់បន្ថយបើប្រៀបធៀបទៅនឹងសម័យមីងចុង ហើយប្រព័ន្ធ corvée ត្រូវបានជំនួសដោយពន្ធក្បាលដែលប្រើសម្រាប់ជួលកម្មករ។ ប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យតម្លៃគ្រាប់ធញ្ញជាតិបានលុបបំបាត់ការខ្វះខាតធ្ងន់ធ្ងរ និងអនុញ្ញាតឱ្យតម្លៃអង្ករកើនឡើងយឺតៗ និងរលូនពេញមួយសតវត្សរ៍ទី១៨។ ដោយប្រយ័ត្នប្រយែងចំពោះអំណាចរបស់ពាណិជ្ជករអ្នកមាន អ្នកគ្រប់គ្រងឈីងបានកំណត់អាជ្ញាប័ណ្ណជួញដូររបស់ពួកគេ ហើយជាធម្មតាហាមឃាត់អណ្តូងរ៉ែថ្មី លើកលែងតែនៅតំបន់ក្រីក្រ។ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះយល់ឃើញថាការរឹតបន្តឹងទាំងនេះលើការកេងប្រវ័ញ្ចធនធានក្នុងស្រុក និងដែនកំណត់ដែលដាក់លើពាណិជ្ជកម្មបរទេសជាមូលហេតុនៃភាពខុសគ្នាដ៏ធំ ដែលពិភពលោកខាងលិចបានវ៉ាដាច់ប្រទេសចិនខាងសេដ្ឋកិច្ច។
នៅចុងសតវត្សរ៍ទី១៨ ចំនួនប្រជាជនបានកើនឡើងដល់ ៣០០ លាននាក់ ពីប្រហែល ១៥០ លាននាក់ក្នុងអំឡុងចុងរាជវង្សមីង។ ការកើនឡើងនេះត្រូវបានសន្មតថាជារយៈពេលដ៏យូរនៃសន្តិភាព និងស្ថិរភាពនៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី១៨ និងការនាំចូលដំណាំថ្មីដែលប្រទេសចិនបានទទួលពីអាមេរិក រួមទាំងសណ្តែកដី ដំឡូងជ្វា និងពោត។ ប្រភេទអង្ករថ្មីពីអាស៊ីអាគ្នេយ៍បាននាំឱ្យមានការកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៃផលិតកម្ម។ សមាគមពាណិជ្ជករបានរីកសាយភាយនៅក្នុងទីក្រុងចិនដែលកំពុងរីកចម្រើនទាំងអស់ ហើយជារឿយៗទទួលបានឥទ្ធិពលសង្គម និងសូម្បីតែនយោបាយយ៉ាងខ្លាំង។ ពាណិជ្ជករអ្នកមានដែលមានទំនាក់ទំនងជាផ្លូវការបានបង្កើតទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើន និងឧបត្ថម្ភអក្សរសាស្ត្រ ល្ខោន និងសិល្បៈ។ ការផលិតវាយនភណ្ឌ និងសិប្បកម្មបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។
យោធា
យោធា​សម័យ​ឈីង​ដំបូង​មាន​ឫសគល់​នៅ​ក្នុង​បដា​ទាំង​ប្រាំបី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដំបូង​ដោយ Nurhaci ដើម្បី​រៀបចំ​សង្គម Jurchen លើស​ពី​សម្ព័ន្ធភាព​ត្រកូល​តូចៗ។ បដា​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​តាម​ពណ៌។ បដា​ពណ៌​លឿង លឿង និង​ស ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​បដា​បី​ជាន់​លើ ហើយ​នៅ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​បញ្ជា​ផ្ទាល់​របស់​ព្រះចៅ​អធិរាជ។ បដា​ដែល​នៅ​សល់​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​បដា​ប្រាំ​ជាន់​ក្រោម។ ពួក​វា​ត្រូវ​បាន​បញ្ជា​ដោយ​ព្រះអង្គម្ចាស់​ម៉ាន់ជូ​តំណពូជ​ដែល​មាន​ដើមកំណើត​មក​ពី​គ្រួសារ​ជិតស្និទ្ធ​របស់ Nurhachi។ ពួកគេ​បាន​រួម​គ្នា​បង្កើត​ក្រុមប្រឹក្សា​គ្រប់គ្រង​នៃ​ប្រជាជាតិ​ម៉ាន់ជូ ក៏ដូចជា​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​ដ៏​ខ្ពស់​ផងដែរ។ កូនប្រុស​របស់ Nurhachi គឺ Hong Taiji បាន​ពង្រីក​ប្រព័ន្ធ​ដើម្បី​រួម​បញ្ចូល​បដា​ម៉ុងហ្គោល និង​ហាន​ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង។ បន្ទាប់​ពី​ដណ្តើម​យក​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​ក្នុង​ឆ្នាំ 1644 កងទ័ព​បដា​ដែល​មាន​ទំហំ​តូច​ជាង​ត្រូវ​បាន​បង្កើន​បន្ថែម​ដោយ​កងទ័ព​ស្តង់ដារ​បៃតង ដែល​មាន​កងទ័ព​មីង​ដែល​បាន​ចុះចាញ់​នឹង​ឈីង។ នៅ​ទី​បំផុត ពួកគេ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​កងទ័ព​បដា​បី​ទល់​នឹង​មួយ។ ពួកគេ​បាន​រក្សា​អង្គការ​សម័យ​មីង​របស់​ពួកគេ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​មន្ត្រី​បដា និង​មន្ត្រី​ស្តង់ដារ​បៃតង​ចម្រុះ។
កងទ័ពបដាត្រូវបានរៀបចំឡើងតាមខ្សែជនជាតិ គឺម៉ាន់ជូ និងម៉ុងហ្គោល ប៉ុន្តែរួមបញ្ចូលទាំងអ្នកបម្រើដែលមិនមែនជាម៉ាន់ជូ ដែលបានចុះបញ្ជីក្រោមគ្រួសាររបស់ចៅហ្វាយនាយម៉ាន់ជូរបស់ពួកគេ។ ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ឈៀនឡុង ព្រះចៅអធិរាជឈៀនឡុងបានសង្កត់ធ្ងន់លើជនជាតិម៉ាន់ជូ ដើមកំណើត ភាសា និងវប្បធម៌នៅក្នុងបដាទាំងប្រាំបី ហើយនៅឆ្នាំ 1754 បានចាប់ផ្តើមការបញ្ជូនទាហានបដាហានយ៉ាងច្រើន។ នេះបាននាំឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរពីជនជាតិហានភាគច្រើនទៅជាជនជាតិម៉ាន់ជូភាគច្រើននៅក្នុងប្រព័ន្ធបដាទាំងប្រាំបី។ ការសម្រេចចិត្តនៅទីបំផុតដើម្បីប្រែក្លាយកងទ័ពបដាទៅជាកម្លាំងវិជ្ជាជីវៈបាននាំឱ្យមានការធ្លាក់ចុះរបស់ខ្លួនជាកម្លាំងប្រយុទ្ធ។
ដំបូងឡើយ កងកម្លាំងរបស់លោក Nurhaci ត្រូវបានរៀបចំជាក្រុមបរបាញ់តូចៗ ដែលមានបុរសប្រហែលដប់នាក់ ដែលមានទំនាក់ទំនងគ្នាតាមឈាម អាពាហ៍ពិពាហ៍ ត្រកូល ឬទីកន្លែងរស់នៅ ដូចជាទំនៀមទម្លាប់របស់ Jurchen។ នៅឆ្នាំ 1601 លោក Nurhaci បានរៀបចំកងទ័ពរបស់គាត់ឡើងវិញ។ បដាចំនួនបួនត្រូវបានបង្កើតឡើងដំបូង៖ លឿង ស ក្រហម និងខៀវ ដែលបដានីមួយៗត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមពណ៌នៃទង់ជាតិរបស់វា។ នៅឆ្នាំ 1615 ចំនួនបដាត្រូវបានកើនឡើងទ្វេដងតាមរយៈការបង្កើតបដា "មានព្រំប្រទល់"។ កងទ័ពនៃបដាដើមទាំងបួននីមួយៗនឹងត្រូវបានបែងចែករវាងបដាធម្មតា និងបដាមានព្រំប្រទល់។ បំរែបំរួលមានព្រំប្រទល់នៃទង់ជាតិនីមួយៗត្រូវមានព្រំប្រទល់ពណ៌ក្រហម លើកលែងតែបដាក្រហមដែលមានព្រំប្រទល់ពណ៌សជំនួសវិញ។
បន្ទាប់ពីការបរាជ័យផ្នែកយោធាជាបន្តបន្ទាប់នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី 19 តុលាការ Qing បានបញ្ជាឱ្យមន្ត្រីចិនម្នាក់ឈ្មោះ Zeng Guofan រៀបចំកងជីវពលក្នុងតំបន់ និងភូមិទៅជាកងទ័ពសង្គ្រោះបន្ទាន់។ គាត់បានពឹងផ្អែកលើពួកអភិជនក្នុងតំបន់ដើម្បីបង្កើតអង្គការយោធាប្រភេទថ្មីមួយ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាកងទ័ព Xiang ដែលដាក់ឈ្មោះតាមតំបន់ Hunan ជាកន្លែងដែលវាត្រូវបានបង្កើតឡើង។ កងទ័ពសៀង គឺជាកងទ័ពចម្រុះរវាងកងជីវពលក្នុងតំបន់ និងកងទ័ពអចិន្ត្រៃយ៍។ វាត្រូវបានផ្តល់ការបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ ប៉ុន្តែត្រូវបានបង់ប្រាក់ពីថវិកាតំបន់ និងថវិកាដែលមេបញ្ជាការរបស់ខ្លួន - ភាគច្រើនជាសមាជិកនៃពួកអភិជនចិន - អាចប្រមូលផ្តុំបាន។ កងទ័ពសៀង និងអ្នកស្នងតំណែងរបស់ខ្លួន គឺកងទ័ពហួយ ដែលបង្កើតឡើងដោយមិត្តរួមការងារ និងជាអ្នកណែនាំរបស់ Zeng Guofan គឺលោក Li Hongzhang ត្រូវបានគេហៅថាជារួមថា Yong Ying (ជំរំក្លាហាន)។ ប្រព័ន្ធ Yong Ying បានបង្ហាញពីទីបញ្ចប់នៃការត្រួតត្រារបស់ម៉ាន់ជូនៅក្នុងស្ថាប័នយោធាឈិង។ ការពិតដែលថាកងទ័ពត្រូវបានផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានតាមរយៈថវិកាខេត្ត និងត្រូវបានដឹកនាំដោយមេបញ្ជាការតំបន់ បានធ្វើឱ្យចុះខ្សោយការក្តាប់របស់រដ្ឋាភិបាលកណ្តាលលើប្រទេសទាំងមូល។ រចនាសម្ព័ន្ធនេះបានជំរុញឱ្យមានបក្ខពួកនិយម និងបក្ខពួកនិយមក្នុងចំណោមមេបញ្ជាការរបស់ខ្លួន ដែលបានដាក់គ្រាប់ពូជនៃរបបមេទ័ពក្នុងតំបន់នៅក្នុងពាក់កណ្តាលទីមួយនៃសតវត្សទី 20។
សិល្បៈ និងវប្បធម៌
ក្រោមរជ្ជកាលឈិង ទម្រង់សិល្បៈប្រពៃណីបានរីកចម្រើន និងការច្នៃប្រឌិតបានអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ កម្រិតខ្ពស់នៃអក្ខរកម្ម ឧស្សាហកម្មបោះពុម្ពផ្សាយដ៏ជោគជ័យ ទីក្រុងដ៏រុងរឿង និងការសង្កត់ធ្ងន់របស់ខុងជឺលើការដាំដុះ សុទ្ធតែបានចិញ្ចឹមវិស័យវប្បធម៌ដ៏រស់រវើក និងច្នៃប្រឌិត។
ជាទូទៅ ព្រះចៅអធិរាជឈីងមានជំនាញខាងកំណាព្យ ជារឿយៗមានជំនាញខាងគំនូរ និងបានផ្តល់ការឧបត្ថម្ភដល់វប្បធម៌ខុងជឺ។ ជាឧទាហរណ៍ ព្រះចៅអធិរាជកាងស៊ី និងឈៀនឡុង បានឱបក្រសោបប្រពៃណីចិនទាំងដើម្បីគ្រប់គ្រងប្រជាជន និងប្រកាសពីភាពស្របច្បាប់របស់ពួកគេ។ ការឧបត្ថម្ភរបស់អធិរាជបានលើកទឹកចិត្តដល់អក្សរសាស្ត្រ និងសិល្បៈល្អ ក៏ដូចជាការផលិតឧស្សាហកម្មនៃសេរ៉ាមិច និងប៉សឺឡែននាំចេញរបស់ចិន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្នាដៃសោភ័ណភាពដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតគឺដោយអ្នកប្រាជ្ញ និងឥស្សរជនទីក្រុង។ អក្សរផ្ចង់ និងគំនូរនៅតែជាចំណាប់អារម្មណ៍កណ្តាលសម្រាប់ទាំងវិចិត្រកររាជវាំង និងអ្នកប្រាជ្ញ-អភិជន ដែលចាត់ទុកសិល្បៈជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ និងឋានៈសង្គមរបស់ពួកគេ។

អក្សរសាស្ត្របានកើនឡើងដល់កម្ពស់ថ្មីនៅក្នុងសម័យឈីង។ កំណាព្យបានបន្តជាសញ្ញាសម្គាល់របស់សុភាពបុរសដែលមានការដាំដុះ ប៉ុន្តែស្ត្រីបានសរសេរក្នុងចំនួនកាន់តែច្រើន ហើយកវីមកពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន។ កំណាព្យនៃរាជវង្សឈីងគឺជាវិស័យមួយដែលត្រូវបានសិក្សា (រួមជាមួយកំណាព្យនៃរាជវង្សមីង) សម្រាប់ទំនាក់ទំនងរបស់វាជាមួយល្ខោនអូប៉េរ៉ាចិន និន្នាការអភិវឌ្ឍន៍នៃកំណាព្យចិនបុរាណ ការផ្លាស់ប្តូរទៅតួនាទីកាន់តែធំសម្រាប់ភាសាកំណើត និងកំណាព្យដោយស្ត្រីនៅក្នុងវប្បធម៌ចិន។ នៅក្នុងរឿងល្ខោន ទម្រង់ដ៏មានកិត្យានុភាពបំផុតបានក្លាយជាល្ខោនអូប៉េរ៉ាប៉េកាំង ទោះបីជាល្ខោនអូប៉េរ៉ាក្នុងស្រុក និងប្រជាប្រិយក៏មានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងទូលំទូលាយក៏ដោយ។ សូម្បីតែម្ហូបអាហារក៏បានក្លាយជាទម្រង់មួយនៃការបញ្ចេញមតិសិល្បៈដែរ។ ស្នាដៃដែលរៀបរាប់លម្អិតអំពីសោភ័ណភាព និងទ្រឹស្តីធ្វើម្ហូប រួមជាមួយនឹងរូបមន្តធ្វើម្ហូបជាច្រើនប្រភេទ ត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយ។
ព្រះចៅអធិរាជឈីងបានគាំទ្រដោយសប្បុរសដល់សិល្បៈ និងវិទ្យាសាស្ត្រ។ ឧទាហរណ៍ ព្រះចៅអធិរាជកាងស៊ីបានឧបត្ថម្ភ Peiwen Yunfu ដែលជាវចនានុក្រមចង្វាក់ភ្លេងដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងឆ្នាំ 1711 និងវចនានុក្រមកាងស៊ីដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងឆ្នាំ 1716 ដែលនៅតែជាឯកសារយោងដ៏មានអំណាចរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ព្រះចៅអធិរាជឈៀនឡុងបានឧបត្ថម្ភការប្រមូលស្នាដៃដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិនគឺ Siku Quanshu ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1782។ វិចិត្រកររាជវាំងបានបង្កើតកំណែថ្មីនៃស្នាដៃសិល្បៈសុង គឺស្នាដៃរបស់ Zhang Zeduan ដែលមានចំណងជើងថា Along the River During the Qingming Festival ដែលការពណ៌នាអំពីអាណាចក្រដ៏រុងរឿង និងសប្បាយរីករាយបានបង្ហាញពីសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះចៅអធិរាជ។
នៅចុងសតវត្សរ៍ទី 19 ធាតុផ្សំទាំងអស់នៃជីវិតសិល្បៈ និងវប្បធម៌ជាតិបានទទួលស្គាល់ និងចាប់ផ្តើមទទួលយកវប្បធម៌ពិភពលោកដូចដែលបានរកឃើញនៅភាគខាងលិច និងជប៉ុន។ ថាតើត្រូវស្នាក់នៅក្នុងទម្រង់ចាស់ ឬស្វាគមន៍គំរូលោកខាងលិចឥឡូវនេះគឺជាជម្រើសដែលមានមនសិការជាជាងការទទួលយកប្រពៃណីដោយគ្មានការជំទាស់។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119