កាសែត ឯករាជ្យជាតិ

វេទិកាអ្នកសារព័ត៌មាន រួមគ្នាផលិត រួមគ្នាប្រើផលិតផលជាតិ

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៤ មេសា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ភ្នំពេញ៖ លោក ពុយ គា ប្រធានក្លិបអ្នកកាសែតកម្ពុជា បានរៀបចំ វេទិកាសារព័ត៌មានក្រោមប្រធានបទ រួមគ្នាផលិត និងប្រើផលិតផលជាតិ ដែលដឹកនាំរបស់ អ្នកឧកញ៉ា តែ តាំងប៉ កាលពីនៅព្រឹកថ្ងៃទី ៣ ខែ មេសា ឆ្នាំ ២០២៦ នៅទីស្នាក់ការកណ្ដាលនៃសមាគមសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមកម្ពុជា (FASMEC)។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
អ្នកឧកញ៉ា តែ តាំងប៉ បានមានប្រសាសន៍ថា កម្មវិធីនេះ និងមានតាំងពិពណ៌ លើកទី ៣ នៅថ្ងៃទី ៩ ១០ ១១ ១២ ខែ មេសា មានទីតាំនៅកោះពេជ្រ ដែលមានកម្មវិធី ផ្សព្វផ្សាយ សំណួរចម្លើយ និងកម្មវិធី ល្ខោនបាសាក់ បោះអង្គុញ របាំប្រជាប្រិយ ប្រពៃណីខ្មែរ និងរាំលេងកំសាន្ត មានដាក់តាំងនូវគ្រឿងឧបភោគ បរិភោគ គ្រប់ប្រភេទ ដែលជាផលិតផលរបស់ខ្មែរ ។

អានព័ត៌មានជាច្រើនទៀត.....

ដោយមានការចូលរួមពីតំណាងស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ អ្នកសារព័ត៌មាន និងភាគីពាក់ព័ន្ធជាច្រើន។ វេទិកានេះមានគោលបំណងលើកកម្ពស់ការផលិតក្នុងស្រុក និង ចូលរួមគាំទ្រ ប្រើប្រាស់ផលិតផលជាតិ ដើម្បីរួមចំណែកអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច ឲ្យកាន់តែរឹងមាំ ក្នុងវិស័យផលិតកម្មក្នុងស្រុក តាមរយៈវេទិកានេះ ក៏បានបង្ហាញពីតួនាទីសំខាន់របស់សារព័ត៌មាន ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ និងលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងរបស់សាធារណជន អំពីសារៈសំខាន់នៃការគាំទ្រផលិតផលជាតិផងដែរ៕ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា ២០២៥ តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ

វេទិកាអ្នកសារព័ត៌មាន រួមគ្នាផលិត រួមគ្នាប្រើផលិតផលជាតិ

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 7:40:00 AM Rating: 5

ភ្នំថៃសាន ជាភ្នំពិសិដ្ឋ

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៤ មេសា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ភ្នំថៃសានមានភាពល្បីល្បាញខ្លាំងនៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាភ្នំពិសិដ្ឋ និងអស្ចារ្យបំផុតក្នុងចំណោមភ្នំពិសិដ្ឋទាំងប្រាំរបស់ប្រទេស ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាភ្នំខ្ពស់បំផុតទីបីក៏ដោយ។ ដូចដែលអ្នកនិពន្ធ និងកវីជាច្រើនទទួលស្គាល់ ភ្នំថៃសានគឺមិនអាចពិពណ៌នាបាន ដោយសារតែទំហំរបស់វា និងទីតាំងជាច្រើនដែលមានចំណាប់អារម្មណ៍ខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងវប្បធម៌នៅលើវា។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ពួកគេសន្មតថាកិត្តិនាមរបស់វាទៅនឹងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ទេវភាព និងមនុស្ស។ ដោយ «កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ទេវភាព» ពួកគេសំដៅទៅលើកម្លាំងនៃធម្មជាតិ។
ភ្នំនេះលាតសន្ធឹងយ៉ាងអស្ចារ្យពីវាលទំនាបដ៏ធំល្វឹងល្វើយមួយក្នុងខេត្តសានតុងកណ្តាលភាគខាងកើតប្រទេសចិន លាតសន្ធឹងជាង 200 គីឡូម៉ែត្រពីខាងកើតទៅខាងលិច និងគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 426 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ។ បើមើលពីចម្ងាយ ភ្នំនេះ ដែលមានមូលដ្ឋានធំទូលាយ ស្ថិតនៅទីនោះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដែលផ្តល់ឱ្យអ្នកទស្សនានូវអារម្មណ៍នៃភាពរឹងមាំ និងធ្ងន់។ គ្មានអ្វីចម្លែកទេដែលមានសុភាសិតចិនដូចជា "រឹងមាំដូចភ្នំថៃសាន"។ ទាក់ទងនឹងកម្ពស់ កំពូលភ្នំសំខាន់របស់វាគឺកំពូលអធិរាជត្បូងថ្ម មានកម្ពស់ត្រឹមតែ 1,545 ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ។ ស្ថិតនៅភាគខាងកើតនៃវាលទំនាបភាគខាងជើងប្រទេសចិន ភ្នំថៃសានត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយភ្នំដែលមានវាលទំនាបរាប់រយគីឡូម៉ែត្រការ៉េនៅឆ្ងាយ។ មនុស្សបុរាណមានសិលាចារឹកឆ្លាក់នៅលើថ្មភ្នំ ដោយពិពណ៌នាវាថា "លាតសន្ធឹងដល់ជើងមេឃ រុញច្រានខ្ពស់ដូចមេឃ"។ ភ្នំថៃសានមានភាពអស្ចារ្យ និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង ដែលកាលពី 2,500 ឆ្នាំមុន កវីអនាមិកម្នាក់បានសរសេរអំពីវាថា "មិនថាពួកគេនៅទីណាក៏ដោយ ប្រជាជននៅក្នុងរដ្ឋលូតែងតែមានទិដ្ឋភាពពេញលេញនៃភ្នំថៃសាន"។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
គេនិយាយថាថ្មក្រានីតជាឆ្អឹង និងសាច់ដុំនៃភ្នំថៃសាន ហើយដើមស្រល់ជាព្រលឹងរបស់វា ដែលរួមបញ្ចូលគ្នាដើម្បីបន្ថែមភាពពិសិដ្ឋដល់ភ្នំ។ ដើមស្រល់មានអាយុកាលច្រើនសតវត្សមកហើយ ប៉ុន្តែរឹងមាំ និងបៃតងខៀវស្រងាត់។ នៅពេលដែលខ្យល់បក់កាត់ព្រៃ ដើមស្រល់ដកដង្ហើមធំ។ នៅពេលដើរតាមផ្លូវភ្នំនៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ មនុស្សម្នាក់នឹងឃើញផ្លូវដែលគ្របដណ្ដប់ដោយម្ជុលស្រល់ពណ៌មាស ខណៈពេលដែលពពកអណ្តែតពីលើ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រាបចូលពាសពេញភ្នំទាំងមូល ជួនកាលត្រូវបានបំបែកដោយសំឡេងសត្វស្លាបច្រៀង និងសំឡេងខ្យល់បក់កាត់ព្រៃ។ ដើមស្រល់ជាច្រើនបានតស៊ូចេញពីស្នាមប្រេះថ្ម ហើយមើលទៅចម្លែក។ រួមគ្នាជាមួយថ្ម និងភ្នំខ្លួនឯង ដើមស្រល់បង្ហាញពីទេសភាពដ៏ពិសេសរបស់វា។
ទោះបីជាវាអស្ចារ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នំ Taishan មានសម្រស់ស្រស់ស្អាតជាមួយនឹងច្រាំងថ្មចោទ និងជ្រោះជ្រៅៗ។ ពីកំពូលរបស់វា មនុស្សអាចមើលឃើញព្រះអាទិត្យរះពីទន្លេលឿងឆ្ងាយហួសពីជើងមេឃ ហើយលិចចូលទៅក្នុងនោះ។ ក្រៅពីសម្រស់ទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់វា ភ្នំ Taishan ស្ថិតនៅកំពូលនៃបញ្ជីភ្នំពិសិដ្ឋទាំងប្រាំ ដោយសារតែមានវត្ថុបុរាណវប្បធម៌ជាច្រើននៅលើវា។
នៅឆ្នាំ 219 មុនគ.ស ព្រះចៅអធិរាជ ស៊ីហួង ព្រះចៅអធិរាជទីមួយនៃរាជវង្សឈិន ដែលជារាជវង្សដំបូងគេដែលគ្រប់គ្រងប្រទេសចិនដែលបានរួបរួមគ្នា បានឡើងដល់កំពូលភ្នំថាយសាន។ ទ្រង់បានសាងសង់អាសនៈមួយពីដី ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ស្ថានសួគ៌ នៅក្នុងពិធីមួយដែលទ្រង់ជ្រើសរើសហៅថា "ហ្វេង"។ បន្ទាប់មកទ្រង់បានចុះពីលើភ្នំ ហើយបានសាងសង់អាសនៈមួយទៀតនៅលើភ្នំតូចមួយ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ផែនដី នៅក្នុងពិធីមួយដែលទ្រង់ហៅថា "សាន"។ ទ្រង់បានធ្វើបែបនេះ ដើម្បីបង្ហាញពីការដឹងគុណចំពោះស្ថានសួគ៌ និងផែនដី និងអធិស្ឋានសម្រាប់ការបង្រួបបង្រួមរាជវង្សរបស់ទ្រង់។ ពិធីអធិរាជទាំងនេះ ដែលធ្វើឱ្យភ្នំថាយសានមានឋានៈពិសេស ត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតនៅក្នុងរាជវង្សទាំងអស់បន្ទាប់ពីរាជវង្សឈិន។
នៅឆ្នាំ 110 មុនគ.ស ព្រះចៅអធិរាជ អ៊ូ នៃរាជវង្សហានខាងលិច (206 មុនគ.ស -220 គ.ស) បានឡើងភ្នំថាយសានជាលើកដំបូង ហើយទ្រង់បានយាងមកប្រាំពីរដងក្នុងរយៈពេល 22 ឆ្នាំបន្ទាប់។ ដោយឈរនៅលើកំពូលភ្នំខ្ពស់បំផុតនៃភ្នំថាយសាន ដូចដែលកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្របាននិយាយ ព្រះចៅអធិរាជបានអះអាងថា "ខ្ពស់ណាស់ ខ្ពស់បំផុត; ធំណាស់ ធំបំផុត; អស្ចារ្យណាស់ អស្ចារ្យបំផុត ដែលខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង!"

រឿង អ្នកតាក្រហម.ក.....

ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សក្តិភូមិដែលបានបង្កើតឡើង ពិធីថ្លែងអំណរគុណដែលគេស្គាល់ថាជា "ហ្វេង" និង "សាន" អាចត្រូវបានធ្វើឡើងលុះត្រាតែប្រទេសជាតិបានរួបរួម និងមានសន្តិភាព ឬបន្ទាប់ពីមានសញ្ញាណល្អត្រូវបានគេសង្កេតឃើញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អធិរាជអាក្រក់មួយចំនួនបានប្រឆាំងនឹងច្បាប់ ហើយបានទៅភ្នំដើម្បីគោរពបូជាទាំងអស់។ អធិរាជហ្សេនហ្សុងនៃរាជវង្សសុង (គ.ស. ៩៦០-១២៧៩) គឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។ ទ្រង់បានបញ្ជាឱ្យបង្កើត "សៀវភៅស្ថានសួគ៌" ក្នុងឆ្នាំ ១០០៨ ដោយនិយាយថា ស្ថានសួគ៌បានប្រទានមកុដអធិរាជដល់ទ្រង់ ហើយនឹងការពាររាជវង្សជារៀងរហូត។ ទ្រង់មាន "សៀវភៅស្ថានសួគ៌" ដើម្បីនិយាយ ត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញនៅក្នុងពិធីសម្រាប់គោរពបូជាភ្នំ។ ការពិតពិតប្រាកដគឺថា ប្រទេសជាតិមានភាពច្របូកច្របល់ក្រោមរជ្ជកាលរបស់ទ្រង់។ ពិធីនេះគឺជាពិធីចុងក្រោយដែលអធិរាជមួយអង្គបានចូលរួមដោយផ្ទាល់ដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ភ្នំថៃសាន។ អធិរាជនៃរាជវង្សក្រោយៗទៀតទើបតែបញ្ជូនអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេទៅកាន់ភ្នំដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះនៃភ្នំថៃសាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការគោរពបូជាឋានសួគ៌នៅតែបន្តនៅប្រាសាទឋានសួគ៌ក្នុងទីក្រុងប៉េកាំង ដូចករណីរាជវង្សមីង និងឈីង ដែលមានរយៈពេលជាង ៥០០ ឆ្នាំរហូតដល់ប្រទេសចិនបានក្លាយជាសាធារណរដ្ឋនៅឆ្នាំ ១៩១១។ ព្រះចៅអធិរាជខ្លះមានចំណង់ចំណូលចិត្តជាពិសេសចំពោះភ្នំថៃសាន។ ជាឧទាហរណ៍ ព្រះចៅអធិរាជឈៀនឡុង (១៧១១-១៧៩៩) នៃរាជវង្សឈីង (១៦៤៤-១៩១១) បានយាងទៅកាន់ភ្នំថៃសានចំនួនប្រាំមួយដងក្នុងជីវិតរបស់ព្រះអង្គ។ វាមិនងាយស្រួលទេសម្រាប់ព្រះចៅអធិរាជក្នុងការឡើងភ្នំលើសពី ១០ គីឡូម៉ែត្រពីជើងភ្នំដល់កំពូលភ្នំ ដែលជាធម្មតាចំណាយពេលប្រហែលប្រាំម៉ោង។ ភាគច្រើននៃពួកគេអង្គុយលើកៅអីរថយន្ត ហើយត្រូវបានសែងឡើងលើភ្នំ។ មានទ្វារបីតាមបណ្តោយផ្លូវភ្នំ ដែលត្រូវបានរចនាឡើងស្របតាមចំណុចប្រសព្វភ្នំ។ ទ្វារទាំងនោះត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា ទ្វារឋានសួគ៌ ទ្វារឋានសួគ៌កណ្តាល និងទ្វារឋានសួគ៌ខាងត្បូង។
ច្រកទ្វារដាយហ្សុង គឺជាច្រកចូល និងក៏ជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃដំណើរឡើងភ្នំផងដែរ។ ពីច្រកទ្វារនេះ មនុស្សម្នាក់ត្រូវឡើងជណ្តើរសរុបចំនួន 6,200 ដើម្បីទៅដល់ទ្វារឋានសួគ៌ខាងត្បូង។ ជម្រាលកាន់តែចោតនៅពេលឡើង បន្ទាប់មកក្លាយជាងាយស្រួលក្នុងការឡើង ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកវាពិបាកម្តងទៀត។ ភ្នំហាក់ដូចជាមានចង្វាក់របស់វាដូចជារលកនៅក្នុងសមុទ្រ។ ផ្នែកពីទ្វារឋានសួគ៌ទៅទ្វារឋានសួគ៌កណ្តាលគឺជា "រលក" ដំបូង ហើយផ្នែកដែលនៅសល់ទៅទ្វារឋានសួគ៌ខាងត្បូងគឺជា "រលក" ទីពីរ។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ទ្វារឋានសួគ៌ខាងត្បូង មនុស្សម្នាក់អាចឡើងដល់កំពូលភ្នំ ដែលមានទំហំ 0.6 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ។ វាជាដំណើរដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលសម្រាប់អ្នកឡើងភ្នំ ដែលពិបាកខ្លាំងណាស់ដែលមនុស្សហៅវាថា "ដំណើរទៅកាន់ឋានសួគ៌"។

ពីមួយពេលទៅមួយពេល អ្នកឡើងភ្នំអាចមើលឃើញអគារតាមបណ្តោយផ្លូវភ្នំ ជាកន្លែងដែលពិធីបូជាត្រូវបានធ្វើឡើង។ ក្នុងចំណោមប្រាសាទទាំងនេះ ប្រាសាទសំខាន់បំផុតគឺប្រាសាទភ្នំថៃសាន ដែលជាទីកន្លែងនៃពិធីអធិរាជសម្រាប់គោរពបូជាផែនដី ជាកន្លែងដែលព្រះចៅអធិរាជនឹងស្នាក់នៅមួយយប់បន្ទាប់ពីពិធីនោះ។ ប្រាសាទនេះធ្លាប់កាន់កាប់មួយភាគបួននៃទីក្រុងតៃអាន។ តាមពិតវាគឺជាអគារព្រះបរមរាជវាំងមួយ - មួយក្នុងចំណោមបីនៅក្នុងប្រទេសចិន ពីរផ្សេងទៀតគឺទីក្រុងហាមឃាត់នៅទីក្រុងប៉េកាំង និងប្រាសាទខុងជឺនៅទីក្រុងឈូហ្វូ។ ក្រៅពីនេះ ក៏មានប្រាសាទតាវ និងពុទ្ធសាសនានៅលើភ្នំថៃសាន ក៏ដូចជាប្រាសាទដែលព្រះនានាត្រូវបានគោរពបូជា។ ក្នុងចំណោមទាំងនេះ ប្រាសាទតាវមានចំនួនច្រើនជាងគេ។
ព្រះចៅអធិរាជបានមកទីនេះក្នុងចំនួនមានកំណត់។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រា អ្នកទេសចរ និងឥសីរាប់មិនអស់បានមកទីនេះជារៀងរាល់ឆ្នាំក្នុងរយៈពេលពីរពាន់ឆ្នាំកន្លងមក និងច្រើនជាងនេះ ដែលបានបង្កើតទីក្រុងតៃអាននៅជើងភ្នំ។ មនុស្សបុរាណមិនបានចាត់ទុកការឡើងភ្នំជាដំណើរផ្សងព្រេងទេ ហើយពួកគេក៏មិនរីករាយក្នុងការដណ្តើមយកភ្នំដូចដែលយើងធ្វើសព្វថ្ងៃនេះដែរ។ ក្នុងករណីភាគច្រើន ការឡើងភ្នំគឺជាបេសកកម្មវប្បធម៌។ នៅពេលឡើងលើភ្នំ ពួកគេនឹងរីករាយនឹងទិដ្ឋភាពនៃកំពូលភ្នំ អូរ ដើមឈើ និងសត្វស្លាបនៅទីនោះដោយក្តីបារម្ភខាងសិល្បៈ ហើយដោយមានការបំផុសគំនិត មនុស្សជាច្រើននឹងសរសេរកំណាព្យ ឬសំណេរ។ នៅលើភ្នំថៃសាន កំណាព្យ និងសំណេរបែបនេះច្រើនតែត្រូវបានគេឆ្លាក់ ឬគូរលើច្រាំងថ្មចោទ ឬថ្ម ហើយជាច្រើនគឺជាស្នាដៃអក្សរផ្ចង់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ នៅឆ្នាំ 1987 ភ្នំថៃសានបានក្លាយជាទីតាំងនៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ពិភពលោក និងបេតិកភណ្ឌធម្មជាតិពិភពលោក។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ភ្នំថៃសាន ជាភ្នំពិសិដ្ឋ

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

រឿង អ្នកតាក្រហម.ក

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៣ មេសា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
អ្នកតាក្រហម.កឋិតនៅភូមិមហារាជ សព្វថ្ងៃគេហៅថា ភូមិឈើទាល សង្កាត់បឹងត្រាញ់ ស្រុកសំរោង ខែត្តតាកែវ ។ អ្នកតានេះ មានខ្ទមធ្វើដោយឈើប្រក់ស្លឹកជញ្ជាំងក្ដារ ។ អ្នកស្រុកទើបនឹងសង់អាស្រមថ្មីមួយទៀតដោយស៊ីម៉ងត៍ នៅទន្ទឹមគ្នានឹងខ្ទមចាស់ពីមុន ។ នៅពីខាងក្រោយអាស្រមមានដំបូក ហើយមានដើមឈើដុះស៊ុមទ្រុម តាំងនៅលើដីទួលមួយខ្ពស់ ដែលអ្នកស្រុកនេះនិយមហៅថា “លោកតាភូមិ” ។ លោកតាម្នាក់និយាយថា អ្នកតានេះមិនដឹងជាមានពីកាលណាទេកាលណាទេ គាត់កើតឡើងដឹងក្ដីកាលណា ក៏ឃើញអ្នកតានេះតែម្ដង ប្រហែលជាកើតមានពីត្រឹមសម័យដែលមនុស្ស មកតាំងនៅលើភូមិមហារាជនេះ ។ អ្នកតានេះ មានឥទ្ធិពលលើអ្នកស្រុកភូមិនេះណាស់ ចេះជួយថែរក្សាសេចក្ដីសុខ និងជួយរកយុត្តិធម៌ឲ្យអ្នកស្រុក-ភូមិទៀតផង ។
សម័យដើម កាលបើមានរឿងរ៉ាវផ្សេងៗ កើតឡើងរវាងអ្នកភូមិ ឬមានការឈ្លោះទាស់ទែងគ្នាជាដើម គេតែងទៅប្ដឹងស្បថចំពោះមុខអ្នកតានោះ រាប់រៀបតាមដំណើររឿងរៀងៗខ្លួន ហើយមានសូត្រពាក្យស្បថប្រាំធានទៀតផង គូវិវាទទាំងពីរក៏សុខចិត្តរៀងៗខ្លួន ជាការស្រេចមិនបាច់ប្ដឹងផ្ដល់ដល់រដ្ឋការមុខក្រសួងទៀតទេ ។ ពាក្យសម្បថនេះ ឃើញថាស័ក្ដិសិទ្ធិមែន បើអ្នកណាប្រព្រឹត្តពុំសុចរិតទៀងត្រង់ទេ អ្នកនោះ មុខជាអន្តរាយរហូតដល់ស្លាប់យ៉ាងទាន់ហន់ ក៏សឹងមាន ម៉្យាងទៀត អ្នកតានេះស្អប់ណាស់ មនុស្សណាពាក់មួក ជិះដំរី និងស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ ដើរកាត់មុខមិនបានទេ នឹងបណ្ដាលឲ្យរលូតកូន បើអ្នកមានបុណ្យស័ក្ដិនឹងធ្លាក់បុណ្យស័ក្ដិ ។ អ្នកស្រុកខ្លាចហើយមិនហ៊ានប្រព្រឹត្តបំពានចំពោះរឿងនេះទេ ។
អ្នកស្រុកដំណាលតៗមកថា ប្រមាណជា ៤០ ឬ ៥០ ឆ្នាំកន្លងទៅហើយ មានតាចាស់ម្នាក់ឈ្មោះង៉ែត ប្រពន្ធឈ្មោះលឿង ផ្ទះគាត់នៅចម្ងាយប្រមាណ ៤០០ម ពីទិសអាគ្នេយ៍នៃអាស្រមអ្នកតានោះ ។ តា ង៉ែត ជាអ្នករកស៊ីធ្វើទឹកត្នោត គាត់បានធ្វើទឹកត្នោតមួយដើមក្បែរខ្ទមអ្នកតានេះឯង ។ ពេលដែលឡើងគាបត្នោតនោះម្ដងៗ តាង៉ែតចេះតែជ្រលួសមាត់ក នៅពេលគាបទៅវាបាក់ ឬក្រឡាច់ផ្កាត្នោតពីឃ្នាប ។ អ្នកតានេះខឹង ក៏ច្រានតា ង៉ែត ទម្លាក់ពីចុងត្នោតមកដី ហើយទៅចូលរូបអ្នកស្រុកម្នាក់ ឲ្យនិយាយថា “លោកតាមិនឲ្យតា ង៉ែតធ្វើត្នោតទៀតទេ ឲ្យរកស៊ីអ្វីដទៃទៀតទៅ កុំដើរគាបផ្កាគេទៀត គេឈឺណាស់ ។ គ្រោះនេះ តា ង៉ែត មិនស្លាប់ក្នុងពេលនោះដែរ ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
តែលុះគាត់បានស្រាកស្រាន្តជាចាកជំងឺ មានកម្លាំងស្រួលបួលឡើងវិញ គាត់ក៏ចាប់ធ្វើរបរត្នោតទៀត គាត់ធ្វើដើមដដែលហ្នឹង ។ ពេលនោះអ្នកតាក្រហមក (អ្នកតាភូមិ) លែងច្រានតា ង៉ែត ទម្លាក់ដូចមុនទៀតហើយ អ្នកតាខឹងខ្លាំងណាស់ ដោយប្រដៅតា ង៉ែត មិនស្ដាប់ ក៏ចាប់តា ង៉ែត យកទៅដាក់ច្រវាក់ភ្ជាប់នឹងសសរខ្ទមអ្នកតា អស់មួយយប់មួយថ្ងៃ ។ ប្រពន្ធកូនបាត់តា ង៉ែត ដើររកមិនឃើញសោះ រកចុះរកឡើងក៏បានឃើញតា ង៉ែត នៅខ្ទមអ្នកតា ។ ពេលនោះតា ង៉ែត ឃើញប្រពន្ធដើរចូលទៅ ស្រែកប្រាប់មកថា “អញទៅមិនរួចទេ អញជាប់ច្រវាក់ជើងហើយ!” ។ ឮដូច្នោះ ប្រពន្ធកូនក៏ខំទាញគាត់ចេញពីខ្ទមអ្នកតា តែគ្មានកម្រើកសោះ ទាញយ៉ាងណាក៏មិនរួច គេឃើញជើងគាត់ទាំងពីរព័ទ្ធជាប់នឹងសសរខ្ទម ហើយឮសូរច្រវាក់ច្រាវៗនៅក្បែរគាត់នោះដែរ ។ ប្រពន្ធកូនខំទាញទាល់ចំណេះ នៅតែមិនរួច ក៏តាំងបែរបន់ចុះញ៉ម សុំឲ្យអ្នកតាលែងតា ង៉ែត នោះមកវិញ អ្នកតាក៏លែងតា ង៉ែត ឲ្យមកជួបជុំប្រពន្ធកូនវិញដូចធម្មតា ។
តាំងពីពេលនោះមក អ្នកស្រុកភូមិក៏នាំគ្នាជឿស៊ប់ ចំពោះអ្នកតានោះឥតងាករេ គេតែងបន់គ្រប់ៗគ្នា ក្នុងពេលណាដែលមានទុក្ខព្រួយ ឬ បាត់របស់ទ្រព្យផ្សេងៗ ឬ ក៏ចង់បានជ័យជម្នះ ក្នុងការលេងល្បែងស៊ីសងជាដើម ។ គោលបំណងនៃការបន់នេះច្រើនតែបានសម្រេចដូចបំណងរៀងៗរហូតមក ។ ឯរបៀបតង្វាយគេច្រើនថ្វាយស្លាធម៌ដៃ2 ១គូ ស្លាធម៌ដូង ១គូ មាន់ស្ងោរ ១ មាន់រស់ ឬ មាន់ធ្នាក់ នំ ចេក ប្រាក់ ទង់ ទៅតាមការដែលគេបានបន់ ។
ពិធីឡើងអ្នកតាក្រហមក ឬអ្នកតាភូមិនេះ គេកំណត់ធ្វើនៅថ្ងៃ ១៣ កើត ខែពិសាខរៀងរាល់ឆ្នាំ ។ អ្នកស្រុកមហារាជ (ភូមិឈើទាល) រៀបចំធ្វើពិធីនេះរៀងរាល់ឆ្នាំ ឆ្នាំខ្លះគេធ្វើបង្ហារួច និមន្តព្រះសង្ឃចំរើនព្រះបរិត្ត រួចទេសនា ។ ព្រឹកឡើងនិមន្តព្រះសង្ឃដារ ឆាន់ ដល់ពេលល្ងាច ទើបគេចាប់ធ្វើពិធីបញ្ជាន់រូប ។ ប៉ុន្តែមានឆ្នាំខ្លះ គេធ្វើបញ្ជាន់រូបតែម្ដង មិនមាននិមន្តព្រះសង្ឃឆាន់ទេ ។ អ្នកតានោះ មានរូបសម្នឹងជាភេទប្រុស សម្រាប់ចូលមកនិយាយកិច្ចការប្រាប់កូនចៅ ។ តារូបសម្នឹងនោះមានអាយុប្រមាណ ៥០ឆ្នាំ គឺអ្នកតាក្រហមកចូលជាន់តែម្ដង ឥតមានអ្នក
ណារើសទេ ។ ប៉ុន្តែតមកខាងក្រោយ រូបនោះក៏កាន់តែចាស់ ចូលជាន់លែងកើត អ្នកស្រុកក៏រើសរករូបថ្មីទៀត ដោយគេបួងសួងថា “បើលោកតាស្រឡាញ់អ្នកណា សូមឲ្យចូលរូបអ្នកនោះចុះ ព្រោះរូបមុនចាស់ណាស់ហើយ ។ គេបួងសួងរួចហើយ ក៏ចាប់លេងភ្លេងខ្មែរ ឲ្យអ្នកតារើសរូបចូលទៅ ។ សព្វថ្ងៃនេះ ចូលរូបតាម្នាក់ឈ្មោះ តា អន ដែលជារូបថ្មី អាយុ ៥០ ប្លាយដែរទើបនឹងចូលធ្វើសម្នឹងក្នុងឆ្នាំ១៩៦៦ មុននេះគាត់នៅភូមិខ្នាអុង សង្កាត់បឹងត្រាញ់ ស្រុកសំរោង តាកែវ។
នៅថ្ងៃមុន ១៣ កើតខែពិសាខអ្នកស្រុកពីរនាក់ដើររៃអង្គាសប្រាក់ពីអ្នកភូមិទាំងអស់គ្នា ដើម្បីយកទៅទិញប្រដាប់ប្រដា សម្រាប់រៀបចំពិធី ។ កាលទិញឥវ៉ាន់សព្វគ្រប់ហើយ គេក៏ចាប់ធ្វើស្លាធម៌ដៃ ១គូ ដាក់ក្នុងខ្ទមអ្នកតា ព្រមទាំងមានចេក នំ បង្អែម ចម្អាប ដាក់ថ្វាយក្នុងរោងនោះផង ។ ក្រៅពីនេះមានធ្វើសង្ឃឹកមួយ ទទឹង ០.៦០ ម៉ែត្របណ្ដោយ ១.២០ ម៉ែត្រ។ នៅក្នុងសង្ឃឹកនោះ គេដាក់ស្រូវ អង្ករ ពោត សណ្ដែក ល្ង អំបិល ប្រហុក ប្រាក់កាស ដែលអ្នកស្រុកភូមិគេយកមកដាក់ ។ ស្រូវអង្ករ គេដេរស្បោងតូចៗច្រកគ្រប់ៗគ្នាយកមកដាក់ ក្នុងម្នាក់ៗមានស្រូវ ១បាវ អង្ករ ១បាវ ប្រាក់ ១រៀល បាយសម្លសម្រាប់ដាក់លើសង្ឃឹក និងបាយសម្លសម្រាប់ឲ្យពួកអ្នកភ្លេងបរិភោគ ។ គេធ្វើជ្រូក១ ដាក់លើស្ពក និងមាន់ស្ងោរ ១គូ បង្អែម ១គូ ចម្អាប ១គូគ្រប់មុខសុទ្ធតែមួយគូៗទាំងអស់ ។ ពែមួយប្រវែង ១ហត្ថរាងចតុកោណកែងស្មើ ក្នុងពែគេដាក់បាយសម្ល ចេក នំ គ្រប់មុខឥវ៉ាន់ដែលមាន ។ មានពែមួយទៀតរាងឆកោណ មាន ៦ ថ្នាក់3 មានទ្រង់ទ្រាយពែប្រហែលនឹងអាក់ព័ទ្ធសូត្រ ក្នុងពែនេះ គេគេដាក់បង្អែម-ចម្អាប ដូចពែរាងចតុកោណកែងស្មើនោះដែរ ។

ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ.....

នៅខាងមុខរោងអ្នកតា គេក្រាលកន្ទេល ហើយរៀបដាក់ប្រដាប់ប្រដាទាំងអស់ ឲ្យរូបអង្គុយលើកន្ទេលក្រហម ក្បែររបស់ទាំងអស់នេះ បែរមុខទៅទិសខាងកើត ។ នៅពីមុខរូបមានរងមួយ ហើយរងមានដន្លាប់ក្រមួន ១ ស្លាបៀក ៥ ម៉ាត់ បារី ៥ ទៀន ទៀនអុជហើយ ១គូ ម្លូ ៣សន្លឹក ស្លាមួយ ប្រាក់ ២០រៀល ដែលគេដាក់ឲ្យរូបបាំង4 ។ រូបអង្គុយបត់ជើងទទូរក្រមា ដៃទាំងពីរចាប់រង របៀបទ្រោមបន្តិច ។ ពីមុខរូបនោះ គេរៀបឆ្វេង-ស្ដាំជាជួរ គឺ មាន់ ១គូ បង្អែម ចម្អាប ១គូ ជ្រូកដាក់កណ្ដាលខាងមុខបង្អែម និងចម្អាបទៅទៀត ។ តទៅទៀត គេដាក់ពែសង្ឃឹក សង្ឃឹកគេដាក់មុខឲ្យឈមមករកមុខអ្នកតា និងក្រុមភ្លេង ១វង់ មានទ្រ ១ ប៉ីពក ១ អ្នកច្រៀងម្នាក់ ស្គរ ២ ។ ពេលបញ្ជាន់រូបលេងភ្លេងប្រគំ ។
ពេលភ្លេងកំពុងតែលេង រូបធ្វើទ្រឹង ហាក់ដូចជាចាំស្ដាប់ភ្លេង និងចម្រៀង បើអ្នកចម្រៀងច្រៀងមិនត្រូវទេ រូបចាប់ច្រៀងខ្លួនម្ដង ទើបអ្នកតាក្រហមកចូល ។ ពេលចូលរូបមុនដំបូង អ្នកតានិយាយជាភាសាលាវ រួចទើបនិយាយភាសាខ្មែរជាខាងក្រោយ ។ មានម្នាក់អ្នកសួរ និងថ្វាយតង្វាយ ដែលតាមទម្លាប់អ្នកស្រុកហៅថា “ជើងព្រះ” ។ ជើងព្រះនេះ ចេះនិយាយភាសាខ្មោច ដូចដូង គេថា “មហាលៃ” ចេក គេថា “ត្រសូល”5 ជាដើម ។ល។ អ្នកចាំសួរនោះ គេសួរពីសុខទុក្ខក្នុងស្រុកភូមិ នឹងសុំកុំឲ្យមានជំងឺអាសន្នរោគ អុត ព្រោះជំងឺពីរមុខនេះ អ្នកស្រុកខ្លាចណាស់ សុំឲ្យមានទឹកភ្លៀងបរិបូណ៌ សុំកុំឲ្យមានក្រាដង្កូវស៊ីស្រូវ កុំឲ្យស្រូវពាយ ជាដើម ។
បន្ទាប់មក រូបអ្នកតាចូលនោះ ចាប់ឲ្យចំណីខ្មោចព្រាយ ពេលដែលឲ្យចំណីគេបង្វែរសង្ឃឹកនោះ ឲ្យបែរមុខចេញ រូបចូលនោះចាប់យកអង្ករមកផ្លុំ រួចបាចទៅលើពែនិងសង្ឃឹក រួចចាប់លាជមកបាចលើពែនិងសង្ឃឹកទៀត ហើយគេឲ្យជូនពែនិងសង្ឃឹកនោះទៅ ។ មុនពេលយកសង្ឃឹកនិងជូនពែនោះទៅនោះ គេត្រូវចាក់បាយចាក់សម្ល បង្អែម ចម្អាប ដាក់លើពែនិងសង្ឃឹក រួចនាំគ្នាសែងពែនិងសង្ឃឹកនោះចេញទៅ ។ ឯរូបនោះក្រោកឈរ ដៃកាន់ដំបង ឬ ដាវ គ្រវីលោតដើរតាមក្រោយអ្នកសែងសង្ឃឹកនោះទៅដែរ ។ អ្នកលេងភ្លេងបទស្ដេចដើរ មនុស្សក៏ក្រោកដើរហែទៅទាំងអស់គ្នា បានចម្ងាយ ៥០ម. ឬ ១០០ម. រូបត្រឡប់មកវិញ អ្នកសែងសង្ឃឹក ភ្លេង និងអ្នកហែទាំងអស់ ចេះតែហែទៅមុខទៀត បានចម្ងាយប្រហែល ៥០០ម. ទើបដាក់សង្ឃឹកនិងពែចោល ភ្លេងក៏ឈប់លេង អ្នកហែត្រឡប់មកវិញ ។
នៅថ្ងៃមុន ១៣ កើតខែពិសាខអ្នកស្រុកពីរនាក់ដើររៃអង្គាសប្រាក់ពីអ្នកភូមិទាំងអស់គ្នា ដើម្បីយកទៅទិញប្រដាប់ប្រដា សម្រាប់រៀបចំពិធី ។ កាលទិញឥវ៉ាន់សព្វគ្រប់ហើយ គេក៏ចាប់ធ្វើស្លាធម៌ដៃ ១គូ ដាក់ក្នុងខ្ទមអ្នកតា ព្រមទាំងមានចេក នំ បង្អែម ចម្អាប ដាក់ថ្វាយក្នុងរោងនោះផង ។ ក្រៅពីនេះមានធ្វើសង្ឃឹកមួយ ទទឹង ០.៦០ ម៉ែត្របណ្ដោយ ១.២០ ម៉ែត្រ។ នៅក្នុងសង្ឃឹកនោះ គេដាក់ស្រូវ អង្ករ ពោត សណ្ដែក ល្ង អំបិល ប្រហុក ប្រាក់កាស ដែលអ្នកស្រុកភូមិគេយកមកដាក់ ។ ស្រូវអង្ករ គេដេរស្បោងតូចៗច្រកគ្រប់ៗគ្នាយកមកដាក់ ក្នុងម្នាក់ៗមានស្រូវ ១បាវ អង្ករ ១បាវ ប្រាក់ ១រៀល បាយសម្លសម្រាប់ដាក់លើសង្ឃឹក និងបាយសម្លសម្រាប់ឲ្យពួកអ្នកភ្លេងបរិភោគ ។ គេធ្វើជ្រូក១ ដាក់លើស្ពក និងមាន់ស្ងោរ ១គូ បង្អែម ១គូ ចម្អាប ១គូគ្រប់មុខសុទ្ធតែមួយគូៗទាំងអស់ ។ ពែមួយប្រវែង ១ហត្ថរាងចតុកោណកែងស្មើ ក្នុងពែគេដាក់បាយសម្ល ចេក នំ គ្រប់មុខឥវ៉ាន់ដែលមាន ។ មានពែមួយទៀតរាងឆកោណ មាន ៦ ថ្នាក់3 មានទ្រង់ទ្រាយពែប្រហែលនឹងអាក់ព័ទ្ធសូត្រ ក្នុងពែនេះ គេគេដាក់បង្អែម-ចម្អាប ដូចពែរាងចតុកោណកែងស្មើនោះដែរ ។
នៅខាងមុខរោងអ្នកតា គេក្រាលកន្ទេល ហើយរៀបដាក់ប្រដាប់ប្រដាទាំងអស់ ឲ្យរូបអង្គុយលើកន្ទេលក្រហម ក្បែររបស់ទាំងអស់នេះ បែរមុខទៅទិសខាងកើត ។ នៅពីមុខរូបមានរងមួយ ហើយរងមានដន្លាប់ក្រមួន ១ ស្លាបៀក ៥ ម៉ាត់ បារី ៥ ទៀន ទៀនអុជហើយ ១គូ ម្លូ ៣សន្លឹក ស្លាមួយ ប្រាក់ ២០រៀល ដែលគេដាក់ឲ្យរូបបាំង4 ។ រូបអង្គុយបត់ជើងទទូរក្រមា ដៃទាំងពីរចាប់រង របៀបទ្រោមបន្តិច ។ ពីមុខរូបនោះ គេរៀបឆ្វេង-ស្ដាំជាជួរ គឺ មាន់ ១គូ បង្អែម ចម្អាប ១គូ ជ្រូកដាក់កណ្ដាលខាងមុខបង្អែម និងចម្អាបទៅទៀត ។ តទៅទៀត គេដាក់ពែសង្ឃឹក សង្ឃឹកគេដាក់មុខឲ្យឈមមករកមុខអ្នកតា និងក្រុមភ្លេង ១វង់ មានទ្រ ១ ប៉ីពក ១ អ្នកច្រៀងម្នាក់ ស្គរ ២ ។ ពេលបញ្ជាន់រូបលេងភ្លេងប្រគំ ។
ពេលភ្លេងកំពុងតែលេង រូបធ្វើទ្រឹង ហាក់ដូចជាចាំស្ដាប់ភ្លេង និងចម្រៀង បើអ្នកចម្រៀងច្រៀងមិនត្រូវទេ រូបចាប់ច្រៀងខ្លួនម្ដង ទើបអ្នកតាក្រហមកចូល ។ ពេលចូលរូបមុនដំបូង អ្នកតានិយាយជាភាសាលាវ រួចទើបនិយាយភាសាខ្មែរជាខាងក្រោយ ។ មានម្នាក់អ្នកសួរ និងថ្វាយតង្វាយ ដែលតាមទម្លាប់អ្នកស្រុកហៅថា “ជើងព្រះ” ។ ជើងព្រះនេះ ចេះនិយាយភាសាខ្មោច ដូចដូង គេថា “មហាលៃ” ចេក គេថា “ត្រសូល”5 ជាដើម ។ល។ អ្នកចាំសួរនោះ គេសួរពីសុខទុក្ខក្នុងស្រុកភូមិ នឹងសុំកុំឲ្យមានជំងឺអាសន្នរោគ អុត ព្រោះជំងឺពីរមុខនេះ អ្នកស្រុកខ្លាចណាស់ សុំឲ្យមានទឹកភ្លៀងបរិបូណ៌ សុំកុំឲ្យមានក្រាដង្កូវស៊ីស្រូវ កុំឲ្យស្រូវពាយ ជាដើម ។
បន្ទាប់មក រូបអ្នកតាចូលនោះ ចាប់ឲ្យចំណីខ្មោចព្រាយ ពេលដែលឲ្យចំណីគេបង្វែរសង្ឃឹកនោះ ឲ្យបែរមុខចេញ រូបចូលនោះចាប់យកអង្ករមកផ្លុំ រួចបាចទៅលើពែនិងសង្ឃឹក រួចចាប់លាជមកបាចលើពែនិងសង្ឃឹកទៀត ហើយគេឲ្យជូនពែនិងសង្ឃឹកនោះទៅ ។ មុនពេលយកសង្ឃឹកនិងជូនពែនោះទៅនោះ គេត្រូវចាក់បាយចាក់សម្ល បង្អែម ចម្អាប ដាក់លើពែនិងសង្ឃឹក រួចនាំគ្នាសែងពែនិងសង្ឃឹកនោះចេញទៅ ។ ឯរូបនោះក្រោកឈរ ដៃកាន់ដំបង ឬ ដាវ គ្រវីលោតដើរតាមក្រោយអ្នកសែងសង្ឃឹកនោះទៅដែរ ។ អ្នកលេងភ្លេងបទស្ដេចដើរ មនុស្សក៏ក្រោកដើរហែទៅទាំងអស់គ្នា បានចម្ងាយ ៥០ម. ឬ ១០០ម. រូបត្រឡប់មកវិញ អ្នកសែងសង្ឃឹក ភ្លេង និងអ្នកហែទាំងអស់ ចេះតែហែទៅមុខទៀត បានចម្ងាយប្រហែល ៥០០ម. ទើបដាក់សង្ឃឹកនិងពែចោល ភ្លេងក៏ឈប់លេង អ្នកហែត្រឡប់មកវិញ ។

ឯប្រដាប់ប្រដានៅលើសង្ឃឹកទាំងប៉ុន្មាន ត្រូវអ្នកសែងនោះចាត់ការគឺ មាន់ស្ងោរ ជ្រូក គេបេះតែស្លឹកត្រចៀកបន្តិច ក្បាលបន្តិច ជើង កន្ទុយ ដាក់លើសង្ឃឹកនោះទៅ សល់ប៉ុន្មាន គេនាំគ្នាចែកគ្នាបរិភោគ ។ ប៉ុន្តែបើស្រុកមានកើតជំងឺអាសន្នរោគ ឬ អុត ហើយបើមានធ្វើពិធីនេះ គេមិនដែលហ៊ានយករបស់អ្វីមកវិញទេ ទុកចោលនៅនោះហើយ សូម្បីតែសត្វតិរច្ឆានក៏មិនហ៊ានស៊ីផង ។ សម័យសព្វថ្ងៃនេះ ពេលរៀបឡើងអ្នកតាក្រហមក មិនមានដាក់ជ្រូកទាំងមូលដូចមុនទេ គេទិញតែក្បាល ជើង និងកន្ទុយជ្រូកមកជាការស្រេច ៕ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

រឿង អ្នកតាក្រហម.ក

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ០២ មេសា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ តែងប្រារព្ធពិធីចូលឆ្នាំថ្មីដែលជាប្រពៃណីរបស់ប្រជាជាតិរៀងៗខ្លួន។ គ្រាន់តែគេនិយមកំណត់ពេលវេលានៃ ការរៀបចំបុណ្យនេះបែ្លកៗគ្នាស្របទៅតាម ជំនឿទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណីរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ជនជាតិខ្មែរយើង ក៏មានប្រវត្តិធ្វើបុណ្យចូលឆ្នាំតាំងពីបុរាណកាលជារៀងរាល់ឆ្នាំរហូតមក យើងបានប្រទះ ឃើញឯកសារជាច្រើន ដែលនិយាយពីពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំនិងឧស្សាហ៍ បានស្តាប់ការនិទានរឿងរបស់ចាស់ទុំជាច្រើន។
ប្រវត្តិៈ
មានតំណាលថា នៅដើមនៃភទ្ទកប្បមាន សេដ្ឋីម្នាក់មានបុត្រមួយ ឈ្មោះធម្មបាលកុមារ ជាអ្នកមានចំណេះវិជ្ជាដ៏វិសេសរៀន ចេះចប់ត្រៃវេទតាំងពីអាយុបាន ៧ឆ្នាំ។ សេដ្ឋីបិតាបានសាង ប្រាសាទឲ្យនៅទៀបដើមជ្រៃមួយធំ នៅឆ្នេរទន្លេ ដែលជាទីនៅនៃបក្សីទាំងឡាយធម្មបាលកុមារនោះ បានចេះទាំងភាសាបក្សី ទាំងពួងផង ហើយបានជាអាចារ្យសម្ដែងមង្គល ផេ្សងៗដល់មនុស្សទាំងពួងផង។ គ្រានោះមនុស្សលោករមែងរាប់អានព្រះមហាព្រហ្ម និងកុបិលមហាព្រហ្ម ១អង្គទៀតដែលជាអ្នកសម្ដែងមង្គលដល់មនុស្សទាំងពួង។ ពេលនោះកុបិលមហាព្រហ្ម បានជ្រាបព័ត៌‌មានក៏ចុះមកសួរបញ្ហា និងធម្មបាលកុមារ ៣ "ខ" ដោយសន្យាទុកថា បើដោះប្រស្នាបាននឹងកាត់ព្រះសិរទ្រង់ដើម្បី បូជាចំពោះធម្មបាលកុមារតែបើដោះមិនរួចនឹងកាត់ក្បាលធម្មបាលកុមារវិញ។ ធម្មបាលកុមារសុំឲ្យពន្យារពេលចំនួន ៧ថ្ងៃសិនដើម្បីគិតប្រស្នា។ លុះកន្លងទៅ ៦ថ្ងៃហើយក៏នៅតែគិតមិនឃើញដឹងខ្លួនថាព្រឹកនេះនឹង ត្រូវស្លាប់ដោយអាជ្ញាកុបិលមហាព្រហ្មជាប្រាកដហើយ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ដូច្នេះ គួរតែរត់ ទៅលាក់ខ្លួន ពួនអាត្មាឲ្យស្លាប់ដោយខ្លួនឯងប្រសើរជាង ទើបចុះពីប្រាសាទទៅដេកពួននៅ ក្រោមដើម ត្នោតមួយគូ ដើមត្នោតនោះ សត្វឥន្ទ្រីញីឈ្មោលធ្វើសំបុក អាស្រ័យនៅ វេលាយប់ឥន្ទ្រីញីសួរឥន្ទ្រីឈ្មោលថា ព្រឹកនេះយើងបានអាហារពីណាស៊ី? ឥន្ទ្រីឈ្មោលឆ្លើយថា យើងនឹងស៊ីសាច់ធម្មបាលកុមារ ដែលត្រូវកុបិលមហាព្រហ្មសម្លាប់ ព្រោះដោះប្រស្នាមិនរួច។ ឥន្ទ្រីញីសួរថា ប្រស្នានោះដូចម្ដេច ? ឥន្ទ្រីឈ្មោលឆ្លើយថា : វេលាព្រឹកសិរីសួស្ដីស្ថិតនៅទីណា ? ត្រូវឆ្លើយថា នៅមុខ ហេតុនេះទើបមនុស្សទាំងឡាយត្រូវយកទឹកលប់មុខ ខ១ ទៀតថា ថ្ងៃត្រង់សិរីស្ថិតនៅត្រង់ណា ? ត្រូវឆ្លើយថា នៅទ្រូងហេតុនោះទើបមនុស្សត្រូវយកទឹកលាងទ្រូង ខ១ ទៀតថា វេលាល្ងាចសិរីស្ថិតនៅទីណា ? ត្រូវឆ្លើយថា នៅជើងហេតុនេះ ទើបមនុស្សទាំងឡាយត្រូវយកទឹកលាងជើង។ ធម្មបាលកុមារបានលឺដូច្នេះ ក៏ត្រឡប់ទៅប្រាសាទវិញ។
ព្រឹកឡើងកុបិលមហាព្រហ្មក៏មកសួរប្រស្នា ធម្មបាលកុមារ ឆ្លើយដោះស្រាយ តាមដែលបានលឺមក កុបិលមហាព្រហ្ម ហៅទេពធីតាទាំង ៧នាក់ដែលជា បាទបរិចាវិកាព្រះឥន្ទ្រ មកប្រាប់ថា ឥឡូវបិតាត្រូវកាត់ព្រះសិរដើម្បីបូជាចំពោះធម្មបាលកុមារ តែបើដាក់ក្បាលនោះលើផែនដី នោះនឹងកើតជាភ្លើងឆេះទាំងលោកធាតុ បើបោះទៅលើអាកាសភ្លៀងនោះនឹងរាំង បើចោលក្នុងមហាសមុទ្រនោះទឹកនឹងរីងស្ងួតហួតអស់ ដូច្នេះសូមឲ្យកូនទាំង ៧នាក់ យកពានមកទទួលព្រះសិរបិតា ថាហើយព្រះអង្គក៏កាត់ព្រះសិរហុច ទៅឲ្យ ព្រះនាងទុង្សាជាកូនច្បង ព្រះនាងទុង្សាក៏បានយកពានមកទទួលព្រះសិរបិតា រួចហែប្រទក្សិណភ្នំព្រះសុមេរុ ៦០នាទីទើបអញ្ជើញទៅប្រតិស្ឋានទុក ក្នុងមណ្ឌលេះនៅក្នុងគុហាគន្ធមាលី ភ្នំកៃលាស បូជាគ្រឿងទិព្វផេ្សងៗ ព្រះវិស្សកម្មទេវបុត្រ ក៏និមិត្តរោងទិព្វធ្វើពីកែវ ៧ប្រការ ឈ្មោះថា "ភគ វតីសភា" ឲ្យជាទីប្រជុំនៃទេវតាលុះដល់គម្រប់ ១ឆ្នាំជា សង្ក្រាន្តតនាងទេពធីតាទាំង ៧ក៏ផ្លាស់វេនគ្នា មកអញ្ជើញ ព្រះសិរកុបិលមហាព្រហ្ម ចេញមកហែប្រទក្សិណ ភ្នំព្រះសុមេរុជារៀងរាល់ៗឆ្នាំហើយត្រឡប់ទៅស្ថានទេវលោកដើម្បីតម្កល់វិញ។
ថ្ងៃ ទេពធីតាមហាសសង្ក្រាន្ត! គ្រឿងអាភរណៈ
ថ្ងៃអាទិត្យ ទុង្សា សៀតផ្កាទទឹម គ្រឿងប្រចាប់បទុមរាគ ភក្សាហារផ្លែឧទុម្ពរ អាវុធស្តាំកងច័ក្រ ឆ្វេងស័ង្ខពាហនៈគ្រុឌ ថ្ងៃច័ន្ទ គោរាគ សៀតផ្កាអង្គាបុស្ស គ្រឿងប្រដាប់បុក្តា ភក្សាហារប្រេង អាវុធស្តាំព្រះខ័ន ឆ្វេងឈើច្រត់ ពាហនៈខ្លា

កោះ ស៊ូមិនលីនណា.....

ថ្ងៃអង្គារ គោរាក្សសា សៀតផ្កាឈូក គ្រឿងប្រដាប់មោរា ភក្សាហារលោហិត អាវុធស្តាំត្រីសូល៍ឆ្វេងធ្នូ ពាហនៈអស្សតរ
ថ្ងៃពុធ មណ្ឌា សៀតផ្កាចម្ប៉ា គ្រឿងងប្រដាប់ពិទូរ្យ ភក្សាហារទឹកដោះសិប្បី អាវុធស្តាំម្ជុល ឆ្វេងឈើច្រត់ ពាហនៈ លា
ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ កិរិណី សៀតផ្កាមណ្ឌា គ្រឿងប្រដាប់មរកត ភក្សាហារសណ្ដែក ល្ង អាវុធស្តាំកង្វេរ ឆ្វេងកាំភ្លើង ពាហនៈដំរី
ថ្ងៃសុក្រ កិមិរា សៀតផ្កា ចង្កុលនី គ្រឿងប្រដាប់បុស្សរាគម័ ភក្សាហារចេកណាំវ៉ា អាវុធស្តាំព្រះខ័ន ឆ្វេងពិណពាហនៈក្របី
ថ្ងៃសៅរ៏ មហោទរា សៀតផ្កាត្រកៀត គ្រឿងប្រដាប់នីលវត័ន៍ ភក្សាហារសាច់ទ្រាយ អាវុធស្តាំកងចក្រ ឆ្វេងត្រីសូល៍ ពាហនៈក្ងោក
ទំនៀមចូលឆ្នាំ
ទំនៀមពិធីចូលឆ្នាំប្រព្រឹត្តទៅចំនួន ៣ថ្ងៃ។ ថ្ងៃដំបូងជាថ្ងៃមហាសង្ក្រាន្តត ថ្ងៃទី២ ជាថ្ងៃវណបត ថ្ងៃទី៣ ជាថ្ងៃឡើងស័ក។ អែការកំនត់ខែ ថ្ងៃ ម៉ោង នាទីដែលឆ្នាំចាស់ត្រូវផុតកំនត់ ហើយទេព្តាឆ្នាំថ្មីត្រូវចុះមកទទួលតំនែងពីទេព្តាឆ្នាំចាស់នោះ គេអាចដឹងបានយ៉ាងទៀងទាត់ ដោយអាស្រ័យតាមក្បួនហោរាសាស្ត្របែបបុរាណគឺក្បួនមហាសសង្ក្រាន្តតនេះអែង។
តើថ្ងៃចូលឆ្នាំថ្មីរបស់ខ្មែរយើងត្រូវលើខែណា ? ថ្ងៃណា ? ចាប់ពីត្រឹមសម័យក្រុងនគរធំឡើងទៅខ្មែរយើងប្រើចន្ទគតិ (វិធីដើរនៃព្រះចន្ទ) ទើបកំនត់យកខែមិគសិរជាខែចូលឆ្នាំ ហើយជាខែទី១ ខែកក្តិក ជាខែទី១២ ។ លុះក្រោយមកទើបគេនិយមប្រើសុរិយគតិ (វិធីដើរនៃព្រះអាទិត្យ) ជាសំខាន់វិញហើយកំនត់ចូលឆ្នាំក្នុងខែចែត្រ (ខែទី៥) ដែលជាឆ្នាំកំនត់ព្រះអាទិត្យចូលកាន់មេរាសី ហើយថ្ងៃចូលឆ្នាំរមែងត្រូវលើថ្ងៃទី១៣ នៃខែមេសា (ចែត្រ) រៀងរាល់ឆ្នាំ ប៉ុន្តែយូរៗទៅមានភ្លាត់ម្តងៗ ចូលឆ្នាំក្នុងថ្ងៃទី១៤ ក៏មានខ្លះដែរ ។ មហាសសង្ក្រាន្តតដែលប្រើរបៀបគន់គូរតាមសុរិយគតិមានឈ្មោះថា «សាមញ្ញសសង្ក្រាន្តត» (ព្រះអាទិត្យដើរត្រង់ពីលើក្បាលជាសសង្ក្រាន្តត)។
មហាសសង្ក្រាន្តតដែលប្រើរបៀបគន់គូរតាមចន្ទគតិហៅថា «អាយន្តសសង្ក្រាន្តត» (ពេលដែលព្រះអាទិត្យដើរបញ្ឈៀងមិនត្រង់ពីលើ) ។ គេនៅប្រើចន្ទគតិអែបគ្នា នឹងសុរិយគតិដែរ ព្រោះចន្ទគតិមានទំនាក់ទំនងនឹងពុទ្ធប្បញ្ញត្តិច្រើន ។ ចំនែកឯថ្ងៃចូលឆ្នាំតាមចន្ទគតិមិនបានទៀងទាត់ជាថ្ងៃណាមួយទេ ជួនកាលចូលឆ្នាំក្នុងវេលាខ្នើត ជួនកាលទៀតក្នុងវេលារនោចទៅវិញ ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរវាង១ខែគឺមិនមុនថ្ងៃ ៤កើត ខែចែត្រ និងមិនហួសថ្ងៃ ៤កើត ខែពិសាខទេ ដូចនេះសសង្ក្រាន្តតខ្លះធ្លាក់ទៅក្នុងខែពិសាខក៏មាន ។

ចំពោះពិធីផ្សេងៗខ្មែរយើងមានរៀបចំតាមប្រពៃណីដូចតទៅ នៅពេលមុនចូលឆ្នាំគេនាំគ្នាប្រុងប្រៀប រកស្បៀងអាហារសំអាតផ្ទះសំបែង រែកទឹកដាក់ពាង រកអុសទុកកាត់សំលៀកបំពាក់ថ្មីៗជាដើម ។ ថ្ងៃចូលឆ្នាំមកដល់គេរៀបគ្រឿងសក្ការៈបូជាសំរាប់ទទួលទេវតាថ្មីមាន : បាយសីមួយគូ ស្លាធម៌១គូ ធូប៥ ទៀន៥ ទឹកអប់១គូ ផ្កាភ្ញី លាជ ទឹកមួយផ្តិល និងភេសជ្ជៈ នំនែក ផ្លែឈើគ្រប់មុខ។ ចំនែកផ្ទះសំបែងគេតុបតែងរំលេចដោយអំពូលអគ្គិសនីខ្សែតូចៗចំរុះពណ៌ រឺចង្កៀងគោម គ្រប់ពណ៌សំរាប់ទទួលទេព្តាថ្មី។ លុះដល់វេលាកំនត់ទេព្តាថ្មីចុះមកហើយ គេនាំកូនចៅអង្គុយជុំគ្នា នៅជិតកន្លែងរៀបគ្រឿងសក្ការៈនោះ ហើយអុជទៀន ធូបបាញ់ទឹកអប់ បន់ស្រន់សុំសេចក្តីសុខចំរើនគ្រប់ប្រការពីទេព្តាថ្មី ។ ចំពោះគ្រឿងសក្ការៈ និងក្រយាស្ងើយដាក់ថ្វាយទេព្តោនាះ គេនិយមតំរូវតាមចិត្តទេវតាដែលនឹងត្រូវចុះក្នុងឆ្នាំនីមួយៗ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

កោះ ស៊ូមិនលីនណា

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ០១ មេសា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ស៊ូអូមេនលីនណា (ហ្វាំងឡង់៖ [ˈsuo̯menˌlinːɑ]) ឬ ស្វេប័រក (ស៊ុយអែត៖ [ˈsvɛːɑˈborj]) គឺជាបន្ទាយសមុទ្រមួយដែលមានកោះចំនួនប្រាំបី ដែលក្នុងនោះកោះចំនួនប្រាំមួយត្រូវបានពង្រឹង។ ស្ថិតនៅប្រហែលបួនគីឡូម៉ែត្រ (2.5 ម៉ាយ) ភាគអាគ្នេយ៍នៃកណ្តាលទីក្រុងហែលស៊ីនគី ប្រទេសហ្វាំងឡង់ ស៊ូអូមេនលីនណា គឺជាគោលដៅដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ទាំងអ្នកទេសចរ និងអ្នកស្រុក ដែលចូលចិត្តវាជាកន្លែងញ៉ាំអាហារដ៏ស្រស់បំព្រង។
ការសាងសង់បន្ទាយបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1748 ក្រោមរាជវង្សស៊ុយអែត ដើម្បីការពារប្រឆាំងនឹងរុស្ស៊ី។ ការទទួលខុសត្រូវទូទៅសម្រាប់ការងារពង្រឹងបន្ទាយត្រូវបានប្រគល់ឱ្យឧត្តមនាវីឯក អូហ្គូស្ទីន អេរិនស្វាដ។ ផែនការដើមនៃបន្ទាយបន្ទាយត្រូវបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដោយ វ៉ូបាន ដែលជាវិស្វករយោធាបារាំងដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ហើយបានបញ្ចូលគោលការណ៍នៃរចនាប័ទ្មបន្ទាយផ្កាយ ទោះបីជាត្រូវបានសម្របទៅនឹងក្រុមកោះថ្មក៏ដោយ។
ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមហ្វាំងឡង់ កងកម្លាំងរុស្ស៊ីបានឡោមព័ទ្ធបន្ទាយនេះនៅឆ្នាំ 1808។ ទោះបីជាមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ខ្លួនថាជា "ហ្គីប្រាលតានៃភាគខាងជើង" ក៏ដោយ បន្ទាយនេះបានចុះចាញ់បន្ទាប់ពីបានត្រឹមតែពីរខែប៉ុណ្ណោះ គឺនៅថ្ងៃទី 3 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1808។ ការចាញ់របស់វាបានបើកផ្លូវសម្រាប់ការដណ្តើមយកប្រទេសហ្វាំងឡង់របស់រុស្ស៊ីនៅឆ្នាំ 1809 និងការបង្កើតជាបន្តបន្ទាប់នៃមហាឌុចឈីនៃប្រទេសហ្វាំងឡង់ ដែលជារដ្ឋស្វយ័តមួយនៅក្នុងចក្រភពរុស្ស៊ី។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រុស្ស៊ី បន្ទាយនេះបានបម្រើជាមូលដ្ឋានសម្រាប់កងនាវាបាល់ទិកក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី 1 ហើយនៅឆ្នាំ 1915 ការសាងសង់បានចាប់ផ្តើមលើប្រព័ន្ធការពារជាតិ Krepost Sveaborg។ កងកម្លាំងរុស្ស៊ីបានបោះបង់ចោលបន្ទាយនេះបន្ទាប់ពីប្រទេសហ្វាំងឡង់បានប្រកាសឯករាជ្យនៅឆ្នាំ 1917។ ដើមឡើយមានឈ្មោះថា Sveaborg ("បន្ទាយនៃប្រទេសស៊ុយអែត") និងត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Viapori ([ˈviaˌpori]) ជាភាសាហ្វាំងឡង់ វាត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា Suomenlinna ("បន្ទាយនៃប្រទេសហ្វាំងឡង់" នៅឆ្នាំ 1918។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាភាសាស៊ុយអែត វានៅតែរក្សាឈ្មោះដើមរបស់វា។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមស៊ីវិលហ្វាំងឡង់ កោះទាំងនេះជាជម្រកនៃជំរំពន្ធនាគារ Suomenlinna សម្រាប់ទាហានក្រហមដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួន។

កន្លែងពិសិដ្ឋនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់.....

Suomenlinna នៅតែស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងការពារជាតិហ្វាំងឡង់រហូតដល់ឆ្នាំ 1973 នៅពេលដែលភាគច្រើននៃវាត្រូវបានផ្ទេរទៅឱ្យរដ្ឋបាលស៊ីវិល។ ល្បីល្បាញដោយសារបន្ទាយបន្ទាយរបស់វា បន្ទាយនេះត្រូវបានកំណត់ជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូក្នុងឆ្នាំ 1991។
ស្រុក Suomenlinna នៃ Helsinki ស្ថិតនៅភាគអាគ្នេយ៍នៃទីប្រជុំជន Helsinki និងមានកោះចំនួនប្រាំបី។ កោះចំនួនប្រាំត្រូវបានតភ្ជាប់ដោយស្ពាន ឬស្ពានខ្សាច់។ Länsi-Mustasaari (Västersvartö) ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅ Pikku Mustasaari (Lilla Östersvartö) ដែលត្រូវបានភ្ជាប់ទៅ Iso Mustasaari (Stora Östersvartö) ដែលបន្ទាប់មកត្រូវបានភ្ជាប់ទៅ Susisaari (Vargö) ។ Susisaari ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅ Susiluoto (Vargskär) ដោយបំពេញផ្លូវទឹកដាច់ដោយឡែកក្នុងអំឡុងពេលរុស្ស៊ី។ កោះនេះដែលមានកំហាប់ខ្លាំងបំផុតនៃកំពែងត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា Gustavssvärd (Kustaanmiekka មានន័យថា "ដាវរបស់ Gustav") កំឡុងពេលសាងសង់ដោយស៊ុយអែត។ កោះដែលមិនមានទំនាក់ទំនងគ្នាចំនួនបីគឺ Särkkä (Långören), Lonna (Lonnan) និង Pormestarinluodot (Borgmästargrundet)។ ផ្ទៃដីសរុបនៃស្រុកនេះមានទំហំ 80 ហិកតា (0.80 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ; 0.31 ម៉ាយការ៉េ)។
ជំនួសឱ្យការអនុវត្តតាមប្រព័ន្ធអាសយដ្ឋានប្រៃសណីយ៍ស្តង់ដាររបស់ហ្វាំងឡង់ ដែលប្រើឈ្មោះផ្លូវ និងលេខផ្ទះ អាសយដ្ឋាននៅ Suomenlinna ប្រើលេខកូដអក្សរសម្រាប់កោះនេះ បន្ទាប់មកលេខផ្ទះ។ ឧទាហរណ៍ "C 83" សំដៅទៅលើលេខផ្ទះ 83 នៅលើ Iso-Mustasaari (កំណត់ដោយអក្សរ "C")។ លេខកូដប្រៃសណីយ៍សម្រាប់ស្រុក Suomenlinna គឺ 00190។

ផ្ទៃដីភាគច្រើននៃកោះ Pikku Mustasaari មានសាលាបណ្ឌិតសភាកងទ័ពជើងទឹកហ្វាំងឡង់ ដែលជាស្ថាប័នមួយក្រោមកងកម្លាំងការពារជាតិហ្វាំងឡង់។ តំបន់ស៊ីវិលនៅលើកោះនេះភាគច្រើនត្រូវបានកំណត់ត្រឹមផ្លូវមួយនៅលើឆ្នេរសមុទ្រភាគអាគ្នេយ៍នៃកោះ ដែលភ្ជាប់វាទៅកាន់កោះជិតខាង Iso Mustasaari និង Länsi-Mustasaari។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

កោះ ស៊ូមិនលីនណា

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

កន្លែងពិសិដ្ឋនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ៣១ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
អាល្លឺម៉ង់៖ ជាកន្លែងដែលជំនឿ និងប្រវត្តិសាស្ត្រប្រសព្វគ្នា ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដែលជាប្រទេសមួយដែលមានវប្បធម៌ និងសាសនាដ៏សម្បូរបែប ផ្តល់ជូននូវទេសភាពដ៏សម្បូរបែបនៃទីតាំងពិសិដ្ឋ។ ចាប់ពីទីតាំងសាសនាបុរាណរហូតដល់វិហារដ៏អស្ចារ្យ ទីតាំងទាំងនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលជាប់ទាក់ទងគ្នាជាមួយនឹងស្មារតី និងប្រពៃណី។
វិហារអាខេន
វិហារអាខេន ដែលជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូ មានសារៈសំខាន់ខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសាសនាយ៉ាងធំធេង។ វាជាកន្លែងឡើងគ្រងរាជ្យសម្រាប់ស្តេចអាល្លឺម៉ង់ជាង 30 អង្គ និងជាកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់ឆាឡឺម៉ាញ ដែលជាស្ថាបនិកនៃចក្រភពរ៉ូមដ៏បរិសុទ្ធ។ ស្ថាបត្យកម្មនៃវិហារ ដែលជាការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងរចនាបថការ៉ូលីងៀន និងហ្គោធិក គឺជារឿងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង។
អាល់តូទីង
អាល់តូទីង គឺជាទីក្រុងតូចមួយនៅបាវ៉ារៀ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ដោយសារ Gnadenkapelle (វិហារនៃព្រះគុណ)។ វិហារនេះ ដែលមានរូបសំណាកម៉ាដូណាខ្មៅ គឺជាគោលដៅធម្មយាត្រាដ៏សំខាន់សម្រាប់អ្នកកាន់សាសនាកាតូលិក។ សារៈសំខាន់ខាងវិញ្ញាណ និងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏សម្បូរបែបរបស់វាធ្វើឱ្យវាក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការលះបង់នៅក្នុងតំបន់។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
វិហារ Basilica of the Holy Helpers ដប់បួននាក់ នៅ Bad Staffelstein វិហារ Basilica នេះ ដែលឧទ្ទិសដល់ពួកបរិសុទ្ធដប់បួននាក់ ដែលគេជឿថាជួយអន្តរាគមន៍សម្រាប់តម្រូវការផ្សេងៗ គឺជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដែលត្រូវបានគេស្គាល់ដោយសារស្ថាបត្យកម្ម Baroque ដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងទំនាក់ទំនងរបស់វាជាមួយនឹងការព្យាបាល និងអន្តរាគមន៍ដ៏ទេវភាព។
វិហារ Basilica of the Virgin Mary នៅ Kevelaer
វិហារ Basilica of the Virgin Mary នៅ Kevelaer ដែលជារឿយៗត្រូវបានគេហៅថា "German Lourdes" គឺជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដ៏សំខាន់សម្រាប់អ្នកកាន់សាសនាកាតូលិក។ វាមានរូបភាពដ៏គួរឱ្យគោរពរបស់ Virgin Mary ហើយក្បួនដង្ហែរដែលមានពន្លឺទៀន និងបរិយាកាសខាងវិញ្ញាណរបស់វាទាក់ទាញអ្នកកាន់សាសនារាប់មិនអស់។
Burg Teck រូងភ្នំ Sybillenloch
ស្ថិតនៅក្នុង Swabian Alps រូងភ្នំ Sybillenloch នៅក្រោមប្រាសាទ Burg Teck ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយរឿងព្រេងនិទាន។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាជាកន្លែងនៃការគោរពបូជាអ្នកមិនជឿ និងការពិគ្រោះយោបល់របស់ហោរា ដោយអ្នកខ្លះជឿថាវាជាទីលំនៅរបស់ sibyl ព្យាករណ៍។
ព្រះវិហារ Wies នៅ Steingaden
Wieskirche ដែលជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូ គឺជាស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យនៃស្ថាបត្យកម្ម Rococo។ គំនូរលើជញ្ជាំងដ៏ប្រណិត និងផ្នែកខាងក្នុងដ៏ប្រណិតរបស់វាធ្វើឱ្យវាក្លាយជាគោលដៅធម្មយាត្រាសម្រាប់អ្នកដែលស្វែងរកសម្រស់ និងការលួងលោមខាងវិញ្ញាណ។
វិហារកូឡូញ

ស្វែងយល់ ប្រាសាទបាយ័ន.....

វិហារកូឡូញ ដែលជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោកមួយផ្សេងទៀតរបស់អង្គការយូណេស្កូ គឺជាស្នាដៃហ្គោធិក និងជាវិហារមួយក្នុងចំណោមវិហារធំៗបំផុតនៅលើពិភពលោក។ កំពូលខ្ពស់ៗ និងបង្អួចកញ្ចក់ប្រឡាក់ពណ៌ដ៏ស្មុគស្មាញរបស់វាទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរដែលស្វែងរកការបំផុសគំនិតទាំងផ្នែកសាសនា និងស្ថាបត្យកម្ម។
វត្តអេតតាល
វត្តអេតតាល ដែលជាវត្តអារាមបេណេឌីកទីនមួយកន្លែងនៅបាវ៉ារៀ មានភាពល្បីល្បាញដោយសារស្ថាបត្យកម្មបារ៉ុកដ៏ស្រស់ស្អាត និងសារៈសំខាន់ខាងវប្បធម៌របស់វា។ វាមានរូបសំណាកដ៏អស្ចារ្យរបស់វឺដ្យីនម៉ារី និងផ្តល់នូវកន្លែងសម្រាកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់សម្រាប់ការសញ្ជឹងគិតខាងវិញ្ញាណ។
អ៊ិចស្ទែនស្ទីន
អ៊ិចស្ទែនស្ទីន គឺជាទម្រង់ថ្មដ៏ប្លែកមួយនៅក្នុងព្រៃ Teutoburg ដែលមានដាននៃចម្លាក់មនុស្ស និងត្រូវបានគេជឿថាបានបម្រើជាកន្លែងពិសិដ្ឋរបស់ពួកអ្នកមិនជឿសាសនា មុនពេលត្រូវបានកែសម្រួលសម្រាប់ការប្រើប្រាស់របស់គ្រិស្តសាសនា។
ម៉ាពីងហ្គិន
ម៉ាពីងហ្គិន គឺជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដែលជាប់ទាក់ទងនឹងការលេចចេញរបស់ម៉ារីដែលបានរាយការណ៍នៅចុងសតវត្សរ៍ទី 19។ វាទាក់ទាញអ្នកធ្វើធម្មយាត្រាកាតូលិកដែលស្វែងរកការបន្តខាងវិញ្ញាណ និងការតភ្ជាប់ជាមួយវឺដ្យីនម៉ារី។
មួរហាត ស្តាដគីស ម៉ារហាត ស្តាដគីស (ព្រះវិហារក្រុង) គឺជាព្រះវិហាររ៉ូម៉ាំងដែលមានផ្នូររបស់សាំងវ៉លធើរ នៃ ប៉ុងតូស ដែលជាពួកបរិសុទ្ធជនជាតិបារាំងម្នាក់ដែលបានរកឃើញកន្លែងជ្រកកោននៅក្នុងទីក្រុង។ វាជាកន្លែងដ៏សំខាន់ខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសាសនា។
របងព័ទ្ធជុំវិញរាងជារង្វង់យុគថ្មរំលីងនៃ Goseck
របងព័ទ្ធជុំវិញយុគថ្មរំលីងនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកន្លែងសង្កេតមើលព្រះអាទិត្យចំណាស់ជាងគេបំផុតមួយនៅលើពិភពលោក។ ការរចនារាងជារង្វង់តែមួយគត់ និងការតម្រឹមតារាសាស្ត្ររបស់វាបង្ហាញថាវាបានបម្រើគោលបំណងពិធីសាសនា និងពិធីសម្រាប់មនុស្សដំបូង។
ព្រះវិហារ New Parish, Neupfarrkirche, Regensburg, Bavaria
Neupfarrkirche ក្នុង Regensburg គឺជាព្រះវិហារប្រវត្តិសាស្ត្រមួយដែលលាយបញ្ចូលគ្នានូវស្ថាបត្យកម្មរ៉ូម៉ាំង និងហ្គោធិក។ ទីតាំងរបស់វានៅក្នុងបេះដូងនៃទីក្រុង និងផ្នែកខាងក្នុងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់វាធ្វើឱ្យវាក្លាយជាគោលដៅខាងវិញ្ញាណដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់។
វិហារ Saint Peter, Trier
វិហារ Trier ដែលជាវិហារចំណាស់ជាងគេបំផុតនៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ គឺជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូ។ វាមានអាវផាយបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានគេជឿថាជាសម្លៀកបំពាក់គ្មានថ្នេរដែលពាក់ដោយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដ៏សំខាន់សម្រាប់គ្រិស្តបរិស័ទ។
វិហារ Speyer

វិហារ Speyer ដែលជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូមួយទៀត គឺជាវិហាររ៉ូម៉ាំងដ៏អស្ចារ្យ និងជាកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់អធិរាជរ៉ូម៉ាំងបរិសុទ្ធជាច្រើន។ បន្ទប់ក្រោមដីរបស់វាគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់នៃស្ថាបត្យកម្មមជ្ឈិមសម័យ។
ព្រះវិហារ St. Bartholomew នៅ Berchtesgaden
ព្រះវិហារ St. Bartholomew ដែលមានទីតាំងនៅលើបឹង Königssee ដ៏ស្រស់ស្អាត ត្រូវបានគេស្គាល់ដោយសារទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាត និងស្ថាបត្យកម្មបែប Baroque។ វាជាគោលដៅដ៏ពេញនិយមសម្រាប់អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាសាសនា និងអ្នកចូលចិត្តធម្មជាតិ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

កន្លែងពិសិដ្ឋនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ស្វែងយល់ ប្រាសាទបាយ័ន

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ៣០ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ប្រាសាទបាយ័ន គឺជាប្រាសាទខ្មែរដែលប្រកបដោយក្បូចក្បាច់រចនាល្អវិសេសទាក់ទងនឹងពុទ្ធសាសនាក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ប្រាសាទបាយ័នត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅចុងសតវត្សទី១២ ឬដើមសតវត្សទី១៣ កសាងដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ប្រាសាទនេះកសាងសម្រាប់ឧទ្ទិសថ្វាយដល់ព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន មានទីតាំងស្ថិតនៅក្រុងអង្គរធំ។ការហៅ «ប្រាសាទបាយ័ន» មិនមែនជាឈ្មោះដើមរបស់ប្រាសាទនេះនោះទេ។ លោក សួម សុភា បុរាណវិទូ នៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា បានប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មានថ្មីៗ ថា «វជយន្ត» ជាពាក្យមួយ ដែលមាននៅក្នុងសិលាចារិកប្រាសាទបាយ័ននេះ។ ដូច្នេះ អ្នកស្រាវជ្រាវយល់ថា «វជយន្ត» ជាឈ្មោះដើម របស់ប្រាសាទបាយ័ននាពេលបច្ចុប្បន្ន។ អ្នកស្រុកអង្គរ មិនសូវហៅប្រាសាទនេះថា ប្រាសាទបាយ័ននោះទេ។ ភាគច្រើន អ្នកស្រុកអង្គរ ហៅប្រាសាទនេះថា ព្រហ្មបាយ័ន។
ប្រាសាទបាយ័នមានទីតាំងស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃរាជធានីអង្គរធំ។ ប្រាសាទនេះកសាងនៅចុងសតវត្សរ៍ទី ១២ និងដើមសតវត្សរ៍ទី ១៣ ដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។ ប្រាសាទនេះមាន តួប៉មនីមួយៗ មានមុខបួន ដែលមានកំពូល ៤៩ និងកំពូលក្លោងទ្វារចូល៥ ទៀត សរុបទាំងអស់ ៥៤ កំពូល ដែលតំណាងឲ្យខេត្តក្រុងខ្មែរ ទាំង ៥៤ នៅសម័យកាលនោះ។ មានអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានគិតថា មុខទាំង ៤ នោះតំណាងឲ្យព្រះពោធិសត្វលោកេស្វរៈនៃព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន អ្នកខ្លះទៀត គិតថា ជារូបតំណាងព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។ ប្រាសាទបាយ័នមានប្លង់បីជាន់។ ជាន់ទី១ និងទី ២ មានថែវដែលមានចម្លាក់ដ៏ល្អវិចិត្រ។ ប្រាង្គនៅកណ្តាល ១៦ និងស្ថិតនៅជាន់ទី ៣ មានរាងកាកបាទ។ សំណង់ប្រាសាទបាយ័នមានលក្ខណៈស្មុគស្មាញ ទាំងថែវ ផ្លូវដើរ និងជណ្តើរ។ ក្រៅពីទឹកមុខញញឹមនៃរូបបាយ័ន ប្រាសាទនេះមានចម្លាក់ដ៏ល្អប្រណីត ដែលរៀបរាប់ពីរឿងទេវកថានៅថែវខាងក្នុង និងខាងក្រៅ រៀបរាប់ពីជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជននៅសម័យអង្គរ មានទាំងផ្សារ ការនេសាទ ពិធីបុណ្យ ល្បែងប្រដាល់ ជល់មាន់ ។ល។ និងថែមទាំងមានការរៀបរាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្រ្តចម្បាំង និងព្យុហយាត្រាជាដើម។ ចម្លាក់នោះឆ្លាក់បានជ្រៅជាងនៅ ប្រាសាទអង្គរវត្ត តែមានលក្ខណៈសាមញ្ញ។ ទិដ្ឋភាពនៃចម្លាក់ បង្ហាញដោយផ្ទាំងតាមជួរ ពីរឬបីជួរ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ពាក្យថាបាយ័ន អ្នកគ្រូ ពៅ សាវរស បានលើកយកគំនិតរបស់លោក ប្វាស្សឺលីយ៉េរ៍ (Boisselier) ដែលបានកំណត់លើឫសនៃពាក្យនេះ ដោយបានលើកឡើងថា បាយ័នជាស្នាដៃរបស់ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ដែលបានកសាងនៅក្នុងប្លង់ខុសគេ មានរាងមូល ដែលរំលឹកដល់យន្ត្រ។ គំនិតខាងលើនេះមិនអាចយកជាការបានទេ ហើយអ្នកគ្រូ ពៅ សាវរស បានបន្ថែមទៅគំនិតរបស់លោក សេដែស (Cœdès) ដែលបានឲ្យយោបល់ប្រៀបធៀបនៃពាក្យបាយ័ន្ត ជាមួយ វជយន្ត ដែលនិយាយនៅក្នុងសិលាចារឹក។ វជយន្ត គឺជាវាំងរបស់ព្រះឥន្ទ បើតាមអត្ថបទ ល្បើកអង្គរវត្ត ដែលបានសរសេរឡើងនៅក្នុងសម័យកណ្តាល គឺព្រះឥន្ទបានឲ្យព្រះពិស្ណុការ (វិឝ្វកម៌ន៑) ចុះមកឋានកណ្តាល ដើម្បីកសាងប្រាសាទឲ្យព្រះកេតុមាលា ដែលរំលឹកដល់វាំងរបស់ព្រះអង្គក្នុងគំនិតខ្មែរ គឺពេជយន្តរត្ន ឬ ទេវជយន្ត។ ឈ្មោះមកពីការធ្វើឡើងវិញជាច្រើន និងការបង្ហាញពីការធ្វើឲ្យដូចទៅនឹងស្នាដៃនៅលើផែនដីរបស់វិឝ្វកម៌ន៑។
គេបានប្រទះឃើញចម្លាក់ព្រះពុទ្ធអង្គប្រក់នាគ ស្ថិតនៅក្នុងឥរិយាបថសមាធិ នៅបាតអណ្តូង ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលប្រាសាទបាយ័ន កាលពីឆ្នាំ ១៩៣២ ។ ចម្លាក់ព្រះពុទ្ធអង្គនេះ បង្អាញឲ្យយើងដឹងនូវផ្នត់គំនិតនយោបាយនាសម័យព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ កាលពីចុងគ្រិស្តសតវត្សរ៍ទី១២ ដើមគ្រិស្តសតវត្សរ៍ទី ១៣ ។ បណ្ឌិត មីសែល ត្រាណេ អ្នកឯកទេសខាងវប្បធម៌ប្រវត្តិសាស្រ្ត បានមានប្រសាសន៍ឲ្យដឹងថា ក្រៅពីការបង្ហាញនូវផ្នត់គំនិតនយោបាយរបស់ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ នាសតវត្សរ៍នោះ ចម្លាក់ថ្មបុរាណនេះនៅមានសារៈសំខាន់មួយទៀត គឺបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរពីលទ្ធិទេវរាជមកលទ្ធិពុទ្ធរាជក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ។ ពីព្រោះថា បល្ល័ង្ក ឬព្រះអាទិទេពខាងព្រហ្មញ្ញសាសនា ត្រូវបានជំនួសដោយព្រះបដិមាតំណាងឲ្យព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គ ឬព្រះអវលោកេស្វរៈទៅវិញ ដូចករណីចម្លាក់ព្រះពុទ្ធអង្គខាងលើនេះ ជាដើម ។ លោកបណ្ឌិតបានបន្តឲ្យដឹងថា ការផ្លាស់ប្តូរប្រព័ន្ធសាសនាខាងលើនេះ អាចគូសបញ្ជាក់តាមរយៈព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលតំណាងឲ្យព្រះរូបរបស់ព្រះមហាវីរក្សត្រ គឺព្រះបាទជ័យវរ្ម័ន ទី ៧ តែម្តង នេះជាចំណុចយ៉ាងសំខាន់បំផុត ។
តាមការស្រាវជ្រាវខាងបុរាណវិទ្យា និង ខាងសិលាចារឹក លោកសាស្រ្តាចារ្យបានឲ្យដឹងថា ការដែលគេឆ្លាក់ព្រះរូបព្រះមហាក្សត្រក្រោមរូបភាពរបស់ព្រះពុទ្ធ ឬគេថ្វាយព្រះនាមព្រះមហាក្សត្រទៅជាព្រះពុទ្ធរូប គឺជាប្រពៃណីទូទៅក្នុងសង្គមខែ្មរបុរាណ ។ លោកត្រាណេ បានបញ្ជាក់ឲ្យដឹងថា កត្តាទាំងនេះហើយដែលបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា ព្រះពុទ្ធអង្គនៃប្រាសាទបាយ័ន ដែលសព្វថៃ្ង គេបានយកទៅទុកនៅក្នុងអគារកែ្បរលានព្រះគម្លង់ ពិតជាតំណាងឲ្យព្រះពុទ្ធរាជ ជំនួសឲ្យទេវរាជយ៉ាងប្រាកដមែន។ ចំពោះចលនាបន្លាស់ប្រព័ន្ធគំនិតពីទេវរាជ មកពុទ្ធរាជ បានទទួលការគាំទ្រពីអ្នកប្រាជ្ញធំៗ ដូចជា ហ្គ្រោស៍លីយ៉េរ៍ និង សេដែស ជាដើម ។ គួររំឭកថា ព្រះពុទ្ធដ៏ធំរបស់យើង ត្រូវបានគេជួលជុលឡើងវិញ ព្រោះត្រូវបានគេកមេ្ទចជាច្រើនចំណែក ហើយទម្លាក់ចោលក្នុងបាតអណ្តូង ក្រោយពីប្រតិកម្មសិវនិយមចំពោះលទ្ធិព្រះពុទ្ធសាសនា ក្រោយពី ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ បានសោយទិវង្គតទៅនោះ។

ខ្មែរឡើងឆ្នាំ នក្សត្រថ្មី.....

ចម្លាក់ក្រឡោតទាបនៅលើជញ្ជាំងរោងំខាងកើត ស្លាបខាងត្បូង ប្រាសាទអង្គវត្ត បង្ហាញពីរឿងទេវកថាមួយបរិយាអំពី”ការកូរសមុទ្រទឹកដោះ”។ផ្ទាំងចម្លាក់នេះមានបណ្តោយប្រវែង ៥០ មែត្រ ចែកជាបីផ្នែក ផ្នែកខាងលើនៃផ្ទាំងចម្លាក់ បង្ហាញនូវពូកទេពអប្សរា កំពុងហោះរេរាំនៅលើផ្ទៃ អាកាស។ ផ្នែកកណ្តាល បង្ហាញពសកម្មភាពកូរសមុទ្រទឹកដោះដោយពូកអាសូនិងទេវតាដែលមានព្រះនារាយណ៍ជាអាជ្ញាកណ្តាល។ពួកអាសូរដែលឈរនៅផ្នែក ខាងក្រោមបង្ហាញពី ពពួកសត្វទឹកជាច្រើនប្រភេទដែលមានរូបរាងប្លែកៗ។ ក្នុងនោះ ត្រីខ្លះមានរូបរាងចម្លែកណាស់ ហើយមិនដែលប្រទះឃើញក្នុងធម្មជាតិទៀតផង។ តាមរយៈដំណើររឿងខាងលើ ការកូសមុទ្រទឹកដោះប្រព្រឹត្តទៅ អស់រយៈពេល១.០០០ឆ្នាំ ហើយលេចចេញនូវបាតុភូត ផ្សេងៗជាច្រើនដូចជា ពួកទេពអប្សរា ដំរីព្វរ៉ាវ័ន្ត សេះ ឧច្ច័យស្រព នាងលក្សីនិងអ្វីៗជាច្រើនទៀត ។ចុងក្រោយបង្អស់គឺទឹកអម្រឹតដែលជាទឹកមន្តពិសិដ្ឌសម្រាប់ធ្វើអោយជីវិតលែងស្លាប់។ ក្រៅពីប្រាសាទអង្គវត្ត ចម្លាក់ត្រីក៍មានបង្ហាញនៅលើជញ្ជាំងប្រាសាទដទៃដែរ។ ប្រាសាទបាយ័ន ដែលសង់ក្នុងរាជ្យព្រះបាទជ័យវរ្ម័ន (ទី៧)នៅអំពីរឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្រ្តទេវកថានិងជីវកថាប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជន។
ចម្លាក់នៅរោងទងខាងត្បូង ស្លាបខាងកើតនៃប្រាសាទនេះបង្ហាញអំពីការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍នេសាទដូចជាធ្មុកដៃ និងសំណាញ់ ។លើសពីនេះ ចម្លាក់ហាក់ដូចជា បង្ហាញពីផល់ប្រយោជន៍ត្រីក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជននាសម័យអង្គរ។ ម្យ៉ាងទៀត ចម្លាក់ទាំងនេះមើលទៅហាក់ ដូចជាត្រីកំពុងហែលក្នុងទឹកតាមបែបធម្មជាតិ។ តាមរយៈសារណាបញ្ចាប់បរិញ្ញាប័ត្ររបស់ លោក ជ័យ ឈន (១៩៧៣) យើងអាច ស្គាល់ ឈ្មោះត្រី ខ្លះដែល ឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំង ប្រាសាទបាយ័នវិភាគរក ប្រភេទពូជត្រីទាំអស់នេះទេ។ ដោយមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីរលោក ទូច សៀង តាណា អ្នកឯកទេសត្រីប្រចាំគណៈកម្មាធិការជាតិទន្លេ មេគង្គ និងអ្នកស្រី Barbara Albrecht យើងអាចបញ្ចាក់ អំពីអំបូរត្រី ឬជួនកាលថែមទាំងអាចស្គាល់ប្រភេទពូជ ត្រីដែលឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំងរោងទងខាងត្បូងនៃប្រាសាទបាយ័ន និងរោងទងខាងកើតនៃប្រាសាទអង្គរវត្តទៀតផង ។
thumb|រូបគំនូរ ក្នុងចំណោមប្រភេទត្រីចំនួន១៦ដែល ឆ្លាក់បង្ហា្ញញនៅលើជញ្ជាំងនៃរោងទងប្រាសាទអង្គវត្ត និងបាយ័ន យើងអាចវិភាគស្គាល់ពូជត្រីចំនួន១៣ ការសង្កេតពិនិត្យផ្ទាល់លើចម្លាក់នៃប្រាសាទទាំងពីនេះ យើងរាប់ឃើញមានត្រីចំនួន ១.១៩៣។ ចំនូននេះយើងរាប់ចំពោះត្រីដែលអាចមើលឃើញច្បាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីនេះ មានត្រីជាច្រើនទៀតដែលយើងពុំមានលទ្ធភាពវិភាគបាន ដោយហេតុថាចម្លាក់ខ្លះឆ្លាក់មិនទាន់រូច ហើយផ្នែកខ្លះពុកផុយដោយសារធម្មជាតិនិងការបំផ្លាញដោយទង្វើមនុស្ស។ ចម្លាក់មច្ឆជាតិមិនត្រឹមតែឆ្លាក់ទៅលើប្រាសាទទាំងពីរខាងលើទេ។ នៅលើជញ្ជាំងស្រះស្រី(ឈ្មោះបុរាណគេហៅ “សិលាតដាក”) ដែលស្ថិតក្នុង បរិវេណព្រះបរមរាជ្យវាំងអង្គរ និងជញ្ជាំងលានស្តេច គម្លង់ចម្លាក់ត្រីច្រើនដែរ។ តែនៅទីនេះយើងសូមលើកយកតែចម្លាក់ត្រីនៅប្រាសាទអង្គរវត្តនិងបាយ័នមកសិក្សាតែប៉ុណ្ណោះ។ ចម្លាក់នៅប្រាសាទអង្គវត្តមាន បង្ហាញអំបូរត្រីមានស្រកាច្រើន ។គេចាត់ទុកថាប្រភេទត្រីមានស្រកានេះប្រហែល ៧៨%នៃប្រភេទត្រីទាំងអស់ ។ក្រៅពីនោះ អំបូរត្រីស្លាតមាន៧%អំបូរត្រីរាស់មាន៤%និងអំបូរត្រីផ្ទូងមាន៤.៦។

ដោយគ្មានឯកសារបន្សល់ទុក គេមិនដឹងមូលហេតុច្បាស់ពីភាពមិនហើយ តែកត្តាខ្លះបណ្តាលមកពីព្រះមហាក្សត្រសោយរាជ្យបានខ្លី ហើយរាជ្យទាយាទមិនបង្ហើយការសាងសង់ ឬមានសង្គ្រាមជួលកាលអព្ភតហេតុ ដូចជារន្ទះបាញ់នៅប្រាសាទតាកែវ តាមសិលាចារឹកនៅទីនោះ។ ក្រោយពីបានឆ្លាក់បានមួយផ្ទាំងៗកូនជាងស្រីត្រូវតែជះទឹកលើផ្ទាំងចម្លាក់ និងធ្វើការដុះខាត់ ព្រោះវាជាការងារងាយស្រួលសម្រាប់ស្រ្តី ត្រង់ក្បាច់តូចៗ គេដុះស្រាល និងប្រហែលប្រើដែកអង្រូសផង។ ដោយមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំ អ្នកខ្លះសុខចិត្តបម្រើសាសនាដោយលះបង់ពេលវេលា ទ្រព្យសម្បត្តិដោយហេតុផល កម្ម និងផល។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ស្វែងយល់ ប្រាសាទបាយ័ន

Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ខ្មែរឡើងឆ្នាំ នក្សត្រថ្មី, Khmer Leung Chnam Thmey

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៩ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)

នាទីកំសាន្តថ្ងៃអាទិត្យ៖ លោកអ្នកនាងអាចទំនាក់ទំនង ផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមរយៈទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67 និងសូមអរគុណដល់លោកអ្នកនាង ដែលបានចំណាយពេលវេលា តាមដាននិងទស្សនា វីដេអូរបស់យើងខ្ញុំ តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 សូមអរគុណ.........

សិក្សាជាមួយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ លោកអ្នកនឹងទទួលបានចំណេះដឹងជាច្រើន ឥតដែនកំណត់.....
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
កំសាន្តថ្ងៃ អាទិត្យ

យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ ទំនាក់ទំនងទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67

ភ្នំពិសិដ្ឋនៃប្រទេសចិន.....

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ

Share This:

ខ្មែរឡើងឆ្នាំ នក្សត្រថ្មី, Khmer Leung Chnam Thmey Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ភ្នំពិសិដ្ឋនៃប្រទេសចិន

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៨ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ដោយមានកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រត្រឹមត្រូវនៃព្រឹត្តិការណ៍ជាងបីពាន់ឆ្នាំមុន ប្រទេសចិនមានប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានកត់ត្រាចំណាស់ជាងគេបំផុតមួយចំនួននៃប្រទេសណាមួយ។ វាមានតាំងពីសម័យរឿងព្រេងនិទាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យូរមុនពេលកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានចងក្រង យើងរកឃើញការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីភ្នំពិសិដ្ឋនៅក្នុងប្រទេសចិន។ ហេតុអ្វីបានជាភ្នំមួយចំនួនត្រូវបានគេជឿថាពិសិដ្ឋ? ប្រហែលជាហេតុផលដំបូងបំផុតគឺជំនឿថាភ្នំ ជាពិសេសភ្នំខ្ពស់បំផុត គឺជាសសរដែលបំបែកស្ថានសួគ៌ចេញពីផែនដី។ យោងតាមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រលោហធាតុចិនបុរាណម្នាក់ អាណាចក្រស្ថានសួគ៌គ្របដណ្តប់លើអាណាចក្រផែនដី ហើយពីជំនឿនេះ គំនិតដែលថាស្ថានសួគ៌អាចធ្លាក់ចុះប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានទ្រទ្រង់។ ភ្នំទាំងនោះត្រូវបានគេជឿថាអនុវត្តមុខងារនេះ។ នៅក្នុងទេវកថា 'ការជួសជុលស្ថានសួគ៌' ទេពធីតា Nu Wa បន្ទាប់ពីបានជួសជុលមេឃដែលបាក់បែក បានសម្លាប់អណ្តើកដ៏ធំមួយ ហើយបានដំឡើងជើងទាំងបួនរបស់វាជាសសរទ្រទ្រង់នៅក្នុងជ្រុងទាំងបួន។ សសរទាំងបួននេះអនុញ្ញាតឱ្យពិភពលោករីករាយនឹងជីវិតដ៏សុខដុមរមនា និងសុខដុមរមនាម្តងទៀត ហើយក្រោយមកត្រូវបានចាត់ទុកថាជាភ្នំពិសិដ្ឋដំបូងបំផុត។
ហេតុផលមួយទៀតសម្រាប់ការញែកភ្នំជាក់លាក់គឺរឿងព្រេង និងទេវកថានៃសាសនាឥសី និងសាសនាតាវដំបូង។ រឿងព្រេងទាំងនេះនិយាយអំពីពួកឥសី និងពួកអ្នកអាថ៌កំបាំង ដែលជារឿយៗត្រូវបានគេហៅថា "អមតៈ" ដែលរស់នៅជ្រៅក្នុងព្រៃភ្នំ ញ៉ាំអាហារដែលមានឱសថកម្រ និងថ្នាំបុរាណកម្រ ហើយរស់នៅបានអាយុ ៤០០ ទៅ ៨០០ ឆ្នាំ។ តំបន់ភ្នំដែលពួកឥសីទាំងនេះរស់នៅ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកន្លែងពិសិដ្ឋ ជាចំណុចចូលទៅកាន់អាណាចក្រស្ថានសួគ៌ ហើយក៏ជាជម្រករបស់វិញ្ញាណវេទមន្ត និងអាទិទេពដ៏មានអំណាចផងដែរ (នៅក្នុងបរិបទចិន ភ្នំពិសិដ្ឋអាចមានន័យថាកំពូលភ្នំតែមួយ ចង្កោមភ្នំ ឬជួរភ្នំទាំងមូល)។
សៀវភៅ Shu-ching ដែលជាសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រប្រពៃណីបុរាណដែលចងក្រងឡើងនៅប្រហែលសតវត្សរ៍ទីប្រាំមុនគ.ស. បានរៀបរាប់អំពីរបៀបដែលអ្នកគ្រប់គ្រង Shun (២២៥៥-២២០៦ មុនគ.ស.) បានធ្វើដំណើរធម្មយាត្រាទៅកាន់ភ្នំទាំងបួនដែលបានកំណត់ព្រំដែននៃអាណាចក្ររបស់គាត់។ ដោយថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើកំពូលភ្នំនីមួយៗ គាត់បានចាប់ផ្តើមប្រពៃណីមួយដែលមានអាយុកាលរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន (វាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការកត់សម្គាល់ថាឃ្លាចិនសម្រាប់ធម្មយាត្រា - ch' ao-shan chin-hsiang - មានន័យថា "ការគោរពចំពោះភ្នំ")។ ខណៈពេលដែលមានតែភ្នំមួយក្នុងចំណោមភ្នំទាំងនេះគឺ តៃសាន (ដើមឡើយហៅថា តៃស៊ុង) ដែលត្រូវបានគេហៅតាមឈ្មោះនៅក្នុងសម័យស៊ូឈីង ពីប្រភពផ្សេងទៀត យើងដឹងថាភ្នំទាំងប្រាំខាងក្រោមនេះត្រូវបានគោរពយ៉ាងខ្លាំងដោយពួកតាវនៅសម័យបុរាណ៖
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
តៃសាន ភ្នំតាវនៅភាគខាងកើត ខេត្តសានតុង កម្ពស់ ១៥៤៥ ម៉ែត្រ។
ហេងសានប៉ី ភ្នំតាវនៅភាគខាងជើង ខេត្តសានស៊ី កម្ពស់ ២០១៧ ម៉ែត្រ។
ហួសាន ភ្នំតាវនៅភាគខាងលិច ខេត្តសានស៊ី កម្ពស់ 1997 ម៉ែត្រ។
ហេងសានណាន ភ្នំតាវនៅភាគខាងត្បូង ខេត្តហ៊ូណាន កម្ពស់ 1290 ម៉ែត្រ។
សុងសាន ភ្នំតាវនៅកណ្តាល ខេត្តហឺណាន កម្ពស់ 1494 ម៉ែត្រ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នំទាំងនេះមិនមែនជាកំពូលភ្នំពិសិដ្ឋតែមួយគត់ ឬសូម្បីតែសំខាន់បំផុតនៃកំពូលភ្នំពិសិដ្ឋតាវនោះទេ។ ដោយសរសេរនៅក្នុង Pilgrims and Sacred Sites in China (ដែលបានចុះបញ្ជីក្នុងគន្ថនិទ្ទេសក្រោមចំណងជើងថា Naquin) លោក John Lagerwey បានអត្ថាធិប្បាយថា៖
"កំណត់ចំណាំមួយអំពីអ្វីដែលមានន័យថា "ភ្នំតាវ" ប្រហែលជាសមស្របនៅទីនេះ។ វាជាប្រពៃណីក្នុងការចាត់ទុកកំពូលភ្នំទាំងប្រាំ (wu-yueh) ជាតាវ ផ្ទុយពី "ភ្នំ (ព្រះពុទ្ធសាសនា) ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតទាំងបួន" (ssu-ta ming shan)។ ខណៈពេលដែលទាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងលោហធាតុវិទ្យាអាចត្រូវបានអំពាវនាវឱ្យបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការកំណត់អត្តសញ្ញាណកំពូលភ្នំទាំងប្រាំនេះជាមួយនឹងតាវ ភ្នំទាំងនេះបានបង្កើតជាក្រុមដាច់ដោយឡែកមួយរួចហើយនៅក្នុងរាជវង្សហានចាស់ មុនពេលតាវបានទទួលយកទម្រង់សាសនាដែលបានរៀបចំ ហើយវាគឺចាប់ពីចុងសតវត្សរ៍ទីប្រាំមួយមក ដែលតាវបានខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីទាមទារភ្នំទាំងនេះជារបស់ពួកគេ។ ពួកតាវមិនដែលទទួលបានជោគជ័យទាំងស្រុងក្នុងការជំរុញការទាមទារនេះទេ ហើយក្នុងចំណោមប្រាំ មានតែហួសាន និងតៃសាន ទោះបីជាតាមរបៀបខុសគ្នាខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ និងជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រសាសនាតាវ។ ប្រហែលជាកាន់តែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត សូម្បីតែភ្នំទាំងពីរនេះក៏មិនសំខាន់ចំពោះប្រវត្តិសាស្ត្រតាវដូចភ្នំបែបនេះដែរ។" ដូចជាម៉ៅសាន និងឡុងហ៊ូសាន ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃសាសនាតាវ សាងឈីង និងឆេងអ៊ី រៀងៗខ្លួន។ រួមគ្នាជាមួយកូសៅសាន (នៅគៀងស៊ី) ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលបួសនៃសាសនាតាវ លីងប៉ាវ ភ្នំទាំងនេះបានបង្កើតជា "ជើងកាមេរ៉ា" ដែលទម្រង់សាសនាតាវដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការបានស្ថិតនៅលើចាប់ពីដើមសតវត្សរ៍ទី១២តទៅ។
នៅសតវត្សរ៍ទី១ នៃគ.ស. ពាណិជ្ជករដែលត្រឡប់មកពីប្រទេសឥណ្ឌាតាមរយៈផ្លូវសូត្របានចាប់ផ្តើមការណែនាំព្រះពុទ្ធសាសនាចូលទៅក្នុងប្រទេសចិន។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសតវត្សបន្ទាប់ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាជនជាតិចិនដែលមានការផ្សងព្រេងបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌាដើម្បីទៅទស្សនាកន្លែងពិសិដ្ឋនៃជីវិតរបស់ព្រះពុទ្ធ។ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាដ៏ល្បីល្បាញបំផុតគឺ សួន-សៀង (៥៩៦-៦៦៤) ជាព្រះត្រៃបិដក ដែលបានចំណាយពេលដប់ប្រាំមួយឆ្នាំនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាទាំងនេះបានត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងការបកប្រែអត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយសំខាន់ដូចគ្នា ដោយមានចំណង់ចំណូលចិត្តចំពោះប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនានៃជីវិតព្រះសង្ឃ។ ដូចជាឥសីតាវដែរ ព្រះសង្ឃពុទ្ធសាសនាចូលចិត្តភ្នំស្ងប់ស្ងាត់ និងព្រៃជ្រៅសម្រាប់ការអនុវត្តសមាធិរបស់ពួកគេ។ អាស្រមតូចៗ និងវត្តអារាមធំៗក្រោយៗទៀតបានផុសឡើងនៅលើកំពូលភ្នំជាច្រើន (ខ្លះធ្លាប់ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទីសក្ការៈដោយពួកតាវ) ហើយអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សមក ពុទ្ធសាសនិកបានចាប់ផ្តើមចាត់ទុកកំពូលភ្នំទាំងបួនថាជាទីសក្ការៈចម្បង៖
ពូ ទូសាន ភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនានៅភាគខាងកើត ខេត្តចឺជាំង មានកម្ពស់ ២៨៤ ម៉ែត្រ។ ពិសិដ្ឋដល់ព្រះក្វាន់យិន ព្រះពោធិសត្វនៃសេចក្តីមេត្តាករុណា។
វូ តៃសាន ភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនានៅភាគខាងជើង ខេត្តសានស៊ី មានកម្ពស់ ៣០៦១ ម៉ែត្រ។ ពិសិដ្ឋដល់ព្រះម៉ាន់ជូស្រី ព្រះពោធិសត្វនៃប្រាជ្ញា។
អេម៉ី សាន ភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនានៅភាគខាងលិច ខេត្តស៊ីឈួន មានកម្ពស់ ៣០៩៩ ម៉ែត្រ។ ពិសិដ្ឋដល់ព្រះសមន្ថាភទ្រ ព្រះពោធិសត្វនៃសកម្មភាពសប្បុរសធម៌។
ជីវ ហួ សាន ភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនានៅភាគខាងត្បូង ខេត្តអានហ៊ុយ មានកម្ពស់ ១៣៤១ ម៉ែត្រ។ ពិសិដ្ឋដល់ព្រះខ្សឹទ្ធិគភ៌ ព្រះពោធិសត្វនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ។
ភ្នំពិសិដ្ឋនីមួយៗរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាលំនៅរបស់ព្រះពោធិសត្វ។ ព្រះពោធិសត្វទាំងនេះគឺជាសត្វទេវកថាដែលឧទ្ទិសដល់ការជួយសត្វលោកទាំងអស់ឱ្យរួចផុតពីទុក្ខវេទនាលោកិយ និងសម្រេចបាននូវការត្រាស់ដឹង។ ភ្នំព្រះពុទ្ធសាសនា និងកំពូលភ្នំតាវខាងលើបានក្លាយជាគោលដៅធម្មយាត្រាចម្បងសម្រាប់មហាជន និងឥស្សរជនកាន់អំណាចរបស់ប្រទេសចិន។ អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សមកហើយ មជ្ឈមណ្ឌលវត្តអារាមបានអភិវឌ្ឍទៅជាមជ្ឈមណ្ឌលដ៏អស្ចារ្យនៃការសិក្សា សិល្បៈ និងទស្សនវិជ្ជា ជាមួយនឹងវត្តអារាមរាប់រយ និងព្រះសង្ឃ និងដូនជីរាប់ពាន់អង្គ។
របៀបរស់នៅដ៏អស្ចារ្យនេះបានបន្តឥតឈប់ឈររហូតដល់បដិវត្តន៍កុម្មុយនិស្តឆ្នាំ 1949។ ក្នុងអំឡុងពេល 'លោតផ្លោះដ៏អស្ចារ្យ' ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 និង 'បដិវត្តន៍វប្បធម៌' ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ទាំងព្រះពុទ្ធសាសនា និងសាសនាតាវត្រូវបានបង្ក្រាបយ៉ាងឃោរឃៅ ហើយវត្តអារាម និងវត្ថុបុរាណវប្បធម៌សំខាន់ៗរបស់ប្រទេសចិនជាង 90% ត្រូវបានបំផ្លាញ។ ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 មក ឧបករណ៍កុម្មុយនិស្តបានប្រើវិធីសាស្រ្តបំផ្លិចបំផ្លាញតិចជាងចំពោះវប្បធម៌សាសនា ហើយទាំងព្រះពុទ្ធសាសនា និងសាសនាតាវកំពុងរស់ឡើងវិញ។ វត្តអារាម និងវត្តអារាមមួយចំនួនត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញ ប៉ុន្តែការងារកសាងឡើងវិញភាគច្រើនត្រូវបានធ្វើមិនបានល្អ និងខ្វះសម្រស់សិល្បៈ។ អ្នកអានដែលចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការសិក្សាស៊ីជម្រៅបន្ថែមទៀតអំពីទីតាំងពិសិដ្ឋ និងធម្មយាត្រានៅក្នុងប្រទេសចិនគួរតែពិគ្រោះជាមួយស្នាដៃរបស់ Naquin និង Yu (និងគន្ថនិទ្ទេសដ៏ទូលំទូលាយរបស់ពួកគេ) Birnbaum និង Geil។
ភ្នំតៃសាន
តៃសានមិនមែនគ្រាន់តែជាជម្រកភ្នំរបស់ព្រះដូចជាភ្នំអូឡាំព្យាសនៅប្រទេសក្រិក ឬភ្នំស៊ីណៃនៅប្រទេសអេហ្ស៊ីបនោះទេ។ វាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាទិទេព ហើយត្រូវបានជនជាតិចិនគោរពបូជាថាជាកំពូលភ្នំដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតរបស់ពួកគេចាប់តាំងពីយ៉ាងហោចណាស់សហស្សវត្សរ៍ទី 3 មុនគ.ស។ ព្រះចៅអធិរាជនៃប្រទេសចិនបុរាណបានចាត់ទុកតៃសានថាជាបុត្រាពិតប្រាកដរបស់ព្រះចៅអធិរាជនៃឋានសួគ៌ ដែលពួកគេបានទទួលអំណាចរបស់ពួកគេដើម្បីគ្រប់គ្រងប្រជាជន។ ភ្នំនេះដើរតួជាព្រះដែលមើលថែកិច្ចការរបស់មនុស្ស និងដើរតួជាបណ្តាញទំនាក់ទំនងសម្រាប់មនុស្សនិយាយទៅកាន់ព្រះ។ ព្រះចៅអធិរាជរឿងព្រេងនិទានចំនួន 72 អង្គត្រូវបានគេនិយាយថាបានមកដល់តៃសាន។ ភស្តុតាងដែលគេស្គាល់ដំបូងមានតាំងពីចម្លាក់ថ្មដែលបន្សល់ទុកនៅលើភ្នំក្នុងឆ្នាំ 219 មុនគ.ស ដោយព្រះចៅអធិរាជស៊ីហួង ដែលត្រូវបានគេចងចាំថាបានចាប់ផ្តើមសាងសង់កំពែងដ៏អស្ចារ្យ។
ព្រេងនិទាន រឿង ភ្នំយ៉ាត.....
កំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រប្រាប់អំពីក្រុមអ្នកដើរតាមដ៏ធំសម្បើមដែលអមដំណើរព្រះចៅអធិរាជក្នុងដំណើរធម្មយាត្រារបស់ព្រះអង្គទៅកាន់តៃសាន។ ជួរមនុស្សអាចលាតសន្ធឹងពីបាតដល់កំពូលភ្នំ ដែលមានចម្ងាយជាងប្រាំមួយម៉ាយ។ បន្ថែមពីលើរាជវង្ស វិចិត្រករ និងកវីក៏ពេញចិត្តនឹងកំពូលភ្នំដ៏ពិសិដ្ឋនេះផងដែរ។ ជញ្ជាំងដែលតម្រង់ជួរផ្លូវឡើងលើភ្នំត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយកំណាព្យ និងការគោរពដែលឆ្លាក់លើថ្ម ដែលប្រកាសពីសារៈសំខាន់ និងសម្រស់នៃបរិស្ថាន។ ខុងជឺ និងកវី ឌូហ្វូ បានសរសេរកំណាព្យដែលបង្ហាញពីការគោរពរបស់ពួកគេ ហើយរឿងព្រេងនិទានបាននិយាយថា អ្នកដែលឡើងភ្នំនឹងរស់នៅរហូតដល់ពួកគេមានអាយុមួយរយឆ្នាំ។
ជណ្តើរជាង 7000 នាំទៅដល់កំពូល ហើយជម្រាលភ្នំមានវត្តអារាម ផ្ទះសំណាក់ ភោជនីយដ្ឋានតូចៗ និងហាងជាច្រើនសម្រាប់អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាប្រចាំឆ្នាំរាប់លាននាក់។ វត្តសំខាន់ពីរស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំ៖ វត្តអារាមព្រះចៅអធិរាជត្បូងពេជ្រ ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្ថានសួគ៌នៃពិភពលោកនេះ និងវិហារប៊ីសៀ ដែលជាវត្តអារាមព្រះនាងនៃពពកខៀវខៀវ ដែលជាបុត្រីរបស់ព្រះចៅអធិរាជត្បូងពេជ្រ។ វត្តអារាមព្រះនាងប្រហែលជាកន្លែងធ្វើធម្មយាត្រាដ៏លេចធ្លោសម្រាប់ស្ត្រីចិន។ មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ឡើងភ្នំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយពេលខ្លះ អ្នកអាចឃើញស្ត្រីវ័យចំណាស់ដែលមានជើងតូចៗចងដូចសម័យមុនកុម្មុយនិស្ត។ ម្តាយដែលកូនស្រីរបស់ពួកគេមិនអាចមានកូនបានមកអធិស្ឋានសុំចៅៗ ហើយទេពធីតាពីរអង្គឈរនៅក្បែរព្រះនាងគឺជារូបភាពដែលធ្វើអព្ភូតហេតុ មួយសម្រាប់ព្យាបាលជំងឺភ្នែក និងមួយទៀតសម្រាប់ជំងឺកុមារ។
ភ្នំហួសាន
កំពូលភ្នំទាំងប្រាំនៃភ្នំហួសានត្រូវបានគេគិតថាស្រដៀងនឹងផ្កាដែលមានផ្កាប្រាំ ដូច្នេះហើយទើបមានឈ្មោះទូទៅថា 'ភ្នំផ្កា'។ ដំបូងឡើយ វាត្រូវបានគេហៅថា ស៊ីយួ ដែលមានន័យថា 'ភ្នំខាងលិច' ពីព្រោះវាជាកំពូលភ្នំខាងលិចបំផុតនៃកំពូលភ្នំតាវទាំងប្រាំ។ ផ្លូវដើរដែលមានជណ្ដើរប្រវែង 15 គីឡូម៉ែត្រនាំទៅដល់ជួរភ្នំនាគបៃតង (ប៊ីឡុងជី) ជាកន្លែងដែលផ្លូវដើរនាំទៅដល់កំពូលភ្នំផ្សេងទៀត។ ក្នុងចំណោមកំពូលភ្នំទាំងប្រាំ កំពូលភ្នំខាងត្បូងបំផុត (2,100 ម៉ែត្រ) គឺខ្ពស់បំផុត បន្ទាប់មកដោយកំពូលភ្នំនៅខាងកើត និងខាងលិច។ ពីមុន ភ្នំទាំងប្រាំនេះមានប្រាសាទជាច្រើន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះនៅសល់តិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ សព្វថ្ងៃនេះ ហួសានគឺជាគោលដៅឡើងភ្នំវិស្សមកាលដ៏ពេញនិយមសម្រាប់យុវជនចិន ប៉ុន្តែផ្លូវភ្នំនៅតែត្រូវបានដើរដោយអ្នកធ្វើធម្មយាត្រាដ៏ស្មោះត្រង់ និងព្រះសង្ឃដែលវង្វេង។ ភាពក្លាហានដ៏អស្ចារ្យគឺត្រូវការដើម្បីទៅដល់ប្រាសាទមួយចំនួន និងរូងភ្នំរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាត្រូវតែឡើងលើច្រាំងថ្មចោទដោយមានតែខ្សែសង្វាក់ភ្ជាប់សម្រាប់ទ្រទ្រង់ ហើយការដួលគឺប្រាកដជាស្លាប់។ ផ្លូវទាំងនេះត្រូវបានគេផ្តល់ឈ្មោះកំប្លែង ប៉ុន្តែត្រឹមត្រូវដូចជា 'ច្រាំងថ្មចោទមួយពាន់ហ្វីត' និង 'ច្រាំងថ្មចោទប៉ះត្រចៀក'។
វត្តពូជីស៊ី ពូទូសាន
ពូទូសាន ជាភ្នំពិសិដ្ឋទាបបំផុតរបស់ប្រទេសចិន ស្ថិតនៅលើកោះតូចមួយដែលមានទំហំត្រឹមតែដប់ពីរគីឡូម៉ែត្រការ៉េ ប្រាំគីឡូម៉ែត្រភាគខាងកើតនៃកោះចូវសាន ក្នុងខេត្តហ្សេជាំង។ កំពូលភ្នំពូទូសាន ដែលមានន័យថា «ផ្កាពណ៌សដ៏ស្រស់ស្អាត» មានកម្ពស់ 291 ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ ហើយអាចទៅដល់បានដោយជណ្តើរថ្មដែលមានជណ្តើរចំនួន 1060 កាំ។ ជាកន្លែងពិសិដ្ឋមុនពេលព្រះពុទ្ធសាសនាមកដល់ កោះនេះពោរពេញទៅដោយរូងភ្នំអាថ៌កំបាំង ជ្រលងភ្នំស្ងប់ស្ងាត់ ច្រាំងថ្មចោទ និងឆ្នេរខ្សាច់ពណ៌មាស។
ពូទូសាន និងវត្តអារាមរបស់វាគឺជាទីសក្ការៈបូជាចំពោះព្រះពោធិសត្វ អាវាលោកេស្វរៈ ដែលជាទេពធីតានៃសេចក្តីមេត្តាករុណា។ រឿងព្រេងនិទានប្រាប់ថា អាវាលោកេស្វរៈ បានសម្រេចការត្រាស់ដឹងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៅលើកោះនេះ ហើយថា សុធាណា ជាព្រះពោធិសត្វមួយអង្គទៀត បានមកដល់ពូទូសាន ដើម្បីគោរពបូជាដល់ អាវាលោកេស្វរៈ។ ភ្នំពូទូសាន បានក្លាយជាទីសក្ការៈបូជាព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងរាជវង្សថាង។ រឿងព្រេងនិទានរៀបរាប់អំពីព្រះសង្ឃឥណ្ឌាមួយអង្គ ដែលបានមកដល់នៅចុងសតវត្សរ៍ទី៩ ដែលបានទទួលការណែនាំ និងត្បូងមានតម្លៃប្រាំពីរពណ៌ពីព្រះពោធិសត្វ អាវាលោកេស្វរៈ។ នៅឆ្នាំ៩១៦ ព្រះសង្ឃជប៉ុន ហ៊ុយអ៊ី បានជាប់គាំងនៅភ្នំពូទូ ខណៈពេលកំពុងនាំយករូបសំណាកព្រះអាវាលោកេស្វរៈពីភ្នំវូតៃទៅកាន់ប្រទេសជប៉ុន។ ព្រះអង្គបានអធិស្ឋានសុំជំនួយពីព្រះនាង ហើយការហៅរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានឆ្លើយតប។ ដោយកតញ្ញូតាធម៌ ព្រះអង្គបានសាងសង់វត្តមួយនៅលើភ្នំពូទូ ដើម្បីតម្កល់រូបសំណាកព្រះនាងដែលព្រះអង្គបានកាន់។ នេះគឺជាវត្តដែលហៅថា ប៊ូកិនឈូ (មិនព្រមទៅ) នៅភ្នំពូទូ។ សួន សាង ដែលជាព្រះសង្ឃដ៏ល្បីល្បាញនៃរាជវង្សថាង ក៏ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាបានទៅទស្សនាពូទូសាន ក្នុងអំឡុងពេលធម្មយាត្រារបស់ព្រះអង្គទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌា។
អាវាលោកេស្វរៈ (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថា គួន យិន ឬ គួន យិន) ដើមឡើយជាព្រះពោធិសត្វបុរសនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា និងទីបេ ដែលបានផ្លាស់ប្តូរភេទបន្ទាប់ពីទៅដល់ប្រទេសចិន។ ចាប់តាំងពីរាជវង្សយានមក រូបភាពនេះបានក្លាយជារូបភាពរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់បន្តិចម្តងៗ។ នៅក្នុង Putou Shan ពេលខ្លះគេពណ៌នាថានាងកាន់ថូនៅក្នុងដៃរបស់នាង ហើយចាក់ទឹកបរិសុទ្ធដើម្បីបន្ធូរបន្ថយទុក្ខវេទនារបស់មនុស្ស។ ព្រះពោធិសត្វនេះ ក្នុងទម្រង់ភេទណាមួយរបស់វា គឺជាអាទិទេពនៃសេចក្តីមេត្តាករុណា និងភាពទន់ភ្លន់ ហើយទំនាក់ទំនងរបស់វាជាមួយ Putuo Shan បង្ហាញថា ចរិតលក្ខណៈដ៏ស្វាហាប់នៃទីតាំងនេះ អំណោយផលដល់ការអភិវឌ្ឍសេចក្តីមេត្តាករុណានៅក្នុងចិត្តមនុស្ស។
វត្តសំខាន់ៗទាំងបីគឺ Putuo Shan, Puji, Fayu និង Huiji គឺជាវត្តដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងស្មុគស្មាញបំផុតរបស់ប្រទេសចិន។ ប្រាសាទ Puji ដែលត្រូវបានសាងសង់ជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ 1080 ក្នុងរជ្ជកាលរាជវង្សសុងខាងជើង គ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 14,000 ម៉ែត្រការ៉េ និងមានសាលចំនួនប្រាំបួន ពន្លាចំនួនដប់ពីរ និងបន្ទប់ចំនួនដប់ប្រាំមួយ។ រឿងព្រេងចិនបានរៀបរាប់ថា Avalokitesvara បានកើតនៅថ្ងៃទី 19 ខែកុម្ភៈ នៃប្រតិទិនចន្ទគតិ សម្រេចបានការត្រាស់ដឹងនៅថ្ងៃទី 19 ខែមិថុនា និងសម្រេចបាននូវព្រះនិព្វាននៅថ្ងៃទី 19 ខែកញ្ញា។ នៅថ្ងៃទាំងនេះ អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាមកពីទូទាំងប្រទេសបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅភ្នំ Putuo ដើម្បីគោរពបូជាដល់ទេពធីតា។ ពិធីបុណ្យ Kuan Yin នៅថ្ងៃទី 3 ខែមេសា ឬប្រហែលថ្ងៃទី 3 ខែមេសា ក៏ទាក់ទាញអ្នកធ្វើធម្មយាត្រារាប់ពាន់នាក់ផងដែរ។ ប្រពៃណីរឿងព្រេងនិទានមួយនៅលើកោះដ៏ពិសិដ្ឋបាននិយាយថា "គ្រប់ជ្រុងជ្រោយនៃភ្នំមានប្រាសាទមួយ ហើយព្រះសង្ឃមួយអង្គលេចឡើងនៅពេលណាដែលមាននរណាម្នាក់វង្វេងផ្លូវ"។
វូតៃសាន
ដោយសារតែទីតាំងដាច់ស្រយាលរបស់វាជ្រៅនៅក្នុងភ្នំខ្ពស់ៗនៃភាគខាងជើងប្រទេសចិន វូតៃសានភាគច្រើនមិនត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយយន្តការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃបដិវត្តន៍កុម្មុយនិស្ត។ ប្រហែលជាគ្មានកន្លែងណាផ្សេងទៀតនៅក្នុងប្រទេសចិនទាំងមូលដែលអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវវិធីប្រពៃណីចាស់ៗរបស់ប្រទេសចិន និងស្ថាបត្យកម្មប្រាសាទដ៏អស្ចារ្យនោះទេ។ វូតៃសាន ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃព្រះពុទ្ធសាសនាចិនអស់រយៈពេលពីរពាន់ឆ្នាំមកហើយ ដើមឡើយជាភ្នំពិសិដ្ឋរបស់សាសនាតាវ ដែលគេស្គាល់ថាជា ត្ស៊ូហ្វូសាន ដែលមានន័យថា 'ភ្នំវិមានពណ៌ស្វាយ' ដែលគេជឿថាជាទីលំនៅរបស់អមតៈរបស់សាសនាតាវជាច្រើន។ វូតៃសានគ្របដណ្តប់លើភ្នំផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន ប៉ុន្តែយូរយារណាស់មកហើយ ពុទ្ធសាសនិកបានជ្រើសរើសកំពូលភ្នំរាបស្មើចំនួនប្រាំជាបរិវេណនៃតំបន់ពិសិដ្ឋ ដូច្នេះហើយបានជាមានឈ្មោះថា 'ភ្នំរាបស្មើប្រាំ'។ កំពូលភ្នំខ្ពស់បំផុត ដែលមានកម្ពស់ 10,033 ហ្វីត ត្រូវបានគេហៅថា រាបស្មើខាងជើង; កំពូលភ្នំទាបបំផុត ដែលមានកម្ពស់ 8153 ហ្វីត ត្រូវបានគេហៅថា រាបស្មើខាងត្បូង; រវាងកំពូលភ្នំទាំងពីរនេះលាតសន្ធឹងលើភ្នំដប់ពីរម៉ាយ។

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា ២០២៥ តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ

ប្រាសាទដំបូងនៃ Wu Tai Shan ត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងរជ្ជកាលរបស់អធិរាជ Ming Di ឆ្នាំ 58-75 នៃគ.ស. ហើយប្រភពអត្ថបទពិពណ៌នាអំពីប្រាសាទប្រមាណ 200 ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងរជ្ជកាលរាជវង្ស Northern Ch'i នៃឆ្នាំ 550-577 នៃគ.ស. ប៉ុន្តែក្រោយមកត្រូវបានបំផ្លាញ។ សព្វថ្ងៃនេះ ប្រាសាទចំនួនហាសិបប្រាំបីដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងបន្ទាប់ពីរាជវង្ស Tang (គ.ស. 684-705) នៅតែមាន ហើយប្រាសាទឈើចំណាស់ជាងគេបំផុតនៅក្នុងប្រទេសចិនទាំងមូលគឺប្រាសាទ Nan Chan Si ត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងឆ្នាំ 782 នៃគ.ស.។ មានប្រាសាទព្រះពុទ្ធសាសនាចិនចំនួនសែសិបប្រាំបី និងពួក Lamasaries ទីបេចំនួនដប់។ ទីក្រុង Taihuai ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលភ្នំ Wu Tai ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយកំពូលភ្នំទាំងប្រាំ។ ប្រាសាទភាគច្រើនមានទីតាំងនៅជិតទីក្រុង។ កំពូលភ្នំ Wu Tai និងប្រាសាទជុំវិញទាំងអស់គឺពិសិដ្ឋចំពោះ Manjushri ដែលជាព្រះពោធិសត្វនៃប្រាជ្ញា និងគុណធម៌។ អ្នកប្រាជ្ញតាមដានការចាប់ផ្តើមនៃទំនាក់ទំនង Manjushri ជាមួយ Wu Tai Shan ទៅព្រះសង្ឃឥណ្ឌាមួយអង្គដែលបានមកទស្សនាក្នុងសតវត្សទី 1 នៃគ.ស. ហើយបានរាយការណ៍ពីចក្ខុវិស័យនៃព្រះពោធិសត្វ។ ម៉ាន់ជូស្រី (ហៅថា វេនស៊ូ ពូសា ជាភាសាចិន) ត្រូវបានគេជឿថារស់នៅក្នុងតំបន់ជុំវិញ វូ តៃសាន ហើយរឿងព្រេងជាច្រើននិយាយអំពីការលេចចេញនូវព្រះពោធិសត្វជិះសត្វតោពណ៌ខៀវនៅលើភ្នំខ្ពស់ៗខាងលើវត្តអារាម។
វូ តៃសាន ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងទូលំទូលាយចំពោះប្រជាជនចិន និងចំពោះពុទ្ធសាសនិកនៅប្រទេសជប៉ុន ឥណ្ឌា ស្រីលង្កា ភូមា ទីបេ និងនេប៉ាល់។ ព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ វូ តៃ ត្រូវបានចងភ្ជាប់យ៉ាងមិនអាចកាត់ផ្តាច់បានជាមួយប្រទេសជប៉ុន និងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើប្រទេសនោះ។ ដោយស្វែងរកសច្ចភាពព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះសង្ឃល្បីៗដូចជា អេននីន និង រីយូសិន ក្នុងរាជវង្សថាង និង ជូណិន និង សៃសាន ក្នុងរាជវង្សសុង បានធ្វើធម្មយាត្រាដ៏វែងឆ្ងាយទៅកាន់ វូ តៃសាន។ គ្រូតាន់ទ្រី អាម៉ូហ្គាវ៉ាជរា ក៏បានមកធ្វើសមាធិនៅទីនេះផងដែរ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

Share This:

ភ្នំពិសិដ្ឋនៃប្រទេសចិន Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ព្រេងនិទាន រឿង ភ្នំយ៉ាត

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៧ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មុននឹងយើងឈានចូលទៅដល់រឿងព្រេង យើងសូមណែនាំមិត្ដអ្នកអាន ឱ្យស្គាល់ភូមិភាគបរប៉ៃលិនបន្ដិចសិន ព្រោះជា ភូមិភាគនៅឆ្ងាយពីរាជធានី ហើយដែលមានទំនៀមទំលាប់ប្លែកណាស់ផង។ ដើមឡើយអ្នកស្រុកប៉ៃលិន សុទ្ធសឹងតែជាជនជាតិកូឡាទាំងអស់ មករស់នៅដោយសារការប្រាថ្នាមករកជីកត្បូងដែលមានកប់ក្នុងដីត្រង់ជ្រលងនៃភ្នំំភូមិភាគនោះ។ តាមប្រវិត្ដិពង្សាវតារ នៃស្រុកប៉ៃលិនថា ពួកកូឡាទាំងនេះ ចាប់ផ្ដើមមកប្រតិស្ថានកជាភូមិស្រុកនៅតំបន់នេះតាំងពី គ.ស ១៨៧៦មក។ ប៉ុន្ដែដំបូងពួកកូឡាទាំងនេះគ្មានបង់ពន្ធដារចុះចូលក្នុងរាជការទេ ព្រោះពិតមែនតែដីត្រង់នេះ ជាដីខ្មែរដែលកាលនោះនៅក្នុងអំណាចសៀមនៅឡើយ ក៏រាជការសៀមពុំបានចាប់ភ្លឺកនឺងពួកអ្នកស្រុកនេះដែរ។ លុះត្រាតែមកដល់ គ.ស ឬ ១៨៨១ ដោយសារតែពួកនេះទាស់ទែងគ្នា ទើបនាំឱ្យលេចឮរឿងនេះ ទៅដល់រាជការសៀម នៅខេត្ដចន្ទបុរី “ចន្ទបុរៈ” រាជការសៀមក៏ចាត់ឱ្យមេភាស៊ីហូតពន្ធ លើអ្នកមកជីកត្បូងទាំងនេះ។ មេភាស៊ីនេះមានឈ្មោះថា ម៉ុង ឃុនទី ដែលជាមេក្រុមពួកកុឡាដែលធ្វើដំណើរមកស្វែងរកឃើញកន្លែងនៅទីនោះ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ដើមហេតុគឺ ម៉ុង ឃុនទី បាននាំយកត្បូងទៅដល់ក្រុងបាងកក ហើយទាក់ទងនឹងកុងសុលអង់គ្លេស សុំឱ្យកុងសុលនោះ នាំខ្លួនទៅគាល់ ព្រះចៅសៀម ទើបព្រះចៅសៀម តែងតាំងឱ្យធ្វើមេភាស៊ី ហូតពន្ធ ហើយជាមេក្រុមនៃពួកកុឡាទាំងអស់ផង ដោយតាំងងារជាហ្លួងមណី យុទ្ធនា គឺហ្លួងមណីនេះហើយដែលកសាងវត្ដអារាមជាច្រើនកន្លែងនៅក្នុងតំបន់ប៉ៃលិន។ រហូតមក ដល់គ.ស ១៩០៤ ដែលរាជការសៀម ត្រូវប្រគល់ដីខេត្ដបាត់ដំបង ម្លូព្រៃ ស្ទឹងត្រែង ថ្វាយមកព្រះចៅផែនដីខ្មែរ ព្រះកុរណាព្រះបាទសមេ្ដចព្រះស៊ីសុវត្ថិវិញនោះ ផែនដីប៉ៃលិនត្រូវរាជការបារាំងគេទៅកាន់កាប់ ដោយតាំងប្រតិភូនៃរ៉េស៊ីដង់ប្រចាំខេត្ដបាត់ដំបង (Delegue au Resident de la province) ហើយប្រតិភូនេះ មើលកាន់កាប់ហូតពន្ធដារ ក្នុងការប្រកបអាជីវកម្មយកត្បូងនេះ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេក៏រៀបធ្វើថ្នល់មកកាន់ទីប្រជុំជនបាត់ដំបង ជាថ្នល់ដែលមាននៅសព្វថ្ងៃ។
ប៉ុនែ្ដកាលនោះគេគ្រាន់តែយកពន្ធដារពុំបានគិតពីអ្វីៗ ជាឧត្ដមប្រយោជន៏ដល់អ្នកស្រុកភូមិភាគនេះទេ រហូតមកដល់សម័យសង្គមរាស្រ្ដនិយម ទើបទីប្រជុំជនប៉ៃលិនបានផ្លាស់ប្ដូរ រូបយ៉ាងឆាប់រហ័សនរណាខានទៅតែពីរឆ្នាំ លុះទៅម្ដងទៀតស្ទើរតែពុំស្គាល់។ គេឃើញផ្ទះរាជការក៏ស្អាតៗ សង់ពីបាយអមានសាលារៀន មន្ទីរឃោសនា ការផ្សាយ ក៏សុទ្ធតែធ្វើពីបាយអល្អៗដែរ។ ផ្ទះអ្នកផ្សារក៏រៀបរយ ល្អគួជាទីសមរម្យដូចទីប្រជុំជនធំៗដែរ។ អាស្រ័យ ដោយការរៀបចំស្អាតយ៉ាងនេះ នាំឱ្យមានទេសចរណ៏ចេញចូលទៅទស្សនាលំហែរកាយ នៅទីនោះរឹតតែច្រើនឡើង។ ដូច្នេះការចង់ដឹងចង់ឮពីប្រវត្ដិពង្សាវតារ នៃភូមិភាគនេះក៏រឹតតែច្រើនឡើងដែរ។ សេចក្ដីពណ៌នារបស់យើងទាំងប៉ុន្មាននេះ ក៏គ្រាន់តែជាការឆ្លើយតបនឺងសេចក្ដីត្រូវការទាំងនេះឯង។ ប៉ុនែ្ដជាធម្មតាណាស់ នៅស្រុកខ្មែរយើងតែពោលពីប្រវត្ដិត្រង់ណាមួយ ពិតជាកើតមានរឿងព្រេងផ្សំជាមួយការពិតមិនខាន។
បើទីណា មានដើមកំណើតឆ្ងាយ រឿងព្រេង នោះក៏បែបយារឆ្ងាយ សឹងតែរកជឿមិនកើត ឯទីណាទើបនឹងកើតថ្មី រឿងព្រេងក៏ថ្មីលាយឡំការពិតចូលក្នុងនោះច្រើនទៀតដូចជា ភូមិភាគប៉ៃលិន ជាអាទិ៍ដោយសារតែប៉ៃលិនទើបតែកើតមាន ឈ្មោះមានបោះសម្លេងក្នុងរវាង គ.ស ១៨៨១ ប៉ុណ្ណោះ រឿងព្រេងនៅតំបន់នេះ ក៏ស្រដៀងៗនឹងរឿងមែនទែន គ្រាន់តែមានលាយជំនឿព្រះឥន្ទ ទេវតា ខ្មោច អារក្ស អ្នកតា ចូលច្របល់ជាមួយផងប៉ុណ្ណោះ។ យើងលើកយករឿងព្រេងភ្នំយ៉ាត មកអធិប្បាយដូចតទៅនេះ ៖ កាលណោះមានប្ដីប្រពន្គពីរនាក់ មានឈ្មោះយ៉ាតដូចគ្នា គឺប្ដីក៏ឈ្មោះយ៉ាត ប្រពន្ធក៏ឈ្មោះយ៉ាតរស់នៅប្រកបរបរជីកត្បូងនៅស្រុកប៉ៃលិននេះ។
ដំណើរខាងវិញ្ញាណឆ្លងកាត់ភ្នំពិសិដ្ឋ នៃសាសនាតាវ.....
លុះចាស់ជរាហើយគាត់ពុំអាចទៅធ្វើការធ្ងន់ៗដូចសព្វដងបាន គាត់ក៏ទៅធ្វើធម៌នៅលើ ភ្នំមួយ (ដែ់់់់លយើងហៅថាវត្ដភ្នំយ៉ាតសព្វថ្ងៃ) ទាំងពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ។ អ្នកផងក៏នាំគ្នាសន្មត់យកឈ្មោះគាត់ ធ្វើជាឈ្មោះ ភ្នំនេះឡើង ព្រោះការសន្មត់នេះ គេពុំអាចនឹកនារកន័យយ៉ាងណាៗទេ គ្រាន់តែឱ្យស្រួលហៅ ស្រួលសម្គាល់ប៉ុណ្ណោះ ត្បិតនៅប៉ៃលិន មានកំពូលភ្នំខ្ពស់ៗឡើងជាច្រើនកន្លែង ដូច្នេះបើទីណាមានភាពសម្គាល់ដូចមេ្ដច គេក៏នាំគ្នាសន្មត់យក តាមភិនភាគនោះធ្វើជាឈ្មោះឡើង។ នៅពេលនោះអ្នកស្រុកប៉ៃលិនខ្លះ ដែលធ្លាប់យកត្បូងទៅលក់ឯស្រុកសៀមញឹកញាប់ ហើយគេធូរធារប្រាក់កាសផង គេក៏ទិញកាំភ្លើងដៃខ្លះ កាំភ្លើងវែងខ្លះ សម្រាប់យកការពារទ្រព្យសម្បត្ដិភូមិឋានរបស់គេ។
តែនៅពេលអផ្សុក អ្នកទាំងនោះតែងយកកាំភ្លើងទៅបាញ់សត្វពេញតែព្រៃ ដោយស្រុកនោះសម្បូរព្រៃស្ដុកៗណាស់ផង។ ការបរបាញ់សត្វនេះនាំឱ្យផ្អើលដល់ពពួកអារក្ស អ្នកតានៅក្នុងព្រៃនោះ។ ថ្ងៃមួយអ្នកតាមួយដ៏មានឬទ្ធិជាងគេ បានតំណែងខ្លួនមកជួបជាមួយតាយ៉ាត និង យាយយ៉ាត ដើម្បីផ្ដាំផ្ញើរឱ្យនិយាយនឹងពពួកអ្នកបាញ់ទាំងនោះថា កុំឱ្យដើរបាញ់ទៀតនាំពពួកអ្នកតាទាំងអស់ភ័យរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ កូនចៅវង្វេងវង្វាន់គ្នាអស់ហើយ ដូច្នេះសូមឱ្យតែលែង បាញ់ចុះយើងនឹងជួយពួកនេះ ឱ្យរកឃើញត្បូងថ្មយ៉ាងថ្លៃៗ ឱ្យបានធ្វើអ្នកមានច្រើនគ្នាឡើងៗ ប៉ុនែ្ដបើបានជាមានហើយ ត្រូវនាំគ្នាកសាងវត្ដមួយនៅលើទីកន្លែងភ្នំនេះ មិនតែប៉ុណ្ណោះត្រូវលេងភ្លេងរាំក្ងោករៀងរាល់ថ្ងៃសិលផង។ ផ្ដាំផ្ញើររួចហើយ អ្នកតាក៏អន្ដរធានខ្លួនបាត់ទៅវិញភ្លាម។ ឯយាយយ៉ាត តាយ៉ាត ក៏នាំរឿងនេះទៅផ្សាយប្រាប់ពួក អ្នកស្រុកទាំងអស់ឱ្យដឹងគ្រប់គ្នា។
អ្នកស្រុកក៏ព្រមគោរពតាមបំណងអ្នកតានោះរហូតមក។ នេះជារឿងមួយដែលទាក់ទងនឹង ភ្នំយ៉ាត ឯរឿងមួយទៀតដែលមានទាក់ទងនឹងឈ្មោះ “ប៉ៃលិន” មានដោយឡែកផ្សេងទៅទៀត។ តាមអ្នកស្រុកឱ្យការណ៏ថាពាក្យ “ប៉ៃលិន” នេះក្លាយមកពីពាក្យ ភេលេង ព្រោះមានគេនិទានរឿងដើម បញ្ជាក់ផងថាៈ កាលនោះមាន អ្នកប្រមាញ់ដេញតាមដានសត្វព្រៃចេះតែឆ្ងាយទៅៗ រហូតដល់ភូមិភាគប៉ៃលិនសព្វថ្ងៃ ដែលគ្រានោះនៅជាព្រៃស្រោង មានវាលចន្លោះខ្លះត្រង់ប្រឡាយទឹកដែលហៅថា “អូរ” មានអូរទុងជាដើម ក្បែរមាត់អូរនេះ អ្នកប្រមាញ់បានប្រទះ ឃើញសត្វភេកំពុងហែលទឹក លុះឃើញមនុស្សមកដល់ ភេក៏រត់បាត់អស់ទៅ។
អ្នកប្រមាញ់ ចូលទៅមើលត្រង់កន្លែង ភេប្រឡែងគ្នានោះ ក៏ឃើញដុំថ្មតូចៗ មានពន្លឺផ្លេកៗ ក៏នាំគ្នារើសយកម្នាក់មួយដុំទុក យកទៅបង្ហាញញាតិមិត្ដឯស្រុកខ្លួនវិញ។ លុះទៅដល់ស្រុកមានអ្នកស្រុកនោះ (តាមនិយាយថាពូកកុឡា ដែលមករស់នៅខេត្ដចន្ទប៊ុន ស្រុកសៀម) ស្គាល់ថាថ្មនេះមានតំលៃគេក៏យកទៅវាយបំបែក រួចច្នៃជាត្បូងឡើង ក៏ឃើញថា មានទឹកល្អ។ កាលបើដូច្នេះក៏នាំគ្នា ទៅសួរទិញពីពួកប្រមាញ់នោះទៀត។ ពួកប្រមាញ់យល់ថាជាផ្លូវរកស៊ីមួយ ហើយក៏ព្យាយាមឆ្ពោះទៅយកថ្មនេះពីកន្លែងមុនជាញឹកញាប់។ ការទៅមកញឹកញាប់នេះហើយទើបអ្នកទាំងនោះ សន្មត់ឈ្មោះទីកន្លែងត្រង់នេះថា “កន្លែងភេ លេង” ដោយយកតាមសភាពដែលគាត់បានប្រទះឃើញជាដំបូងនោះ។ ប៉ុនែ្ដដោយពួកទាំងនេះនៅស្រុកសៀម ក៏អានពាក្យនេះក្លាយទៅតាមសម្លេងសៀមបន្ដិចទៅ គឺ “ភេ” ទៅជា “ផេ” ឯលេងទៅជា “ឡេន” ឬ “ឡិន” ដូច្នេះរូមមក ហៅថា “ផេឡិន” ។ លុះសម័យបារាំងទៅកាន់កាប់ តំបន់នេះគេសសេរឈ្មោះនេះជាអក្សររ៉ូម៉ាំងតាមសម្លេងផង តាមរូបសាស្រ្ដពាក្យផងជា PHAILIN គឺ PH ជាអក្សរផ AI ជាស្រៈអេ L ជាអក្សរល I ជាស្រៈអិ នឹង N អក្សរ ន។

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា ២០២៥ តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ

ចំណេរតមក ដើម្បីកុំឱ្យពិបាកសរសេរ គេក៏ភ្ជាប់ លែងឱ្យមានសហសញ្ញា Trait d’union ក៏ក្លាយទៅជា Phailin ហើយតៗមក ដោយបារាំងអានដោយគ្មានខ្យល់ អក្សរ H គេក៏លុប H ចោលទៅ នៅសល់តែ PAILIN ។ សេចក្ដីអធិប្បាយមកនេះ មានទំនងជាដើមកំណើតស្រុក (Monographie) ជារឿងព្រេង ដើម្បីជាប្រយោជន៏ដល់ អ្នកស្រាវជ្រាវទៅពេលមុខៗទៀត ប៉ុនែ្ដមានទំនងខ្លះ ចង់ទៅជារឿងព្រេងដែរ ត្បិតមានលាយឡំជំនឿ ខ្មោច អារក្ស អ្នកតាជាមួយផង។ ការណ៏នេះយើងសង្ឃឹមថា លោកអ្នកអានណាចេះចាំរឿងព្រេងនៅភូមិភាគនោះវែងឆ្ងាយទៅទៀត ក៏សួមបញ្ជូន មកឱ្យយើងផងដើម្បីកែសម្រួលទៅលើកក្រោយ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

Share This:

ព្រេងនិទាន រឿង ភ្នំយ៉ាត Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5

ដំណើរខាងវិញ្ញាណឆ្លងកាត់ភ្នំពិសិដ្ឋ នៃសាសនាតាវ

សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ 6:00:00 AM

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៦ មីនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
កំពូលភ្នំដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងទាំងនេះ គឺជាកន្លែងគោរពបូជា និងជាសក្ការៈបូជាដ៏គួរឱ្យគោរព ដែលបម្រើជាសសរស្តម្ភនៃទស្សនវិជ្ជា និងការអនុវត្តសាសនាតាវ ចាប់ផ្តើមដំណើរមួយដើម្បីស្រាយអាថ៌កំបាំងបុរាណរបស់ពួកគេ និងដោះសោប្រាជ្ញាដែលពួកគេមាន។
ភ្នំឈីងឆេង៖ ដើមកំណើតនៃសាសនាតាវ ភ្នំឈីងឆេង (青城山) មានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងខេត្តស៊ីឈួន ហើយបកប្រែថា "ភ្នំទីក្រុងបៃតង" ឈ្មោះរបស់វាចាប់យកទេសភាពខៀវស្រងាត់ និងបៃតងដែលគ្របដណ្តប់លើភ្នំបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ផ្តល់នូវបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ល្អសម្រាប់ការឆ្លុះបញ្ចាំងខាងវិញ្ញាណ។
និមិត្តរូបនៃសាសនាតាវ និងគោលការណ៍ចុះសម្រុងគ្នារបស់វា ភ្នំឈីងឆេង ដែលត្រូវបានគេគោរពបូជាថាជាកន្លែងកំណើតមួយនៃសាសនាតាវ មិនមែនជាភ្នំធម្មតាទេ វាជាឋានសួគ៌ដ៏ពិសិដ្ឋ ដែលបង្ហាញពីខ្លឹមសារនៃគោលការណ៍សាសនាតាវ - ការរួបរួមចុះសម្រុងគ្នាជាមួយនឹងវិធីធម្មជាតិនៃសកលលោក។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
កោតសរសើរទេសភាពដ៏អស្ចារ្យ ជាកន្លែងដែលប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តឌូជាំងយ៉ានដ៏ល្បីល្បាញលាយឡំជាមួយភ្នំយ៉ាងស្រស់ស្អាត ជាសក្ខីភាពនៃទស្សនវិជ្ជាសាសនាតាវនៃការចុះសម្រុងជាមួយធម្មជាតិ។ ប្រព័ន្ធបុរាណដ៏ប៉ិនប្រសប់នេះ ដែលនៅតែដំណើរការរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ស្រោចស្រពវាលទំនាបឆេងទូដោយមិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែង ដោយមិនចាំបាច់ដាក់ទំនប់ទឹកទេ។ វាបង្ហាញយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនូវគោលការណ៍សាសនាតាវរបស់វូវៃ - សិល្បៈនៃសកម្មភាពដោយមិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែង ប៉ុន្តែសារៈសំខាន់របស់ភ្នំឈីងឆេងលើសពីភាពត្រចះត្រចង់ធម្មជាតិរបស់វា។ វាឈរជាសក្ខីភាពនៃផលប៉ះពាល់យូរអង្វែងនៃសាសនាតាវលើវប្បធម៌ ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់ចិន។ វាជាទីសក្ការៈខាងវិញ្ញាណដែលបានថែរក្សាខ្លឹមសារនៃសាសនាតាវ ដោយបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមដែលមិនអាចលុបបាននៅលើក្រណាត់នៃបេតិកភណ្ឌចិន។
នៅទីនោះ ការឱបក្រសោបរបស់ធម្មជាតិ និងប្រាជ្ញាបុរាណ ជួបគ្នាយ៉ាងសុខដុមរមនា ៣ វិធីដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍សាសនាតាវនៅលើភ្នំឈីងឆេង អ្នកអាចស្វែងយល់ពីមរតកខាងវិញ្ញាណ និងវប្បធម៌របស់សាសនាតាវនៅលើភ្នំឈីងឆេងតាមវិធីផ្សេងៗគ្នា។ ខាងក្រោមនេះគឺជាវិធីមួយចំនួន៖
ចូលរួមពិធីសាសនាតាវ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមដំណើរផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់ភ្នំឈីងឆេង ជាកន្លែងដែលខ្លឹមសារនៃសាសនាតាវមានជីវិតតាមរយៈពិធី និងពិធីដ៏មានមន្តស្នេហ៍ ដើរចូលទៅក្នុងប្រាសាទបុរាណដូចជាវិមានសាងឈីង និងរូងភ្នំធានស៊ី ជាកន្លែងដែលសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃប្រវត្តិសាស្ត្របន្លឺឡើងតាមសាលដ៏ពិសិដ្ឋ ស្វែងយល់អំពីការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណ និងទស្សនវិជ្ជាដ៏អស់កល្បដែលសាសនាតាវផ្តល់ជូន ហើយដោះសោពិភពនៃអច្ឆរិយៈ និងការត្រាស់ដឹង។
រឿងត្រពាំងបឹងតេ.....
ចូលរួមក្នុងវគ្គតៃជី ឬសមាធិ ជ្រមុជខ្លួនអ្នកនៅក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ និងទេសភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះ ជាកន្លែងដែលសមាធិ និងតៃជីក្លាយជារបាំដ៏សុខដុមរមនាជាមួយធម្មជាតិ។ អ្នកទស្សនាច្រើនតែជួបប្រទះនឹងទំនាក់ទំនងខាងវិញ្ញាណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ឱបក្រសោបគោលការណ៍នៃសាសនាតាវនៅកម្រិតផ្ទាល់ខ្លួនយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
ស្វែងយល់ពីសន្តិភាពខាងក្នុង និងតុល្យភាព នៅពេលអ្នកស្វែងយល់ពីទីធ្លាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៃប្រាសាទ ដោយលើកកម្ពស់ចំណងដ៏ជ្រាលជ្រៅជាមួយនឹងការបង្រៀនសាសនាតាវ។ ហើយសម្រាប់បទពិសោធន៍ដ៏ផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ សូមពិចារណាចូលរួមការដកថយរបស់សាសនាតាវ ជាកន្លែងដែលសមាធិ តៃជី និងវគ្គឈីហ្គុងកំពុងរង់ចាំដើម្បីធ្វើឱ្យចិត្ត រាងកាយ និងព្រលឹងរបស់អ្នកមានភាពស្រស់ថ្លាឡើងវិញ។
ស្វែងយល់ពីចម្លាក់ និងស្នាដៃសិល្បៈ វត្តអារាមនៅលើភ្នំឈីងឆេងត្រូវបានតុបតែងលម្អដោយចម្លាក់ដ៏ប្រណិត និងស្នាដៃសិល្បៈដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញ ដែលពណ៌នាយ៉ាងស្រស់ស្អាតអំពីខ្លឹមសារនៃសាសនាតាវ។ បោះជំហានចូលទៅខាងក្នុង ហើយត្រូវបានដឹកជញ្ជូនឆ្លងកាត់ពេលវេលា នៅពេលអ្នកស្វែងយល់ពីចម្លាក់ដ៏ស្មុគស្មាញ ដែលរៀបរាប់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យ និងសមិទ្ធផលនៃការគ្រប់គ្រងទឹក រីករាយជាមួយស្នាដៃសិល្បៈដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញទាំងនេះ ហើយដោះសោប្រាជ្ញា និងការបង្រៀនដែលលាក់កំបាំងដែលមាននៅក្នុងនោះ។
ភ្នំវូដាង៖ ភ្នំក្បាច់គុន ភ្នំវូដាង (武当山) ក្នុងខេត្តហ៊ូប៉ី ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាភ្នំក្បាច់គុន ហេតុអ្វី? ដោយសារតែ "វូដាង" មានអត្ថន័យមកពីការរួមបញ្ចូលគ្នានៃតួអក្សរចិនពីរ៖ "វូ" (武) មានន័យថា "ក្បាច់គុន" ដែលបង្ហាញពីខ្លឹមសារនៃក្បាច់គុន និង "ដាង" (当) ដែលមានន័យថា "ចាត់ទុក" ឬ "ចាត់ទុកជា" នោះមានន័យថាការបកស្រាយមួយនៃឈ្មោះអាចត្រូវបាន "ចាត់ទុកថាជាក្បាច់គុន" ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីទំនាក់ទំនងរបស់ភ្នំជាមួយនឹងក្បាច់គុន ការទាក់ទាញបែបនេះ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីទំនាក់ទំនងដ៏ជ្រៅរវាងភ្នំវូដាង និងពិភពក្បាច់គុន។

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា ២០២៥ តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ

កន្លែងកំណើតនៃក្បាច់គុន Wudang Kung Fu ភ្នំដ៏អស្ចារ្យនេះគឺជាកន្លែងកំណើត និងជាទីសក្ការៈដ៏ពិសិដ្ឋនៃក្បាច់គុនខាងក្នុង ក្បាច់គុន Wudang Kung Fu មានដើមកំណើតមកពីជម្រៅនៃសាសនាតាវ ហើយត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងល្អិតល្អន់ដោយព្រះសង្ឃដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ដែលគង់នៅលើភ្នំ Wudang ដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ក្បាច់គុនដ៏អស្ចារ្យនេះលាយបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងរលូននូវភាពឆើតឆាយនៃចលនារាងកាយជាមួយនឹងប្រាជ្ញានៃការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណ និងទស្សនវិជ្ជា ខ្លឹមសារដ៏អស្ចារ្យរបស់វាថែមទាំងផ្តល់ឱ្យវានូវឋានៈនៃទម្រង់នៃសមាធិសាសនាតាវទៀតផង។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

Share This:

ដំណើរខាងវិញ្ញាណឆ្លងកាត់ភ្នំពិសិដ្ឋ នៃសាសនាតាវ Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ on 6:00:00 AM Rating: 5