ផ្សាយថ្ងៃទី ០៤ កក្កដា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ភូមិព្រះម្លប់ គឺជាភូមិមួយស្ថិតនៅក្នុងឃុំភារីមានជ័យ ស្រុកបរសេដ្ឋ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ ក្នុងន័យទូលំទូលាយ «ភូមិព្រះម្លប់» ក៏ត្រូវបានគេស្គាល់ទូទៅផងដែរ តាមរយៈបទចម្រៀងមនោសញ្ចេតនាដ៏ល្បីល្បាញ ដែលមានចំណងជើងថា «ភូមិព្រះម្លប់ស្នេហ៍ខ្ញុំ»។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ភូមិព្រះម្លប់ គឺជាភូមិមួយស្ថិតនៅក្នុង ឃុំភារីមានជ័យ ស្រុកបរសេដ្ឋ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងមានការអភិវឌ្ឍផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារមានផ្លូវជាតិសំខាន់ឆ្លងកាត់។
ភូមិសាស្ត្រ និងការធ្វើដំណើរ
* ទីតាំង៖ ភូមិនេះស្ថិតនៅតាមបណ្តោយ ផ្លូវជាតិលេខ ៤១ ដែលជាខ្សែផ្លូវសេដ្ឋកិច្ចដ៏សំខាន់តភ្ជាប់ពីផ្លូវជាតិលេខ ៤ ទៅកាន់ខេត្តកំពត។
ប្រវត្តិ និងសាវតាឈ្មោះភូមិ តាមការតំណាលតៗគ្នារបស់ចាស់ទុំក្នុងតំបន់ស្រុកស្រែបរសេដ្ឋ ឈ្មោះ «ព្រះម្លប់» គឺមានការទាក់ទងនឹងវត្តមានដើមឈើធំៗកាលពីបុរាណ ដែលផ្តល់ម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃសម្រាប់អ្នកដំណើរធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់សម្រាកកាយ។ ណាមួយមកពីទឹកដីខេត្តកំពង់ស្ពឺប៉ែកខាងលិច ជាតំបន់ខ្សត់ទឹកភ្លៀង និងសម្បូរជួរភ្នំ ដូចនេះទីតាំងដែលមានម្លប់ត្រជាក់ និងប្រភពទឹក តែងត្រូវបានប្រជាជនកោត សសើរ និងប្រសិទ្ធនាមថាជាទីកន្លែងមាន «ព្រះម្លប់» ឬ «ម្លប់ព្រះ» មើលថែរក្សា។
ដោយឡែក ភូមិព្រះម្លប់ (ក្នុងឃុំកណ្ដឹង ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ)៖ មានភូមិមួយទៀតដែលមានឈ្មោះដូចគ្នានេះ គឺភូមិព្រះម្លប់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងឃុំកណ្ដឹង ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ។សិល្បៈ និងវប្បធម៌ (បទចម្រៀង)៖ ឈ្មោះភូមិព្រះម្លប់ ត្រូវបានលើកយកមកច្រៀងរៀបរាប់ក្នុងបទចម្រៀងមរតកដើមដ៏ល្បីល្បាញគឺបទ «ភូមិព្រះម្លប់ស្នេហ៍ខ្ញុំ» ដែលច្រៀងដោយលោក អ៊ឹម សុងសឹម និងអ្នកស្រី ហួយ មាស (ក្រោយមកក៏មានការបកស្រាយឡើងវិញដោយតារាចម្រៀងជំនាន់ក្រោយៗផងដែរ)។ បទចម្រៀងនេះបានរៀបរាប់ពីសម្រស់ធម្មជាតិ និងអនុស្សាវរីយ៍ស្នេហ៍នៅតាមទីជនបទ។
ភូមិព្រះម្លប់ស្នេហ៍ខ្ញុំ

១ – (ប) ស្លាបលែង កន្លែងបងជួបភ័ក្រ្តស្រី ចោលនេត្រា ភ្លឺថ្លាមានន័យ ចាំងជះរស្មី ក្តីស្នេហា
ឱ! ភូមិព្រះម្លប់ និងភូមិថ្មី ធ្លាប់ស្តាប់វាចា ត្រពាំងបត់ បានដឹងចិត្តគ្នា ហើយចរចាតបសម្តី
២ – (ស) បឹងធំ រូបខ្ញុំហើយនិងរូបបង ខំចែវទូក អូនជួយអុំឆ្លង បំណងឱ្យដល់ ទ័ពមានជ័យ
នៅក្បែរភូមិដូង ស្រណោះដៃ បងថ្នាក់ថ្នមស្រី ព្រៃចង្វារ ស្នេហ៍អស់រស្មី ទ្រូងញ័រភ័យ ក្រហាយក្តៅផ្សា
បន្ទរ – (ប) អូនអើយ គឺកម្ម តាមមករង់ចាំ កម្មកាត់ផ្តាច់ពីគ្នា (ស) អូនស៊ូ រងទុក្ខដល់មរណា
(ប) ព្រោះបែកគ្នា ទាំងចិន្តាសោកស្តាយ
៣ – (រួម) ចិត្តស្មោះ មានឈ្មោះថាស្នេហ៍ឧត្តម បើច្រវាក់មាសពេជ្របង្ខំ រឹបអូសផ្តាច់ទ្រូង ឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយ
ថ្ងៃនេះទៅមុខ យើងលេបទុក្ខ ជួបក្តីសប្បាយ បើស្លាប់រស់ក៏គ្មានសោកស្តាយ ចាំជាតិក្រោយជួបគ្នាជាថ្មី។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០៣ កក្កដា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃចក្រភពអូទ្រីស-ហុងគ្រី គ្រួសាររាជវង្សអូទ្រីស (រាជវង្សហាបស្បឺក-ឡូរ៉ែន) បានបាត់បង់ងារជាស្តេច ហើយលែងរស់នៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងទៀតហើយ។ សព្វថ្ងៃនេះ សមាជិកគ្រួសាររស់នៅជាពលរដ្ឋឯកជននៅទូទាំងទ្វីបអឺរ៉ុប និងពិភពលោក។
លោក Karl von Habsburg៖ ប្រធានបច្ចុប្បន្ននៃរាជវង្សហាបស្បឺក-ឡូរ៉ែន លោករស់នៅក្នុងទីក្រុង Salzburg ប្រទេសអូទ្រីស។ ពីមុនគាត់ធ្លាប់រស់នៅក្នុងផ្ទះដ៏ស្កឹមស្កៃមួយដែលគេស្គាល់ថាជា Casa Austria ក្នុង Anif នៅខាងក្រៅ Salzburg។
Georg von Habsburg៖ ប្អូនប្រុសរបស់ Karl ដែលបម្រើការជាអ្នកការទូតហុងគ្រី រស់នៅក្នុងទីក្រុង Budapest ប្រទេសហុងគ្រី (និងទីក្រុង Sóskút ដែលនៅក្បែរនោះ) ជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់។ Eduard Habsburg៖ អាចឌុចនៃប្រទេសអូទ្រីស និងជាអ្នកការទូតតំណាងឱ្យប្រទេសហុងគ្រីប្រចាំនៅ Holy See គាត់រស់នៅក្នុងប្រទេសហុងគ្រី។
សាច់ញាតិផ្សេងទៀត៖ កូនចៅជាច្រើនទៀតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃដែលរាយប៉ាយពាសពេញទ្វីបអឺរ៉ុប និងសហរដ្ឋអាមេរិក រួមទាំងទីក្រុងដូចជា Houston រដ្ឋ Texas។ អតីតលំនៅដ្ឋានអធិរាជចម្បងរបស់ពួកគេ ដូចជា Vienna Hofburg និង Schönbrunn Palace ឥឡូវនេះជាសារមន្ទីរ និងការិយាល័យរដ្ឋផ្លូវការ (ដូចជាកន្លែងធ្វើការរបស់ប្រធានាធិបតីអូទ្រីស)។ តើអ្នកចង់ដឹងបន្ថែមអំពីប្រវត្តិជាក់លាក់នៃការនិរទេសគ្រួសារ Habsburg និងការវិលត្រឡប់ទៅប្រទេសអូទ្រីសវិញ ឬតើអ្នកចាប់អារម្មណ៍នឹងកូនចៅរាជវង្សជាក់លាក់ណាមួយ (ដូចជាអ្នកបើកបរ Formula 3 គឺ Ferdinand Habsburg)?
ជាមួយនឹងការចេញផ្សាយរឿងភាគថ្មីបំផុតរបស់ពួកគេរបស់ Netflix គឺរឿង The Empress នៅថ្ងៃទី 29 ខែកញ្ញា អ្នកគាំទ្ររាជវង្សគ្រប់ទីកន្លែងបានចង់ដឹងថាតើកម្មវិធីអាល្លឺម៉ង់នេះមានភាពត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណា នៅពេលនិយាយអំពីការពណ៌នាអំពីជីវិតនៅតុលាការវីយែន។ (មែនហើយ អ្នកគាំទ្រ Bridgerton និង The Crown ខ្ញុំកំពុងសម្លឹងមើលអ្នក។)
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
រឿង The Empress តាមដាន Elisabeth von Wittelsbach ឬ "Sisi" នៅពេលដែលនាងសម្របខ្លួនទៅនឹងជីវិតរបស់នាងជាអធិរាជនៃប្រទេសអូទ្រីស បន្ទាប់ពីរៀបការជាមួយអធិរាជ Franz Joseph I។ តាមការពិត Franz បានសោយរាជ្យពីឆ្នាំ 1848-1916 ជាសមាជិកនៃរាជវង្ស Habsburg នេះបើយោងតាម ​​The Cinemaholic និង Brittanica។
បញ្ហាប្រឈមរបស់ Sisi មានច្រើនណាស់ រួមទាំងការសម្របខ្លួនរបស់នាងទៅនឹងបទដ្ឋានដ៏តឹងរ៉ឹងនៃជីវិតរាជវង្ស និងការតស៊ូរបស់នាងក្នុងការធ្វើសមាហរណកម្មទៅក្នុងគ្រួសាររាជវង្ស Habsburg ដ៏មានអំណាច។ ហើយរឿងភាគប្រវត្តិសាស្ត្រនេះពិតជាផ្អែកលើរឿងពិតទាំងស្រុងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់ និងគ្រួសាររាជវង្សដែលនាងរៀបការជាមួយ នេះបើយោងតាម ​​Tatler។ ប៉ុន្តែតើ Habsburgs ជានរណា ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នានិយាយអំពីអ្វី? នេះជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកត្រូវដឹងអំពីគ្រួសារ និងការគ្រប់គ្រងដ៏យូរអង្វែងរបស់ពួកគេនៅអឺរ៉ុប។
តើ Habsburgs ជានរណា?
Habsburgs គឺជាគ្រួសាររាជវង្សអាល្លឺម៉ង់-អូទ្រីស និងជារាជវង្សដ៏សំខាន់មួយនៅអឺរ៉ុបចាប់ពីសតវត្សរ៍ទី 15 ដល់សតវត្សរ៍ទី 20។ Habsburgs បានគ្រប់គ្រងប្រទេសអូទ្រីសចាប់ពីឆ្នាំ 1282 ដល់ឆ្នាំ 1918 ហើយបានគ្រប់គ្រងប្រទេសហុងគ្រី និងបូហេមៀរវាងឆ្នាំ 1526 និង 1918។ ពួកគេក៏បានគ្រប់គ្រងប្រទេសអេស្ប៉ាញ និងចក្រភពអេស្ប៉ាញអស់រយៈពេលជិតពីរសតវត្ស ចាប់ពីឆ្នាំ 1504 ដល់ឆ្នាំ 1506 និងឆ្នាំ 1516 ដល់ឆ្នាំ 1700 តាម Brittanica។ យោងតាម ​​Brittanica ឈ្មោះគ្រួសារបានមកពីប្រាសាទ Habsburg ដែលត្រូវបានសាងសង់ក្នុងឆ្នាំ 1020 នៅក្នុងប្រទេសស្វីសដែលឥឡូវជាប្រទេសស្វីស។
តើ Habsburgs ដើរតួនាទីអ្វីខ្លះនៅក្នុងរឿង The Empress?
រឿង The Empress កើតឡើងក្នុងរជ្ជកាលរបស់ Franz Joseph I។ ហ្វ្រង់ស័រ គឺជាជនជាតិហាបស្បឺក ហើយការគ្រប់គ្រងរបស់គាត់បានបន្តការស្នងរាជ្យរបស់គ្រួសារ នេះបើយោងតាមប្រ៊ីតតានីកា។
ពូរបស់ហ្វ្រង់ស័រ គឺអធិរាជ ហ្វឺឌីណាន់ទី ១ មិនមានកូនទេ ដូច្នេះហ្វ្រង់ស័របានដឹងតាំងពីក្មេងថាគាត់ជាអ្នកស្នងមរតក ហើយគាត់នឹងត្រូវបានប្រគល់ភារកិច្ចឱ្យបន្តរាជវង្ស និងពូជពង្សរបស់គ្រួសារ។ ស៊ីស៊ី ប្រាកដជាបានដឹងពីបន្ទុកធ្ងន់ដែលប្តីរបស់នាងបានទទួលខុសត្រូវផងដែរ ហើយវាកាន់តែច្បាស់នៅក្នុងស៊េរី។
តើហាបស្បឺកត្រូវបានគេស្គាល់អ្វីខ្លះ? ហាបស្បឺកបានក្លាយជាគណបក្សនយោបាយលេចធ្លោក្នុងអំឡុងពេលក្រុមហ៊ុន Renaissance របស់អឺរ៉ុប។ មិនត្រឹមតែពួកគេល្បីល្បាញដោយសារសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការទទួលបានអំណាចលើទឹកដីជាច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគ្រួសារនេះក៏ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់សម្រាប់ការកោតសរសើរ និងការឧបត្ថម្ភរបស់ពួកគេចំពោះសិល្បៈ អក្សរសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រពេញមួយក្រុមហ៊ុន Renaissance នេះបើយោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយ។
ជាការពិតណាស់ ក៏មាន "ថ្គាមហាបស្បឺក" ដ៏ល្បីល្បាញផងដែរ ដែលសំដៅទៅលើការលេចចេញគួរឱ្យកត់សម្គាល់នៃថ្គាមខាងក្រោមរបស់សមាជិកគ្រួសារមួយចំនួន។ ឥឡូវនេះអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនិយាយថា លក្ខណៈពិសេសរូបវន្តទំនងជាលទ្ធផលនៃការបង្កាត់ពូជ ដែលបានបន្តហ្សែន recessive នេះបើយោងតាម ​​Smithsonian។ រូបគំនូររបស់អធិរាជ Charles V នេះគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏ល្អមួយនៃរចនាសម្ព័ន្ធថ្គាមដែលកំពុងពិភាក្សា៖
តើ​នរណា​ជា​រាជវង្ស Habsburg ដ៏ល្បីល្បាញ?
ឈ្មោះ​នេះ​អាច​ស្តាប់​ទៅ​ដូច​ជា​ធ្លាប់​ឮ​ពី​មុន​មក ព្រោះ​រាជវង្ស​ល្បីៗ​ជាច្រើន​បាន​កើត​ក្នុង​គ្រួសារ​នេះ។ បញ្ជី​ឈ្មោះ​មនុស្ស​ដែល​អ្នក​ប្រហែលជា​ធ្លាប់​បាន​ឮ​រួមមាន៖
Charles V នៃ​ប្រទេស​អេស្ប៉ាញ (ក្មួយប្រុស​របស់​ភរិយា​ដំបូង​របស់ Henry VIII គឺ Catherine នៃ Aragon)
Marie Antoinette (នៃ​រឿង​ដ៏​ល្បី​មួយ​ថា "Let them eat cake!")
Ferdinand II នៃ​ប្រទេស​អេស្ប៉ាញ (ហៅ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា "Ferdinand and Isabella" ដែល​បាន​ផ្តល់​ហិរញ្ញប្បទាន​ដល់​ដំណើរ​របស់ Christopher Columbus ទៅកាន់​ទ្វីប​អាមេរិក!)
Maximilian I នៃ​ប្រទេស​ម៉ិកស៊ិក
សមាជិក​គ្រួសារ​ដំបូង​មួយ​រូប​ដែល​ទទួល​បាន​អំណាច​គឺ Rudolf I ដែល​បាន​បម្រើការ​ជា​ស្តេច​អាល្លឺម៉ង់​ក្នុង​ឆ្នាំ 1273។ Frederick IV ក៏​ជា​ស្តេច Habsburg នៃ​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់​ដែរ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ឡើង​គ្រងរាជ្យ​ជា​អធិរាជ​រ៉ូម៉ាំង​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1452 តាម Brittanica។ Habsburgs បាន​បន្ត​កាន់​តំណែង​ជា​អធិរាជ​រ៉ូម៉ាំង​បរិសុទ្ធ​រហូតដល់​ឆ្នាំ 1806។
កូនប្រុសរបស់ Frederick គឺ Maximilian I ក្រោយមកបានទទួលប្រទេសហូឡង់ លុចសំបួរ និង Burgundy តាមរយៈអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់គាត់ជាមួយ Mary of Burgundy ក្នុងឆ្នាំ 1477 នេះបើយោងតាម ​​The World of Habsburgs។
ប៉ុន្តែកំពូលនៃអំណាច Habsburg បានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃការគ្រប់គ្រងរបស់អធិរាជ Charles V ក្នុងសតវត្សទី 16។ Charles បានគ្រប់គ្រងលើចក្រភពមួយដែលលាតសន្ធឹងពាសពេញទ្វីបអឺរ៉ុប ពីប្រទេសអេស្ប៉ាញ និងហូឡង់ រហូតដល់ប្រទេសអូទ្រីស និងសូម្បីតែនៅក្រៅប្រទេសដល់ផ្នែកខ្លះនៃទ្វីបអាមេរិក។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Charles មានការលំបាកក្នុងការរក្សាចក្រភពដ៏ធំរបស់គាត់ឱ្យនៅជាមួយគ្នា ហើយនៅទីបំផុតគាត់បានលះបង់ងាររបស់គាត់ទៅឱ្យប្អូនប្រុសរបស់គាត់ Ferdinand I ដែលជាពូរបស់ Franz Joseph។ អាចឌុចឆេស Marie Antoinette ដែលកើតនៅឆ្នាំ 1755 គឺជាកូនរបស់អធិរាជរ៉ូម៉ាំងបរិសុទ្ធ Francis I និងអធិរាជនី Habsburg ដ៏មានអំណាច Maria Theresa តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ។
តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះ Habsburgs?
ទោះបីជាសមាជិកមួយចំនួននៃគ្រួសារ Habsburg នៅតែមានក៏ដោយ ក៏រាជវង្សគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេបានបញ្ចប់នៅក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩១៨។ នៅឆ្នាំ ១៩១៩ ព្រះចៅអធិរាជចុងក្រោយគឺ Karl I បាននិរទេសខ្លួនទៅប្រទេសស្វីស នេះបើយោងតាមរបាយការណ៍របស់ The World of Habsburg។ ព្រះអង្គបានព្យាយាមដណ្តើមអំណាចឡើងវិញនៅក្នុងប្រទេសហុងគ្រីពីរដង ប៉ុន្តែការប៉ុនប៉ងទាំងពីរបានបរាជ័យ។ ជាលទ្ធផល ក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គត្រូវបានផ្លាស់ទីលំនៅម្តងទៀតនៅឆ្នាំ ១៩២១ លើកនេះទៅកាន់ Madeira។
តើគ្រួសារ Habsburg នៅឯណាឥឡូវនេះ?
តាមពិតទៅ នៅតែមានគ្រួសារ Habsburg មួយចំនួនកំពុងរត់គេចខ្លួននៅអឺរ៉ុប ហើយយ៉ាងហោចណាស់មានអ្នកសង្គមនិយមលេចធ្លោម្នាក់នៅអាមេរិក។

យោងតាមសភា លោក Karl von Habsburg រស់នៅក្នុងប្រទេសអូទ្រីស និងធ្វើជាប្រធានសភា Habsburg-Lorraine។ ស្របតាមឫសគល់របស់ព្រះអង្គ លោកក៏ជាអ្នកនយោបាយផងដែរ។ សាច់ញាតិម្នាក់ទៀតគឺ Tatiana Galitzine ដែលជាកូនស្រីរបស់ព្រះនាង Maria Anna Galitzine និងព្រះអង្គម្ចាស់ Piotr Galitzine បច្ចុប្បន្នរស់នៅក្នុងទីក្រុង Houston រដ្ឋ Texas។ នាងគឺជាចៅទួតរបស់អធិរាជ Charles I នៃប្រទេសអូទ្រីស នេះបើយោងតាម ​​Paper City Mag។
ហើយបន្ទាប់មកមាន Eduard Habsburg-Lothringen ឬ អាចឌុច អេឌូអាដ នៃប្រទេសអូទ្រីស ដែលជាអ្នកការទូតហុងគ្រី និងជាសមាជិកនៃរាជវង្ស Habsburg Lorraine។ ជាក់ស្តែង កូនស្រីរបស់គាត់រវល់ធ្វើប៊ឺនៅផ្ទះ បន្ទាប់ពីទទួលបានការបំផុសគំនិតដោយការអានសៀវភៅរបស់ Laura Ingalls Wilder ហើយគាត់បាន tweet អំពីព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរឱ្យស្រលាញ់នៅផ្ទះនេះ។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០២ កក្កដា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
មែនហើយ ប៉ុន្តែមិនមែនតែម្នាក់ឯងទេ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 សហភាពសូវៀត រួមជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស និងបារាំង បានបែងចែកប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ជាបួនតំបន់កាន់កាប់ដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ ការបំបែកដំបូងមានដូចខាងក្រោម៖ សហភាពសូវៀតបានគ្រប់គ្រងភាគខាងកើតមួយភាគបីនៃប្រទេស (និងផ្នែកខាងកើតនៃទីក្រុងប៊ែរឡាំង)។ សហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស និងបារាំងបានគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគខាងលិច។ នៅពេលដែលសង្គ្រាមត្រជាក់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ការកាន់កាប់បណ្តោះអាសន្នដែលបានគ្រោងទុកបានរឹងរូសទៅជាការបំបែកជាអចិន្ត្រៃយ៍។ នៅឆ្នាំ 1949 តំបន់ភាគខាងលិចទាំងបីបានរួមបញ្ចូលគ្នាដើម្បីបង្កើតជាសាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ (អាល្លឺម៉ង់ខាងលិច) ខណៈដែលតំបន់សូវៀតបានក្លាយជាសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់កុម្មុយនិស្ត (អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត)។
របៀបដែលប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបែងចែកបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 🇩🇪
បន្ទាប់ពីការបរាជ័យរបស់ណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់ក្នុងឆ្នាំ 1945 ប្រទេសនេះត្រូវបានបែងចែកដោយសម្ព័ន្ធមិត្តដែលទទួលបានជ័យជម្នះទៅជាតំបន់កាន់កាប់ - ការបំបែកដែលនឹងបង្កើតជាសង្គ្រាមត្រជាក់អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍។
ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបែងចែកជាបួនតំបន់៖
🔹 សហរដ្ឋអាមេរិក - តំបន់ភាគខាងត្បូង
🔹 ចក្រភពអង់គ្លេស - តំបន់ពាយ័ព្យ
🔹 បារាំង - តំបន់និរតី
🔹 សហភាពសូវៀត - តំបន់ខាងកើត
ទោះបីជាទីក្រុងប៊ែរឡាំងស្ថិតនៅក្នុងតំបន់សូវៀតក៏ដោយ ទីក្រុងខ្លួនឯងក៏ត្រូវបានបែងចែកជាបួនវិស័យផងដែរ។
នៅឆ្នាំ 1949 ការបែកបាក់បានរឹងទៅជារដ្ឋដាច់ដោយឡែកពីរ៖
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
🔹 អាល្លឺម៉ង់ខាងលិច (សាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់) - ចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យលោកខាងលិច
🔹 អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត (សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់) - ក្រោមឥទ្ធិពលសូវៀត
ព្រំដែនរវាងពួកគេបានក្លាយជាខ្សែខាងមុខនិមិត្តរូបបំផុតមួយនៃសង្គ្រាមត្រជាក់ ដែលឈានដល់ការសាងសង់ជញ្ជាំងប៊ែរឡាំងក្នុងឆ្នាំ 1961។
ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៅតែត្រូវបានបែងចែករហូតដល់ការបង្រួបបង្រួមឡើងវិញនៅឆ្នាំ 1990។
ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៤៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៩០ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ដែលបែកបាក់គ្នាបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងសេចក្តីប្រកាសទីក្រុងប៊ែរឡាំង ដែលសម្គាល់ការលុបបំបាត់របបអាល្លឺម៉ង់ និងសម័យកាលដែលសម្ព័ន្ធមិត្តកាន់កាប់នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៅថ្ងៃទី៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៤៥ ហើយបានបញ្ចប់ដោយការបង្រួបបង្រួមអាល្លឺម៉ង់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទី៣ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៩០។
បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃរបបទីបីក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥ និងការបរាជ័យរបស់ខ្លួននៅក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានដកហូតសិទ្ធិកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ខ្លួន។ ក្រៅពីនេះ ទឹកដីចាស់ជាងមួយភាគបួនរបស់ខ្លួនមុនសង្គ្រាមត្រូវបានបញ្ចូលដោយប្រទេសប៉ូឡូញកុម្មុយនិស្ត និងសហភាពសូវៀត។ ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់នៅតំបន់ទាំងនេះត្រូវបានបណ្តេញចេញទៅភាគខាងលិច។ Saarland គឺជាអាណាព្យាបាលរបស់បារាំងចាប់ពីឆ្នាំ១៩៤៧ ដល់ឆ្នាំ១៩៥៦ ដោយគ្មានការទទួលស្គាល់ពី "មហាអំណាចទាំងបួន" ពីព្រោះសហភាពសូវៀតបានប្រឆាំងនឹងវា ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាទឹកដីដែលមានជម្លោះ។
នៅចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២ មានជនភៀសខ្លួនបរទេសប្រមាណប្រាំបីលាននាក់នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដែលភាគច្រើនជាកម្មករបង្ខំ និងអ្នកទោស។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងអ្នករស់រានមានជីវិតប្រហែល ៤០០,០០០ នាក់ពីប្រព័ន្ធជំរំប្រមូលផ្តុំរបស់ណាស៊ី ជាកន្លែងដែលមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ដោយសារការអត់ឃ្លាន ស្ថានភាពលំបាក ឃាតកម្ម ឬត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការរហូតដល់ស្លាប់។ ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៤៤ និង ១៩៥០ ជនភៀសខ្លួន និងជនដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញដែលនិយាយភាសាអាល្លឺម៉ង់ប្រហែល ១២ ទៅ ១៤ លាននាក់បានមកដល់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច និងកណ្តាលពីអតីតទឹកដីភាគខាងកើត និងប្រទេសដទៃទៀតនៅអឺរ៉ុបខាងកើត។ ប្រមាណពីរលាននាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានស្លាប់នៅតាមផ្លូវទៅទីនោះ។ ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ប្រហែល ៩ លាននាក់គឺជាអ្នកទោសសង្គ្រាម។
ជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមត្រជាក់ ទឹកដីដែលនៅសេសសល់របស់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបែងចែករវាងប្លុកខាងលិចដែលដឹកនាំដោយសហរដ្ឋអាមេរិក និងប្លុកខាងកើតដែលដឹកនាំដោយសហភាពសូវៀត។ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាបានលេចចេញជារូបរាង៖
សាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ ដែលបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃទី ២៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៤៩ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជាអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច គឺជាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសភាដែលមានប្រព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចសង្គមប្រជាធិបតេយ្យ និងព្រះវិហារសេរី និងសហជីពកម្មករ។ សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 1949 ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាអាល្លឺម៉ង់ខាងកើត គឺជាសាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមម៉ាក្សនិយម-លេនីននិយម ដែលមានថ្នាក់ដឹកនាំគ្របដណ្ដប់ដោយគណបក្សរួបរួមសង្គមនិយមអាល្លឺម៉ង់ (SED) ដែលមានសម្ព័ន្ធមិត្តសូវៀត។
ក្រោមការដឹកនាំរបស់អធិការបតី ខុនរ៉ាដ អាដិនណៅអឺរ អាល្លឺម៉ង់ខាងលិចបានបង្កើតទំនាក់ទំនងរឹងមាំជាមួយបារាំង ចក្រភពអង់គ្លេស សហរដ្ឋអាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែល។ អាល្លឺម៉ង់ខាងលិចក៏បានចូលរួមជាមួយអង្គការសន្ធិសញ្ញាអាត្លង់ទិកខាងជើង និងសហគមន៍សេដ្ឋកិច្ចអឺរ៉ុបផងដែរ។ សេដ្ឋកិច្ចរបស់អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត ដែលត្រូវបានរៀបចំផែនការកណ្តាលតាមរចនាបថសូវៀត កាន់តែមានភាពជាប់គាំង។ ប៉ូលីសសម្ងាត់អាល្លឺម៉ង់ខាងកើតបានគ្រប់គ្រងជីវិតប្រចាំថ្ងៃយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ហើយជញ្ជាំងប៊ែរឡាំង (1961) បានបញ្ចប់លំហូរជនភៀសខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់ទៅកាន់លោកខាងលិច។ ប្រទេសនេះត្រូវបានបង្រួបបង្រួមឡើងវិញនៅថ្ងៃទី 3 ខែតុលា ឆ្នាំ 1990 បន្ទាប់ពីការធ្លាក់ចុះ និងការដួលរលំនៃ SED ជាគណបក្សកាន់អំណាចរបស់អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត និងបដិវត្តន៍សន្តិភាពនៅទីនោះ។
តំបន់យោធាចំនួនបួនដែលកាន់កាប់
នៅក្នុងសន្និសិទ Potsdam (17 កក្កដា ដល់ 2 សីហា 1945) បន្ទាប់ពីការចុះចាញ់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌរបស់អាឡឺម៉ង់នៅថ្ងៃទី 8 ឧសភា ឆ្នាំ 1945 សម្ព័ន្ធមិត្តបានបែងចែកអាល្លឺម៉ង់ជាផ្លូវការទៅជាតំបន់កាន់កាប់យោធាចំនួន 4 គឺបារាំងនៅភាគនិរតី ចក្រភពអង់គ្លេសនៅភាគពាយព្យ សហរដ្ឋអាមេរិកនៅភាគខាងត្បូង និងសហភាពសូវៀតនៅជាប់ព្រំដែនថ្មីនៅភាគខាងកើត - ប៉ូតុង។ ខ្សែ Oder-Neisse ។ នៅ Potsdam តំបន់ទាំងបួននេះសរុបត្រូវបានតំណាងថាជា 'អាល្លឺម៉ង់ទាំងមូល' ហើយមហាអំណាចសម្ព័ន្ធមិត្តទាំងបួនបានអនុវត្តសិទ្ធិអំណាចអធិបតេយ្យភាពដែលពួកគេបានទាមទារលើប្រទេសអាឡឺម៉ង់ក្នុងការយល់ព្រម 'ជាគោលការណ៍' ចំពោះការប្រគល់ទឹកដីនៃអតីត Reich របស់អាល្លឺម៉ង់ខាងកើតនៃ 'អាល្លឺម៉ង់ទាំងមូល' ទៅឱ្យប៉ូឡូញ និងសហភាពសូវៀត។ លើសពីនេះ ក្រោមការប្រកាសទីក្រុងប៊ែរឡាំងរបស់សម្ព័ន្ធមិត្ត (1945) ទឹកដីនៃ Reich របស់អាល្លឺម៉ង់ដែលត្រូវបានពន្លត់នឹងត្រូវចាត់ទុកជាតំបន់ដីក្នុងព្រំដែនរបស់ខ្លួនត្រឹមថ្ងៃទី 31 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1937។ ការពង្រីកដីទាំងអស់ពីឆ្នាំ 1938 ដល់ឆ្នាំ 1945 ត្រូវបានចាត់ទុកថាមិនត្រឹមត្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិ រួមទាំង Eupen-Malmedy, Alsacetyria-Lor, Carinthia ភាគខាងត្បូង, Bohemia, Moravia, Czech Silesia, Danzig, Poland និង Memel ។
ការហោះហើរ និងការបណ្តេញជនជាតិអាល្លឺម៉ង់
ពាក់កណ្តាលភាគខាងជើងនៃព្រុស្ស៊ីខាងកើត នៅក្នុងតំបន់ Königsberg ត្រូវបានចាត់តាំងផ្នែករដ្ឋបាលដោយកិច្ចព្រមព្រៀង Potsdam ទៅឱ្យសហភាពសូវៀត ដោយរង់ចាំសន្និសីទសន្តិភាពចុងក្រោយ (ជាមួយនឹងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស និងសហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីគាំទ្រការដាក់បញ្ចូលរបស់ខ្លួនទៅក្នុងប្រទេសរុស្ស៊ី)។ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានបញ្ចូលដោយសហភាពសូវៀត។ ទីក្រុងសេរី Danzig និងពាក់កណ្តាលភាគខាងត្បូងនៃព្រុស្ស៊ីខាងកើត ត្រូវបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុង និងបញ្ចូលដោយប្រទេសប៉ូឡូញ។ សម្ព័ន្ធមិត្តបានធានាដល់រដ្ឋាភិបាលប៉ូឡូញដែលនិរទេសខ្លួនអំពីការគាំទ្ររបស់ពួកគេចំពោះរឿងនេះបន្ទាប់ពីសន្និសីទទីក្រុងតេអេរ៉ង់ក្នុងឆ្នាំ 1943។ វាក៏ត្រូវបានព្រមព្រៀងគ្នានៅទីក្រុង Potsdam ផងដែរថា ប្រទេសប៉ូឡូញនឹងទទួលបានដីអាល្លឺម៉ង់ទាំងអស់នៅខាងកើតនៃខ្សែ Oder-Neisse ទោះបីជាការកំណត់ព្រំដែនពិតប្រាកដត្រូវបានទុកចោលឱ្យដោះស្រាយនៅក្នុងសន្និសីទសន្តិភាពនៅទីបំផុតក៏ដោយ។ ក្រោមសម្ព័ន្ធភាពសម័យសង្គ្រាមរបស់ចក្រភពអង់គ្លេសជាមួយរដ្ឋាភិបាលឆេកូស្លូវ៉ាគី និងប៉ូឡូញដែលនិរទេសខ្លួន អង់គ្លេសបានយល់ព្រមក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 1942 ដើម្បីគាំទ្រ "គោលការណ៍ទូទៅនៃការផ្ទេរទៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៃជនជាតិភាគតិចអាល្លឺម៉ង់នៅអឺរ៉ុបកណ្តាល និងភាគអាគ្នេយ៍បន្ទាប់ពីសង្គ្រាម ក្នុងករណីដែលរឿងនេះហាក់ដូចជាចាំបាច់ និងគួរឱ្យចង់បាន"។ នៅឆ្នាំ 1944 ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ប្រហែល 12.4 លាននាក់បានរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃប្រទេសប៉ូឡូញក្រោយសង្គ្រាម និងសហភាពសូវៀត។ ប្រហែល 6 លាននាក់បានភៀសខ្លួន ឬត្រូវបានជម្លៀសចេញមុនពេលកងទ័ពក្រហមកាន់កាប់តំបន់នោះ។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅសល់ ប្រហែល 2 លាននាក់បានស្លាប់ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាម ឬក្រោយសង្គ្រាម (1.4 លាននាក់ជាជនរងគ្រោះយោធា; 600,000 នាក់ជាការស្លាប់របស់ជនស៊ីវិល) 3.6 លាននាក់ត្រូវបានបណ្តេញចេញដោយជនជាតិប៉ូឡូញ មួយលាននាក់បានប្រកាសខ្លួនឯងថាជាជនជាតិប៉ូឡូញ និង 300,000 នាក់នៅតែស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសប៉ូឡូញជាជនជាតិអាល្លឺម៉ង់។ ទឹកដី Sudetenland ដែលបានចុះចាញ់អាល្លឺម៉ង់ដោយកិច្ចព្រមព្រៀងទីក្រុងមុយនិច ត្រូវបានប្រគល់ជូនប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគីវិញ។ ទឹកដីទាំងនេះមានជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ចំនួន 3 លាននាក់បន្ថែមទៀត។ ការបណ្តេញចេញ 'ព្រៃផ្សៃ' ពីប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគីបានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការចុះចាញ់របស់អាល្លឺម៉ង់។
សន្និសីទ Potsdam ក្រោយមកបានអនុម័តការផ្ទេរ "ដោយមានសណ្តាប់ធ្នាប់ និងមនុស្សធម៌" ទៅកាន់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៃបុគ្គលដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជា "ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់" ដោយអាជ្ញាធរនៅក្នុងប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគី ប៉ូឡូញ និងហុងគ្រី។ កិច្ចព្រមព្រៀង Potsdam បានទទួលស្គាល់ថា ការបណ្តេញចេញទាំងនេះកំពុងដំណើរការរួចហើយ ហើយកំពុងដាក់បន្ទុកលើអាជ្ញាធរនៅក្នុងតំបន់កាន់កាប់របស់អាល្លឺម៉ង់ រួមទាំងតំបន់កាន់កាប់របស់សូវៀតដែលបានកំណត់ឡើងវិញ។ ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ភាគច្រើនដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញគឺមកពីប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគី និងប៉ូឡូញ ដែលរួមបញ្ចូលទឹកដីភាគច្រើននៅភាគខាងកើតនៃខ្សែ Oder-Neisse។ សេចក្តីប្រកាស Potsdam បានចែងថា៖
ដោយសារការហូរចូលនៃជនជាតិអាល្លឺម៉ង់មួយចំនួនធំចូលទៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នឹងបង្កើនបន្ទុកដែលស្ថិតនៅលើអាជ្ញាធរកាន់កាប់រួចហើយ ពួកគេចាត់ទុកថា ក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យសម្ព័ន្ធមិត្តនៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់គួរតែពិនិត្យមើលបញ្ហានេះជាមុនសិន ដោយយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសចំពោះសំណួរនៃការចែកចាយស្មើភាពគ្នារបស់ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ទាំងនេះក្នុងចំណោមតំបន់កាន់កាប់ជាច្រើន។ ដូច្នេះ ពួកគេកំពុងណែនាំតំណាងរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេនៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យឱ្យរាយការណ៍ទៅរដ្ឋាភិបាលរបស់ពួកគេឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបានអំពីវិសាលភាពដែលមនុស្សបែបនេះបានចូលទៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់រួចហើយពីប្រទេសប៉ូឡូញ ឆេកូស្លូវ៉ាគី និងហុងគ្រី និងដាក់ស្នើការប៉ាន់ស្មានអំពីពេលវេលា និងអត្រាដែលការផ្ទេរបន្ថែមទៀតអាចត្រូវបានអនុវត្ត ដោយពិចារណាលើស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ រដ្ឋាភិបាលឆេកូស្លូវ៉ាគី រដ្ឋាភិបាលបណ្ដោះអាសន្នប៉ូឡូញ និងក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យនៅប្រទេសហុងគ្រី កំពុងត្រូវបានជូនដំណឹងអំពីរឿងខាងលើក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ហើយកំពុងត្រូវបានស្នើសុំឱ្យផ្អាកការបណ្តេញចេញបន្ថែមទៀត រង់ចាំការពិនិត្យដោយរដ្ឋាភិបាលពាក់ព័ន្ធលើរបាយការណ៍ពីតំណាងរបស់ពួកគេនៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យ។
ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ជាច្រើន ដែលភាគច្រើនជាស្ត្រី និងកុមារ ជាពិសេសអ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អាជ្ញាធរប៉ូឡូញ និងឆេកូស្លូវ៉ាគី ត្រូវបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ មុនពេលពួកគេត្រូវបាននិរទេសទៅកាន់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ មនុស្សរាប់ពាន់នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងជំរំការងារដោយបង្ខំ ដូចជា Lambinowice, ជំរំការងារ Zgoda, ជំរំការងារកណ្តាល Potulice, ជំរំការងារកណ្តាល Jaworzno, Glaz, Milecin, Gronowo និង Sikawa។ អ្នកផ្សេងទៀតបានអត់ឃ្លាន ស្លាប់ដោយសារជំងឺ ឬកករហូតដល់ស្លាប់ ខណៈពេលកំពុងត្រូវបានបណ្តេញចេញនៅក្នុងរថភ្លើងយឺត និងគ្មានឧបករណ៍ ឬនៅក្នុងជំរំដឹកជញ្ជូន។
សរុបមក ជនភៀសខ្លួនជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ និងជនដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីប្រទេសនានាក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុបប្រហែល ៨ លាននាក់ បានតាំងទីលំនៅនៅអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច ដោយមាន ៣ លាននាក់ទៀតនៅអាល្លឺម៉ង់ខាងកើត។ នៅអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច ទាំងនេះតំណាងឱ្យប្លុកបោះឆ្នោតដ៏សំខាន់មួយ។ ដោយរក្សាវប្បធម៌នៃការត្អូញត្អែរ និងជនរងគ្រោះដ៏រឹងមាំប្រឆាំងនឹងអំណាចសូវៀត ជំរុញឱ្យមានការប្តេជ្ញាចិត្តជាបន្តបន្ទាប់ចំពោះការបង្រួបបង្រួមអាល្លឺម៉ង់ពេញលេញ ទាមទារសំណង បន្តសិទ្ធិវិលត្រឡប់ទៅរកទ្រព្យសម្បត្តិដែលបាត់បង់នៅបូព៌ា និងប្រឆាំងនឹងការទទួលស្គាល់ណាមួយនៃការពង្រីកប្រទេសប៉ូឡូញ និងសហភាពសូវៀតក្រោយសង្គ្រាមចូលទៅក្នុងទឹកដីអាល្លឺម៉ង់ពីមុន។[12] ដោយសារតែវោហាសាស្ត្រសង្គ្រាមត្រជាក់ និងឧបាយកលនយោបាយដ៏ជោគជ័យរបស់ Konrad Adenauer ប្លុកនេះនៅទីបំផុតបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយសហភាពប្រជាធិបតេយ្យគ្រីស្ទានអាល្លឺម៉ង់។ ទោះបីជានៅក្នុងការអនុវត្តគោលនយោបាយ CDU 'ដែលមើលទៅទិសខាងលិច' ដែលពេញចិត្តសម្ព័ន្ធភាពអាត្លង់ទិក និងសហភាពអឺរ៉ុប បានធ្វើការប្រឆាំងនឹងលទ្ធភាពនៃការសម្រេចបាននូវគោលបំណងរបស់ប្រជាជនដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីបូព៌ាតាមរយៈការចរចាជាមួយសហភាពសូវៀតក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់លោក Adenauer ការលើកកម្ពស់ និងលើកទឹកចិត្តដល់ការទាមទារមិនប្រាកដនិយម និងការរំពឹងទុកដែលមិនសម្របសម្រួលក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញ នឹងបម្រើដល់ "គោលនយោបាយកម្លាំង" របស់គាត់ ដែលអាល្លឺម៉ង់ខាងលិចបានប្រើដើម្បីរារាំងការពិចារណាអំពីការបង្រួបបង្រួម ឬសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពចុងក្រោយ រហូតដល់លោកខាងលិចមានភាពរឹងមាំគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងសូវៀតក្នុងលក្ខខណ្ឌស្មើគ្នា។ ជាលទ្ធផល សាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 បានទទួលយកនិមិត្តរូបភាគច្រើននៃក្រុមដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញ។ ជាពិសេសក្នុងការក្លែងបន្លំ និងបំផ្លាញពាក្យបច្ចេកទេស និងរូបភាពនៃហូឡូខូស។ អនុវត្តរឿងនេះទៅលើបទពិសោធន៍អាល្លឺម៉ង់ក្រោយសង្គ្រាមជំនួសវិញ។ [13] នៅទីបំផុតនៅឆ្នាំ 1990 បន្ទាប់ពីសន្ធិសញ្ញាស្តីពីការតាំងទីលំនៅចុងក្រោយទាក់ទងនឹងអាល្លឺម៉ង់ អាល្លឺម៉ង់ដែលបានបង្រួបបង្រួមពិតជាបានបញ្ជាក់នៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាជាមួយប៉ូឡូញ និងសហភាពសូវៀតថា ការផ្ទេរអធិបតេយ្យភាពលើទឹកដីភាគខាងកើតរបស់អាល្លឺម៉ង់ពីមុនក្នុងឆ្នាំ 1945 គឺជាអចិន្ត្រៃយ៍ និងមិនអាចត្រឡប់វិញបាន។ ឥឡូវនេះ អាល្លឺម៉ង់សន្យាថានឹងមិនធ្វើការទាមទារទឹកដីទាក់ទងនឹងដីទាំងនេះទៀតទេ។

ស្ថាប័នគ្រប់គ្រងដែលមានបំណងរបស់អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានគេហៅថា ក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យសម្ព័ន្ធមិត្ត ដែលមានមេបញ្ជាការជាន់ខ្ពស់នៅអាល្លឺម៉ង់នៃសហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស បារាំង និងសហភាពសូវៀត។ ដែលបានប្រើប្រាស់អំណាចកំពូលនៅក្នុងតំបន់រៀងៗខ្លួន ខណៈពេលដែលត្រូវបានគេសន្មត់ថាធ្វើសកម្មភាពរួមគ្នាលើបញ្ហាដែលប៉ះពាល់ដល់ប្រទេសទាំងមូល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមពិតទៅ បារាំងបានរារាំងជានិច្ចនូវវឌ្ឍនភាពណាមួយឆ្ពោះទៅរកការបង្កើតឡើងវិញនូវស្ថាប័នគ្រប់គ្រងអាល្លឺម៉ង់ទាំងអស់ ដែលជាផ្នែកសំខាន់ក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីប្រាថ្នារបស់បារាំងសម្រាប់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ដែលត្រូវបានបំបែកចេញ ប៉ុន្តែក៏ជាការឆ្លើយតបទៅនឹងការដកចេញបារាំងពីសន្និសីទយ៉ាល់តា និងផតស្តាម។ ទីក្រុងប៊ែរឡាំង ដែលស្ថិតនៅក្នុងវិស័យសូវៀត (ខាងកើត) ក៏ត្រូវបានបែងចែកជាបួនវិស័យផងដែរ ដោយវិស័យខាងលិចក្រោយមកបានក្លាយជាទីក្រុងប៊ែរឡាំងខាងលិច និងវិស័យសូវៀតក្លាយជាទីក្រុងប៊ែរឡាំងខាងកើត។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ០១ កក្កដា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
នៅក្នុងខែចុងក្រោយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 អាដុល ហ៊ីត្លែរបានរស់នៅក្នុង Führerbunker ដែលជាជម្រកការវាយឆ្មក់តាមអាកាសក្រោមដីដែលមានទីតាំងនៅក្រោមអធិការបតី Reich ក្នុងទីក្រុងប៊ែរឡាំង។ គាត់បានដោះស្រាយការបរាជ័យដែលជិតមកដល់របស់គាត់ដោយការដកថយទៅភាពឯកោទាំងស្រុង បដិសេធមិនទទួលយកការពិត ហើយទីបំផុតបានស្លាប់ដោយការធ្វើអត្តឃាតនៅថ្ងៃទី 30 ខែមេសា ឆ្នាំ 1945 ។ ដោយ៖ The Bunker Complex: ចាប់ពីខែមករា ឆ្នាំ 1945 រហូតដល់ការស្លាប់របស់គាត់ គាត់កម្របានចាកចេញពីកន្លែងចង្អៀត និងសើមនៃលេនដ្ឋាន ដឹកនាំកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងសង្រ្គាមដួលរលំ និងចេញបញ្ជាដោយវង្វេងទៅ "ការបែងចែកខ្មោច" ដែលលែងមានទៀតហើយ។ ភាពឯកោខ្លាំង៖ នៅពេលដែលកងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្តបានបិទទ្វារ គាត់បានកាត់បន្ថយខ្លួនគាត់កាន់តែខ្លាំងឡើងពីឥរិយាបថកំពូល ជនពាល និងអ្នកជំនួយការ។ កំហឹងដ៏ឃោរឃៅ។ សកម្មភាពចុងក្រោយ៖ នៅថ្ងៃទី 29 ខែមេសា ឆ្នាំ 1945 គាត់បានរៀបការជាមួយដៃគូយូរអង្វែងរបស់គាត់គឺ Eva Braun ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នៅពេលដែលកងទ័ពសូវៀតបានប្រយុទ្ធគ្នាឆ្ពោះទៅកណ្តាលទីក្រុងប៊ែរឡាំង អ្នកទាំងពីរបានធ្វើអត្តឃាត។ សាកសព​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បូជា​ភ្លាមៗ​នៅ​ក្នុង​សួន Chancellery ដើម្បី​ការពារ​ការ​ប្រមាថ។
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
អាដុល ហ៊ីត្លែរ (ថ្ងៃទី 20 ខែមេសា ឆ្នាំ 1889 – ថ្ងៃទី 30 ខែមេសា ឆ្នាំ 1945) គឺជាអ្នកនយោបាយអាល្លឺម៉ង់ដែលកើតនៅប្រទេសអូទ្រីស ដែលជាមេដឹកនាំផ្តាច់ការនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ក្នុងសម័យណាស៊ីចាប់ពីឆ្នាំ 1933 រហូតដល់ការធ្វើអត្តឃាតរបស់គាត់នៅឆ្នាំ 1945។ គាត់បានឡើងកាន់អំណាចជាមេដឹកនាំនៃគណបក្សណាស៊ី ដោយបានក្លាយជាអធិការបតីនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៅឆ្នាំ 1933 ហើយបន្ទាប់មកបានទទួលងារជា Führer und Reichskanzler នៅឆ្នាំ 1934។ ការឈ្លានពានរបស់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់លើប្រទេសប៉ូឡូញនៅថ្ងៃទី 1 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1939 ក្រោមការដឹកនាំរបស់គាត់បានសម្គាល់ការផ្ទុះឡើងនៃសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ។ ពេញមួយជម្លោះដែលកើតឡើង ហ៊ីត្លែរបានចូលរួមយ៉ាងជិតស្និទ្ធក្នុងទិសដៅនៃប្រតិបត្តិការយោធារបស់អាល្លឺម៉ង់ និងជាចំណុចកណ្តាលនៃការប្រព្រឹត្តអំពើប្រល័យពូជសាសន៍លើជនជាតិយូដាប្រហែលប្រាំមួយលាននាក់នៅក្នុងហូឡូខូស ក៏ដូចជាការសម្លាប់ជនរងគ្រោះរាប់លាននាក់ផ្សេងទៀត។
ហ៊ីត្លែរកើតនៅ Braunau am Inn ក្នុងប្រទេសអូទ្រីស-ហុងគ្រី ហើយបានផ្លាស់ទៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់នៅឆ្នាំ 1913។ គាត់ត្រូវបានតុបតែងក្នុងអំឡុងពេលបម្រើការងាររបស់គាត់នៅក្នុងកងទ័ពអាល្លឺម៉ង់ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទីមួយ ដោយទទួលបានឈើឆ្កាងដែក។ នៅឆ្នាំ 1919 គាត់បានចូលរួមជាមួយគណបក្សពលករអាល្លឺម៉ង់ (DAP) ដែលជាអ្នកនាំមុខនៃគណបក្សណាស៊ី ហើយនៅឆ្នាំ 1921 ត្រូវបានតែងតាំងជាមេដឹកនាំគណបក្សណាស៊ី។ នៅឆ្នាំ 1923 គាត់បានព្យាយាមដណ្តើមអំណាចរដ្ឋាភិបាលក្នុងរដ្ឋប្រហារបរាជ័យនៅទីក្រុងមុយនិច ហើយត្រូវបានកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ដោយជាប់ពន្ធនាគារត្រឹមតែជាងមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ នៅទីនោះ គាត់បានសរសេរសៀវភៅជីវប្រវត្តិ និងសេចក្តីថ្លែងការណ៍នយោបាយរបស់គាត់ដែលមានចំណងជើងថា Mein Kampf ភាគទីមួយ (អក្សរកាត់ថា 'ការតស៊ូរបស់ខ្ញុំ')។ បន្ទាប់ពីការដោះលែងដំបូងរបស់គាត់នៅឆ្នាំ 1924 គាត់ទទួលបានការគាំទ្រពីប្រជាជនដោយវាយប្រហារសន្ធិសញ្ញា Versailles ក៏ដូចជាលើកកម្ពស់លទ្ធិអាល្លឺម៉ង់ទាំងមូល ប្រឆាំងនឹងពួកយូដា និងប្រឆាំងនឹងកុម្មុយនិស្តជាមួយនឹងសុន្ទរកថាដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងការឃោសនារបស់ណាស៊ី។ គាត់តែងតែថ្កោលទោសលទ្ធិកុម្មុយនិស្តថាជាផ្នែកមួយនៃការឃុបឃិតរបស់ជនជាតិយូដាអន្តរជាតិ។
នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1932 គណបក្សណាស៊ីបានកាន់កាប់អាសនៈច្រើនជាងគេនៅក្នុង Reichstag ប៉ុន្តែមិនមែនជាភាគច្រើនទេ។ អតីតអធិការបតី Franz von Papen និងអ្នកនយោបាយអភិរក្សនិយមដទៃទៀតបានបញ្ចុះបញ្ចូលប្រធានាធិបតី Paul von Hindenburg ឱ្យតែងតាំង Hitler ជាអធិការបតីនៅថ្ងៃទី 30 ខែមករា ឆ្នាំ 1933។ មិនយូរប៉ុន្មាននៅថ្ងៃទី 23 ខែមីនា Reichstag បានអនុម័តច្បាប់អនុញ្ញាតឆ្នាំ 1933 ដែលនៅទីបំផុតបានចាប់ផ្តើមការផ្លាស់ប្តូរសាធារណរដ្ឋ Weimar ទៅជាអាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី។ នៅពេលដែល Hindenburg ស្លាប់នៅថ្ងៃទី 2 ខែសីហា ឆ្នាំ 1934 Hitler បានជំនួសគាត់ជាប្រមុខរដ្ឋ ហើយបន្ទាប់មកបានផ្លាស់ប្តូរអាល្លឺម៉ង់ទៅជារបបផ្តាច់ការផ្តាច់ការ។ នៅក្នុងស្រុក ហ៊ីត្លែរបានអនុវត្តគោលនយោបាយរើសអើងជាតិសាសន៍ជាច្រើន និងបានស្វែងរកការនិរទេស ឬសម្លាប់ជនជាតិយូដាអាល្លឺម៉ង់។ ប្រាំមួយឆ្នាំដំបូងរបស់គាត់ក្នុងអំណាចបាននាំឱ្យមានការងើបឡើងវិញនៃសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងឆាប់រហ័សពីវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំ ការលុបចោលការរឹតបន្តឹងដែលដាក់លើប្រទេសអាល្លឺម៉ង់បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទីមួយ និងការបញ្ចូលទឹកដីដែលមានជនជាតិអាល្លឺម៉ង់រាប់លាននាក់រស់នៅ ដែលដំបូងឡើយបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវការគាំទ្រពីប្រជាជនយ៉ាងច្រើន។ គោលដៅសំខាន់មួយរបស់ហ៊ីត្លែរគឺ Lebensraum (មានន័យថា «កន្លែងរស់នៅ») សម្រាប់ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់នៅអឺរ៉ុបខាងកើត។ គោលនយោបាយការបរទេសដ៏ខ្លាំងក្លា និងពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់គាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមូលហេតុចម្បងនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 នៅអឺរ៉ុប។ នៅថ្ងៃទី 1 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1939 ហ៊ីត្លែរបានត្រួតពិនិត្យការឈ្លានពានរបស់អាល្លឺម៉ង់លើប្រទេសប៉ូឡូញ ដោយហេតុនេះបណ្តាលឱ្យចក្រភពអង់គ្លេស និងបារាំងប្រកាសសង្គ្រាមលើប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ បន្ទាប់ពីបញ្ជាឱ្យមានការឈ្លានពានលើសហភាពសូវៀតក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ 1941 គាត់បានប្រកាសសង្គ្រាមលើសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំដដែល។ នៅចុងឆ្នាំ 1941 កងកម្លាំងអាល្លឺម៉ង់ និងមហាអំណាចអ័ក្សអឺរ៉ុបបានកាន់កាប់ភាគច្រើននៃទ្វីបអឺរ៉ុប និងអាហ្វ្រិកខាងជើង។ សមិទ្ធផលទាំងនេះត្រូវបានបញ្ច្រាស់បន្តិចម្តងៗបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1941 រហូតដល់កងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្តបានកម្ចាត់យោធាអាល្លឺម៉ង់ក្នុងឆ្នាំ១៩៤៥។ នៅថ្ងៃទី 29 ខែមេសា ឆ្នាំ 1945 ហ៊ីត្លែរបានរៀបការជាមួយដៃគូយូរអង្វែងរបស់គាត់គឺ Eva Braun នៅក្នុង Führerbunker ក្នុងទីក្រុងប៊ែរឡាំង។ ពួកគេបានសម្លាប់ខ្លួននៅថ្ងៃបន្ទាប់ដើម្បីចៀសវាងការចាប់ខ្លួនដោយកងទ័ពក្រហមសូវៀត។ អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងអ្នកនិពន្ធជីវប្រវត្តិ Ian Kershaw បានពិពណ៌នាអំពីហ៊ីត្លែរថាជា «តំណាងនៃអំពើអាក្រក់នយោបាយសម័យទំនើប»។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់ហ៊ីត្លែរ និងមនោគមវិជ្ជារើសអើងជាតិសាសន៍ របបណាស៊ីទទួលខុសត្រូវចំពោះការប្រល័យពូជសាសន៍ជនជាតិយូដាប្រមាណប្រាំមួយលាននាក់ និងជនរងគ្រោះរាប់លាននាក់ផ្សេងទៀត ដែលគាត់ និងអ្នកដើរតាមរបស់គាត់ចាត់ទុកថា Untermenschen (មានន័យថា 'មនុស្សគ្មានតម្លៃ') ឬជាអំពើមិនចង់បានក្នុងសង្គម។ ហ៊ីត្លែរ និងពួកណាស៊ីក៏ទទួលខុសត្រូវចំពោះការសម្លាប់ដោយចេតនាលើជនស៊ីវិល និងអ្នកទោសសង្គ្រាមប្រមាណ ១៩,៣ លាននាក់ផងដែរ។ លើសពីនេះ ទាហាន និងជនស៊ីវិលចំនួន ២៨,៧ លាននាក់បានស្លាប់ដោយសារសកម្មភាពយោធានៅក្នុងសមរភូមិអឺរ៉ុប។ ចំនួនជនស៊ីវិលដែលត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី ២ គឺមិនធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងសង្គ្រាម ហើយអ្នកស្លាប់ និងរបួសធ្វើឱ្យវាក្លាយជាជម្លោះដ៏សាហាវបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ឪពុករបស់ហ៊ីត្លែរ គឺលោក Alois Hitler គឺជាកូនខុសច្បាប់របស់ Maria Schicklgruber។ បញ្ជីឈ្មោះអ្នកទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកមិនបានបង្ហាញឈ្មោះឪពុករបស់គាត់ទេ ហើយដំបូងឡើយ លោក Alois មាននាមត្រកូលដូចម្តាយរបស់គាត់ថា "Schicklgruber"។ ​​នៅឆ្នាំ 1842 លោក Johann Georg Hiedler បានរៀបការជាមួយម្តាយរបស់ Alois។ លោក Alois ត្រូវបានចិញ្ចឹមនៅក្នុងគ្រួសាររបស់បងប្រុសរបស់ Hiedler គឺលោក Johann Nepomuk Hiedler។[5] លោក Alois បានធ្វើការជាមន្ត្រីរាជការចាប់ពីឆ្នាំ 1855 រហូតដល់ចូលនិវត្តន៍នៅឆ្នាំ 1895។[6] នៅឆ្នាំ 1876 លោក Alois ត្រូវបានធ្វើឱ្យស្របច្បាប់ ហើយកំណត់ត្រាអ្នកទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់គាត់ត្រូវបានកត់ត្រាដោយបូជាចារ្យម្នាក់ ដើម្បីចុះឈ្មោះលោក Johann Georg Hiedler ជាឪពុករបស់ Alois (កត់ត្រាថាជា "Georg Hitler")។ បន្ទាប់មក លោក Alois បានយកនាមត្រកូល "Hitler" ដែលសរសេរថា "Hiedler", "Hüttler" ឬ "Huettler"។ ឈ្មោះនេះទំនងជាផ្អែកលើពាក្យអាល្លឺម៉ង់ Hütte (អក្សរកាត់ 'hut') ហើយមានន័យថា "អ្នកដែលរស់នៅក្នុងខ្ទម"។

មន្ត្រីណាស៊ី Hans Frank បានលើកឡើងថា ម្តាយរបស់ Alois ត្រូវបានជួលឱ្យធ្វើជាអ្នកថែរក្សាផ្ទះដោយគ្រួសារជ្វីហ្វមួយនៅ Graz ហើយកូនប្រុសអាយុ 19 ឆ្នាំរបស់គ្រួសារនេះឈ្មោះ Leopold Frankenberger គឺជាឪពុករបស់ Alois ដែលជាការអះអាងដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជានិក្ខេបបទ Frankenberger។[10] គ្មាន Frankenberger ណាម្នាក់ត្រូវបានចុះបញ្ជីនៅ Graz ក្នុងអំឡុងពេលនោះទេ ហើយគ្មានកំណត់ត្រាណាមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងអំពីអត្ថិភាពរបស់ Leopold Frankenberger នោះទេ ដូច្នេះអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្របានបដិសេធការអះអាងថាឪពុករបស់ Alois ជាជនជាតិជ្វីហ្វ។ នៅឆ្នាំ 2025 ឈាមពីសាឡុងនៅក្នុងការសិក្សារបស់ហ៊ីត្លែរត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយ Turi King នៃសាកលវិទ្យាល័យ Bath សម្រាប់ការវិភាគ DNA ។ ឈាមនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជារបស់ហ៊ីត្លែរដោយប្រៀបធៀបវាទៅនឹងសាច់ញាតិបុរស ហើយការវិភាគ DNA ក៏បានបង្ហាញផងដែរថាហ៊ីត្លែរមិនមានដើមកំណើតជ្វីហ្វតាមរយៈឪពុករបស់គាត់ទេ។ King បាននិយាយថា "ប្រសិនបើនោះជាករណីនោះ យើងនឹងមិនមាន DNA ដែលត្រូវគ្នាជាមួយគាត់ទេ"។ "ការត្រូវគ្នា DNA នោះមិនត្រឹមតែបញ្ជាក់ថានេះជា DNA របស់ហ៊ីត្លែរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បញ្ជាក់ផងដែរថារឿងរ៉ាវនៃដើមកំណើតជ្វីហ្វរបស់មនុស្សតាមរយៈឪពុករបស់គាត់គឺមិនពិតទេ"។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ៣០ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
លោក Neville Chamberlain កំពុងបង្ហាញសេចក្តីប្រកាសអង់គ្លេស-អាល្លឺម៉ង់ (សេចក្តីសម្រេច) ដើម្បីប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះវិធីសាស្ត្រសន្តិភាព ដែលចុះហត្ថលេខាដោយទាំងលោក Hitler និងខ្លួនលោកផ្ទាល់ នៅពេលលោកត្រឡប់មកពីទីក្រុង Munich នៅថ្ងៃទី 30 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1938។
នៅក្នុងសន្និសីទ Potsdam (ខែកក្កដា-សីហា ឆ្នាំ១៩៤៥) ដោយសហរដ្ឋអាមេរិកកំពុងស្វែងរកការអនុវត្តផែនការ Morgenthau ដែលរៀបចំឡើងដោយលោក Henry Morgenthau Jr រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងរតនាគារសហរដ្ឋអាមេរិក សម្ព័ន្ធមិត្តដែលទទួលបានជ័យជម្នះបានសម្រេចចិត្តលុបបំបាត់កងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធអាល្លឺម៉ង់ ក៏ដូចជារោងចក្រផលិតគ្រាប់រំសេវ និងឧស្សាហកម្មស៊ីវិលទាំងអស់ដែលអាចគាំទ្រពួកគេ។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការបំផ្លាញសមត្ថភាពផលិតកប៉ាល់ និងយន្តហោះទាំងអស់។ លើសពីនេះ អ្នកឈ្នះបានសម្រេចចិត្តថា ឧស្សាហកម្មស៊ីវិលដែលអាចមានសក្តានុពលយោធាត្រូវបានរឹតត្បិត។ ការរឹតត្បិតនៃឧស្សាហកម្មចុងក្រោយនេះត្រូវបានក្រិតតាមខ្នាតជាមួយនឹង "តម្រូវការសន្តិភាពដែលត្រូវបានអនុម័ត" របស់អាល្លឺម៉ង់ ដែលត្រូវបានកំណត់ដោយផ្អែកលើស្តង់ដារអឺរ៉ុបជាមធ្យម។ ដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅនេះ ឧស្សាហកម្មនីមួយៗត្រូវបានពិនិត្យឡើងវិញជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីមើលថាតើអាល្លឺម៉ង់ត្រូវការរោងចក្រប៉ុន្មានក្រោមតម្រូវការកម្រិតឧស្សាហកម្មអប្បបរមាទាំងនេះ។
ផែនការកម្រិតឧស្សាហកម្ម
ផែនការ "កម្រិតឧស្សាហកម្ម" ដំបូង ដែលចុះហត្ថលេខាដោយសម្ព័ន្ធមិត្តនៅថ្ងៃទី ២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៤៦ បានបញ្ជាក់ថា ឧស្សាហកម្មធុនធ្ងន់របស់អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានបន្ទាបមកត្រឹម ៥០% នៃកម្រិតឆ្នាំ ១៩៣៨ របស់ខ្លួន ដោយការបំផ្លាញរោងចក្រផលិតចំនួន ១៥០០ ដែលបានចុះបញ្ជី។ នៅក្នុងខែមករា ឆ្នាំ១៩៤៦ ក្រុមប្រឹក្សាត្រួតពិនិត្យសម្ព័ន្ធមិត្តបានកំណត់មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់នាពេលអនាគតដោយដាក់កម្រិតលើសមត្ថភាពផលិតដែកថែបរបស់អាល្លឺម៉ង់៖ អតិបរមាដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតត្រូវបានកំណត់នៅប្រហែល ៥.៨០០.០០០ តោននៃដែកថែបក្នុងមួយឆ្នាំ ដែលស្មើនឹង ២៥% នៃកម្រិតផលិតកម្មមុនសង្គ្រាម។ ចក្រភពអង់គ្លេស ដែលតំបន់កាន់កាប់របស់ខ្លួនភាគច្រើននៃការផលិតដែកថែបស្ថិតនៅ បានជជែកវែកញែកសម្រាប់ការកាត់បន្ថយដែកថែបតិចជាង ១២ លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែត្រូវចុះចូលនឹងឆន្ទៈរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក បារាំង និងសហភាពសូវៀត (ដែលបានជជែកវែកញែកសម្រាប់ដែនកំណត់ ៣ លានតោន)។ ដូច្នេះរោងចក្រដែកថែបដែលត្រូវបានលុបចោលត្រូវបានរុះរើ។ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានកាត់បន្ថយមកត្រឹមកម្រិតជីវភាពដែលខ្លួនធ្លាប់ស្គាល់នៅកម្រិតកំពូលនៃវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំ (ឆ្នាំ១៩៣២)។ ការផលិតរថយន្តត្រូវបានកំណត់មកត្រឹម ១០% នៃកម្រិតមុនសង្គ្រាម។ល។
នៅថ្ងៃទី 02 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1946 សារមួយពីទីក្រុងប៊ែរឡាំងបានរាយការណ៍ថា៖
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
មានវឌ្ឍនភាពមួយចំនួនត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងការប្រែក្លាយប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ទៅជាសេដ្ឋកិច្ចកសិកម្ម និងឧស្សាហកម្មស្រាល នេះបើយោងតាមឧត្តមសេនីយ៍ឯក William Henry Draper Jr. ប្រធានផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចអាមេរិក ដែលបានសង្កត់ធ្ងន់ថាមានកិច្ចព្រមព្រៀងទូទៅលើផែនការនោះ។
លោកបានពន្យល់ថា គំរូឧស្សាហកម្ម និងសេដ្ឋកិច្ចនាពេលអនាគតរបស់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់កំពុងត្រូវបានគូរឡើងសម្រាប់ប្រជាជនចំនួន 66,500,000 នាក់។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ដោយផ្អែកលើមូលដ្ឋាននោះ ប្រទេសជាតិនឹងត្រូវការការនាំចូលអាហារ និងវត្ថុធាតុដើមយ៉ាងច្រើនដើម្បីរក្សាកម្រិតជីវភាពអប្បបរមា។
លោកបានបន្តថា កិច្ចព្រមព្រៀងទូទៅត្រូវបានឈានដល់លើប្រភេទនៃការនាំចេញរបស់អាល្លឺម៉ង់ - ធ្យូងថ្ម កូកាអ៊ីន ឧបករណ៍អគ្គិសនី ទំនិញស្បែក ស្រាបៀរ ស្រា ស្រាវីស្គី ប្រដាប់ក្មេងលេង ឧបករណ៍ភ្លេង វាយនភណ្ឌ និងសម្លៀកបំពាក់ - ដើម្បីជំនួសផលិតផលឧស្សាហកម្មធុនធ្ងន់ ដែលបានបង្កើតការនាំចេញមុនសង្គ្រាមភាគច្រើនរបស់អាល្លឺម៉ង់។
ការនាំចេញឈើពីតំបន់កាន់កាប់របស់សហរដ្ឋអាមេរិកគឺធ្ងន់ជាពិសេស។ ប្រភពនៅក្នុងរដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកបានទទួលស្គាល់ថា គោលបំណងនៃរឿងនេះគឺ "ការបំផ្លិចបំផ្លាញសក្តានុពលសង្គ្រាមចុងក្រោយនៃព្រៃឈើអាល្លឺម៉ង់"។ ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើយ៉ាងទូលំទូលាយដោយសារតែការកាប់បំផ្លាញបានបណ្តាលឱ្យមានស្ថានភាពមួយដែល "អាចជំនួសបានតែដោយការអភិវឌ្ឍព្រៃឈើរយៈពេលយូរជាងប្រហែលមួយសតវត្សប៉ុណ្ណោះ"។ E.J. Bryce បានកត់សម្គាល់នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 1948 ថា "នៅក្នុងអត្រាបច្ចុប្បន្ននៃការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ ធនធាននៃតំបន់អង់គ្លេសនឹងត្រូវអស់ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ"។
ផែនការដំបូងត្រូវបានបន្តដោយផែនការថ្មីៗមួយចំនួន ដែលផែនការចុងក្រោយត្រូវបានចុះហត្ថលេខានៅឆ្នាំ 1949។ នៅឆ្នាំ 1950 បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់ផែនការ "កម្រិតឧស្សាហកម្ម" ដែលត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលនោះ ឧបករណ៍ត្រូវបានដកចេញពីរោងចក្រផលិតចំនួន 706 នៅភាគខាងលិច ហើយសមត្ថភាពផលិតដែកថែបត្រូវបានកាត់បន្ថយចំនួន 6,700,000 តោន។
ការសម្របសម្រួលគោលនយោបាយ
ចាប់ផ្តើមនៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ 1946 គោលនយោបាយអាមេរិក និងអង់គ្លេសចំពោះសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់បានចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ ដែលបង្ហាញដោយសុន្ទរកថារបស់លោក Byrnes ក្នុងខែកញ្ញាស្តីពីគោលនយោបាយស្តីពីអាល្លឺម៉ង់ (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា "សុន្ទរកថា Stuttgart" ឬ "សុន្ទរកថានៃក្តីសង្ឃឹម")។ យោងតាមលោក Dennis L. Bark និង David R. Gress នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច ផែនការ Morgenthau ត្រូវបានគេមើលឃើញថាបង្កការលំបាកហួសហេតុ ដូច្នេះវិធីសាស្រ្តត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅតាមពេលវេលា ទៅជាវិធីសាស្រ្តមួយដែលលើកទឹកចិត្តដល់ការពង្រីកសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់។ ជាផ្នែកមួយនៃរឿងនេះ កម្រិតដែលអនុញ្ញាតនៃសមត្ថភាពឧស្សាហកម្មត្រូវបានលើកឡើង។ យោងតាមលោក Vladimir Petrov នៅក្នុងសៀវភៅ Money and Conquest: Allied Occupation Currencies in World War II មូលហេតុនៃការផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយកាន់កាប់របស់សហរដ្ឋអាមេរិកគឺស្ទើរតែទាំងស្រុងផ្អែកលើការពិចារណាផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច។ ទោះបីជាផ្នែកធំនៃការចំណាយលើការកាន់កាប់ត្រូវបានដាក់លើសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់ក៏ដោយ សហរដ្ឋអាមេរិក និងចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់អាហារនាំចូលកាន់តែច្រើនឡើងៗ ដើម្បីការពារការអត់ឃ្លានយ៉ាងច្រើន។ យោងតាមអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រមួយចំនួន រដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកបានបោះបង់ចោលផែនការ Morgenthau ជាគោលនយោបាយនៅក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1946 ជាមួយនឹងសុន្ទរកថារបស់រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេស James F. Byrnes ស្តីពីការបញ្ជាក់ឡើងវិញនូវគោលនយោបាយស្តីពីប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ អ្នកផ្សេងទៀតបានអះអាងថា គួរតែផ្តល់កិត្តិយសដល់អតីតប្រធានាធិបតីសហរដ្ឋអាមេរិក Herbert Hoover ដែលនៅក្នុងរបាយការណ៍មួយរបស់គាត់ពីប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ក្នុងឆ្នាំ 1947 បានជជែកវែកញែកសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយកាន់កាប់ ក្នុងចំណោមរបស់ផ្សេងទៀតដែលបញ្ជាក់ថា៖
មានការបំភាន់ថា អាល្លឺម៉ង់ថ្មីបានចាកចេញបន្ទាប់ពីការបញ្ចូលទឹកដីអាចត្រូវបានកាត់បន្ថយទៅជា "រដ្ឋអ្នកគង្វាល"។ វាមិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែយើងលុបបំបាត់ ឬផ្លាស់ប្តូរមនុស្ស 25,000,000 នាក់ចេញពីវា។
ការព្រួយបារម្ភអំពីការងើបឡើងវិញយឺតនៃសេដ្ឋកិច្ចអឺរ៉ុប (ដែលមុនសង្គ្រាមត្រូវបានជំរុញដោយមូលដ្ឋានឧស្សាហកម្មអាល្លឺម៉ង់) និងឥទ្ធិពលសូវៀតកាន់តែខ្លាំងឡើងក្នុងចំណោមប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់ដែលប្រឈមនឹងកង្វះខាតស្បៀងអាហារ និងទុក្ខវេទនាសេដ្ឋកិច្ច បានបណ្តាលឱ្យអគ្គសេនាធិការចម្រុះ និងឧត្តមសេនីយ៍ Clay និង Marshall ចាប់ផ្តើមតស៊ូមតិជាមួយរដ្ឋបាល Truman ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយ។ ឧត្តមសេនីយ៍ Clay បានបញ្ជាឱ្យមានការសិក្សាជំនាញជាច្រើនអំពីការផ្លាស់ប្តូរចាំបាច់នៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់ ហើយបាននិយាយថា៖ គ្មានជម្រើសរវាងការធ្វើជាកុម្មុយនិស្តដែលមានកាឡូរី 1,500 ក្នុងមួយថ្ងៃ និងអ្នកជឿលើលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យដែលមានកាឡូរីមួយពាន់កាឡូរីនោះទេ។
នៅក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 1947 ប្រធានាធិបតី Harry S. Truman បានលុបចោលដោយហេតុផលសន្តិសុខជាតិនូវសេចក្តីណែនាំស្តីពីការកាន់កាប់ដាក់ទណ្ឌកម្ម JCS 1067 ដែលបានណែនាំកងកម្លាំងសហរដ្ឋអាមេរិកដែលកាន់កាប់នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ឱ្យ "មិនចាត់វិធានការឆ្ពោះទៅរកការស្តារឡើងវិញនូវសេដ្ឋកិច្ចរបស់អាល្លឺម៉ង់ [ឬ] ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីរក្សា ឬពង្រឹងសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់"។ វាត្រូវបានជំនួសដោយ JCS 1779 ដែលផ្ទុយទៅវិញបានកត់សម្គាល់ថា "[អឺរ៉ុប] ដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់ និងវិបុលភាពតម្រូវឱ្យមានការចូលរួមចំណែកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចរបស់អាល្លឺម៉ង់ដែលមានស្ថិរភាព និងមានផលិតភាព"។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ឧត្តមសេនីយ៍ Clay ត្រូវការពេលជាងពីរខែដើម្បីយកឈ្នះលើការតស៊ូជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងចំណោមបុគ្គលិករបស់គាត់ចំពោះសេចក្តីណែនាំថ្មីនេះ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃទី 10 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1947 វាត្រូវបានអនុម័តនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំរបស់ SWNCC។ កំណែចុងក្រោយនៃឯកសារ "ត្រូវបានលុបបំបាត់ធាតុសំខាន់បំផុតនៃផែនការ Morgenthau"។
ដូច្នេះ ការរឹតបន្តឹងដែលដាក់លើការផលិតឧស្សាហកម្មធុនធ្ងន់របស់អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានកែលម្អដោយផ្នែក ដោយសារកម្រិតផលិតកម្មដែកថែបដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតត្រូវបានលើកឡើងពី 25% នៃសមត្ថភាពមុនសង្គ្រាមទៅដែនកំណត់ថ្មីដែលដាក់នៅ 50% នៃសមត្ថភាពមុនសង្គ្រាម។
ផលវិបាកសេដ្ឋកិច្ច
ការកាត់បន្ថយផលិតកម្មដែកថែបដែលបណ្តាលមកពីផែនការឧស្សាហកម្មកម្រិតទីមួយ និងទីពីរមានន័យថា ឧបសគ្គផលិតកម្មដែកថែបបានកើតឡើង ដែលបង្ខំឱ្យផ្នែកផ្សេងទៀតនៃឧស្សាហកម្មអាល្លឺម៉ង់ធ្លាក់ចុះក្រោមកម្រិតផលិតកម្មដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតរបស់ពួកគេ។ សេដ្ឋកិច្ចនៃតំបន់ Bizone ទីបំផុតបានឈានដល់កម្រិតទាបបំផុតនៅដើមឆ្នាំ 1948 ជាផលវិបាកនៃរឿងនេះ។
ការធ្វើឱ្យបញ្ហានៅក្នុងឧស្សាហកម្មដែកថែប និងផលប៉ះពាល់របស់វាទៅលើសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់ទាំងមូលគឺការហាមឃាត់ការនាំចូលរ៉ែដែកស៊ុយអែតដែលមានគុណភាពខ្ពស់។ រហូតដល់វាត្រូវបានលើកនៅឆ្នាំ 1948 រោងចក្រដែកថែបអាល្លឺម៉ង់ត្រូវពឹងផ្អែកលើរ៉ែក្នុងស្រុកដែលមានគុណភាពទាប ដែលត្រូវការធ្យូងថ្មស្ទើរតែទ្វេដងដើម្បីកែច្នៃ។ លើសពីនេះ ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ក៏ត្រូវបានបង្ខំឱ្យលក់ដែកថែបរបស់ពួកគេក្នុងតម្លៃសម័យសង្គ្រាមរហូតដល់ថ្ងៃទី 01 ខែមេសា ឆ្នាំ 1948 ដែលមានន័យថាការខាតបង់យ៉ាងច្រើនសម្រាប់ឧស្សាហកម្មនេះ។ លើសពីនេះ ការប៉ុនប៉ង «បំបែក​រដ្ឋាភិបាល» ឧស្សាហកម្ម​ដែកថែប​អាល្លឺម៉ង់​ក៏បានរួមចំណែកដល់ទិន្នផលទាបផងដែរ។
ក្រុមប្រឹក្សា​គ្រប់គ្រង​សម្ព័ន្ធមិត្ត​បានកំណត់តម្លៃ​ធ្យូងថ្ម​អាល្លឺម៉ង់​ពាក់កណ្តាល​នៃតម្លៃ​ផលិត។ ចាប់ពីខែឧសភា ឆ្នាំ 1945 ដល់ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1947 សហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស និងបារាំង បាននាំចេញធ្យូងថ្ម​អាល្លឺម៉ង់​ក្នុងតម្លៃ 10.50 ដុល្លារ/តោន ខណៈដែលតម្លៃពិភពលោក​បានឡើងដល់ជិត 25-30 ដុល្លារក្នុងមួយតោន។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ សម្ព័ន្ធមិត្ត​បានយក​ប្រហែល 200,000,000 ដុល្លារ​ចេញពីសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់​ពីប្រភពនេះតែម្នាក់ឯង។ នៅក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1947 តម្លៃនាំចេញត្រូវបានដំឡើង ប៉ុន្តែនៅតែកំណត់នៅ 5-7 ដុល្លារទាបជាងតម្លៃទីផ្សារពិភពលោក។
នៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ កង្វះខាតអាហារគឺជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរ។ យោងតាម ​​UNRRA ក្នុងឆ្នាំ 1946-1947 ការទទួលទានគីឡូកាឡូរីជាមធ្យមក្នុងមួយថ្ងៃត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណថាមាន 1,080 ដែលយោងទៅតាមលោក Alan S. Milward គឺជាបរិមាណមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់សុខភាពរយៈពេលវែង។ ប្រភពផ្សេងទៀតបានបញ្ជាក់ថា ការទទួលទានគីឡូកាឡូរីក្នុងឆ្នាំទាំងនោះមានចាប់ពី 1,000 ទៅ 1,500។ លោក William L. Clayton បានរាយការណ៍ទៅកាន់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនថា “មនុស្សរាប់លាននាក់កំពុងអត់ឃ្លានបន្តិចម្តងៗ”។

ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់បានទទួលការផ្តល់ជូនជាច្រើនពីប្រទេសនៅអឺរ៉ុបខាងលិច ដើម្បីដោះដូរអាហារសម្រាប់ធ្យូងថ្ម និងដែកថែបដែលត្រូវការយ៉ាងខ្លាំង។ ទាំងជនជាតិអ៊ីតាលី និងហូឡង់មិនអាចលក់បន្លែដែលពួកគេធ្លាប់លក់នៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ពីមុនបានទេ ដែលជាលទ្ធផលដែលហូឡង់ត្រូវបំផ្លាញដំណាំរបស់ពួកគេយ៉ាងច្រើន។ ប្រទេសដាណឺម៉ាកបានផ្តល់ខ្លាញ់ជ្រូកចំនួន 150 តោនក្នុងមួយខែ។ ប្រទេសទួរគីបានផ្តល់គ្រាប់ធញ្ញជាតិ។ ប្រទេសន័រវេសបានផ្តល់ត្រី និងប្រេងត្រី។ ប្រទេសស៊ុយអែតបានផ្តល់ខ្លាញ់យ៉ាងច្រើន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្ព័ន្ធមិត្តមិនអនុញ្ញាតឱ្យអាល្លឺម៉ង់ធ្វើពាណិជ្ជកម្មទេ។
ធម្មនុញ្ញ UNRRA បានអនុញ្ញាតឱ្យវាធ្វើប្រតិបត្តិការនៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដើម្បីជួយជនភៀសខ្លួនដែលមិនមែនជាជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យវាជួយជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ទេ។ នៅឆ្នាំ 1948 បន្ទាប់ពីការកាន់កាប់រយៈពេលបីឆ្នាំ ការចំណាយរួមគ្នារបស់សហរដ្ឋអាមេរិក និងចក្រភពអង់គ្លេសលើអាហារសង្គ្រោះនៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់តាមរយៈ GARIOA និងមធ្យោបាយផ្សេងទៀតមានចំនួនសរុបជិត 1,5 ពាន់លានដុល្លារ (ដែលត្រូវបានគិតប្រាក់ទៅឱ្យជនជាតិអាល្លឺម៉ង់)។ យ៉ាងណាក៏ដោយ យោងតាមលោក Nicholas Balabkins របបអាហាររបស់អាល្លឺម៉ង់មានកង្វះខាតសមាសភាព ហើយនៅតែទាបជាងកម្រិតអាហារូបត្ថម្ភអប្បបរមាដែលបានណែនាំ។ មន្ត្រីអាជ្ញាធរបានទទួលស្គាល់ថា របបអាហារដែលបានចែកចាយ "តំណាងឱ្យកម្រិតអត់ឃ្លានយ៉ាងឆាប់រហ័ស"។ (សូមមើលគោលនយោបាយចំណីអាហាររបស់អាមេរិកនៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ដែលកាន់កាប់)។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៩ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
យុទ្ធសាស្ត្ររបស់ណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានជំរុញដោយការពង្រីកមនោគមវិជ្ជា និងការទទួលបានធនធាន ដោយស្វែងរកការបង្កើតអនុត្តរភាពអឺរ៉ុប។ ពួកគេបានគ្រោងនឹងត្រួតត្រាអឺរ៉ុបខាងលិចតាមរយៈឥទ្ធិពលសេដ្ឋកិច្ច និងរបបអាយ៉ង ខណៈពេលដែលបានធ្វើអាណានិគមអឺរ៉ុបខាងកើតយ៉ាងឃោរឃៅសម្រាប់ Lebensraum (កន្លែងរស់នៅ) និងអនុវត្តហូឡូខូសដើម្បីសម្រេចបាននូវចក្រភពសុទ្ធសាធ។
ក្របខ័ណ្ឌភូមិសាស្ត្រនយោបាយរបស់អាល្លឺម៉ង់សម្រាប់អឺរ៉ុបក្នុងអំឡុងពេលនេះរួមមាន៖ Lebensraum និងអាណានិគម៖ គោលដៅចម្បងគឺដើម្បីដណ្តើមយកអឺរ៉ុបខាងកើត និងសហភាពសូវៀត បណ្តេញ ឬធ្វើជាទាសករប្រជាជនស្លាវី និងដាក់ប្រជាជនឡើងវិញនូវទឹកដីជាមួយជនជាតិអាល្លឺម៉ង់។ នេះត្រូវបានជំរុញដោយបំណងប្រាថ្នាសម្រាប់ដីកសិកម្មដ៏ធំទូលាយ និងធនធានធម្មជាតិដើម្បីធានាបាននូវភាពគ្រប់គ្រាន់ដោយខ្លួនឯងរបស់អាល្លឺម៉ង់។ សណ្តាប់ធ្នាប់ថ្មី (Neuordnung): នេះគឺជាការរៀបចំឡើងវិញខាងនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់អឺរ៉ុប។
អាល្លឺម៉ង់មានបំណងក្លាយជាស្នូលឧស្សាហកម្ម និងអនុត្តរភាព ខណៈពេលដែលប្រទេសដែលត្រូវបានបង្ក្រាបនៅភាគខាងកើតបានបម្រើជាអាណានិគមកសិកម្ម និងធនធានដើម្បីចិញ្ចឹមម៉ាស៊ីនសង្គ្រាមអាល្លឺម៉ង់។ វិធីសាស្រ្តលោកខាងលិចទល់នឹងបូព៌ា៖ មិនដូចការគ្រប់គ្រងដោយផ្ទាល់ដ៏ឃោរឃៅ និងការប្រល័យពូជសាសន៍ដែលបានគ្រោងទុកសម្រាប់ភាគខាងកើតទេ អាល្លឺម៉ង់តែងតែប្រើរដ្ឋបាលដោយប្រយោលនៅក្នុងប្រទេសអឺរ៉ុបខាងលិចដែលកាន់កាប់ (ដូចជាដាណឺម៉ាក និងបារាំង)។
ពួកគេបានពឹងផ្អែកលើរដ្ឋាភិបាលសហការក្នុងស្រុក និងសេវាស៊ីវិល ដើម្បីរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់ និងទាញយកធនធានដោយប្រើប្រាស់ធនធានយោធាអាល្លឺម៉ង់តិចជាងមុន។ ឋានានុក្រមពូជសាសន៍៖ មនោគមវិជ្ជាណាស៊ីបានចាត់ថ្នាក់ប្រជាជនអឺរ៉ុបទាំងអស់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងតាមពូជសាសន៍។ ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ "អារីយ៉ាន" ត្រូវបានដាក់នៅកំពូល ខណៈដែលក្រុមដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាមិនគួរឱ្យចង់បាន ឬ "គ្មានមនុស្សធម៌" ដូចជាជនជាតិយូដា រ៉ូម៉ា និងស្លាវី ត្រូវបានសម្គាល់សម្រាប់ការបៀតបៀន ការបង្ខំឱ្យធ្វើការ ឬការសម្លាប់រង្គាល។
ការឃោសនារបស់អង់គ្លេសដែលដឹកនាំដោយណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់ ១៩៣៨-១៩៤៥
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ការផ្សាយជាភាសាអាល្លឺម៉ង់របស់ BBC និងខិត្តប័ណ្ណអង់គ្លេសដែលទម្លាក់ដោយកងទ័ពអាកាសរាជវង្ស គឺជាប្រភពព័ត៌មានជំនួសដ៏សំខាន់សម្រាប់ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ជាច្រើន។ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរបស់អាល្លឺម៉ង់ត្រូវបានត្រួតពិនិត្យ និងរៀបចំយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1933។ ការស្តាប់ស្ថានីយ៍វិទ្យុបរទេសគឺខុសច្បាប់ ហើយការផ្តន្ទាទោសមានចាប់ពីការពិន័យ និងការរឹបអូសឧបករណ៍វិទ្យុ រហូតដល់ការជាប់ពន្ធនាគារនៅក្នុងជំរំប្រមូលផ្តុំ ឬសូម្បីតែការកាត់ទោសប្រហារជីវិត។ ប៉ុន្តែការហាមឃាត់នេះមិនបានរារាំងជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ពីការស្តាប់ BBC និងអានខិត្តប័ណ្ណអង់គ្លេសរាប់លានសន្លឹករបស់ពួកគេនោះទេ។
រដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសបានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការឃោសនារបស់ខ្លួននៅក្នុងថ្ងៃដ៏សំខាន់មុនសន្និសីទទីក្រុងមុយនិចនៅថ្ងៃទី 27 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1938 នៅពេលដែលសង្គ្រាម និងសន្តិភាពជាប់គាំង។ នាយករដ្ឋមន្ត្រី Neville Chamberlain បានសម្រេចចិត្តថ្លែងទៅកាន់ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់ដោយផ្ទាល់តាមវិទ្យុ និងអំពាវនាវដល់ពួកគេឱ្យជួយគាត់សង្គ្រោះសន្តិភាព ឬទប់ស្កាត់ការផ្ទុះឡើងនៃសង្គ្រាម។ បន្ទាប់ពីនោះ BBC តាមការស្នើសុំរបស់ Whitehall បានចាក់ផ្សាយកម្មវិធីជាភាសាអាល្លឺម៉ង់ជាប្រចាំ ដែលរួមមានព័ត៌មាន និងអត្ថាធិប្បាយនយោបាយ។ គោលបំណងរបស់វាគឺដើម្បីជូនដំណឹងដល់សាធារណជនអាល្លឺម៉ង់អំពីកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អង់គ្លេសក្នុងការធ្វើឱ្យហ៊ីត្លែរស្ងប់ចិត្ត ដើម្បីបញ្ចៀសសង្គ្រាម និងលើកទឹកចិត្តហ៊ីត្លែរឱ្យស្វែងរកដំណោះស្រាយដោយសន្តិវិធីចំពោះការទាមទារទឹកដីរបស់គាត់។
នៅពេលសង្គ្រាមផ្ទុះឡើងនៅថ្ងៃទី 3 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1939 រដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសបានបង្កើនយុទ្ធនាការឃោសនារបស់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ថែមពីលើការផ្សាយជាភាសាអាល្លឺម៉ង់ កងទ័ពអាកាសអង់គ្លេសបានទម្លាក់ខិត្តប័ណ្ណរាប់លានសន្លឹកលើ Reich។ វិធានការទាំងនេះមិនត្រឹមតែមានគោលបំណងជូនដំណឹងដល់ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់អំពីទស្សនៈរបស់អង់គ្លេសចំពោះសង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានស្វែងរកការកាត់បន្ថយសីលធម៌ប្រយុទ្ធរបស់អាល្លឺម៉ង់ និងញុះញង់ការតស៊ូរបស់ប្រជាជនប្រឆាំងនឹងរបបណាស៊ី។ យុទ្ធសាស្ត្រឃោសនារបស់អង់គ្លេសក្នុងអំឡុងពេល «សង្គ្រាមក្លែងក្លាយ» ចាប់ពីខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៣៩ ដល់ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៤០ គឺផ្អែកលើការសន្មត់ថារបបនៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ទន់ខ្សោយ ហើយប្រជាជនមានអរិភាពចំពោះការគ្រប់គ្រងរបស់ណាស៊ី។ ការឃោសនារបស់អង់គ្លេសបានអំពាវនាវឱ្យប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់ផ្ដួលរំលំហ៊ីត្លែរ បង្កើតរដ្ឋាភិបាលដែលមានកម្រិតមធ្យមជាងមុន និងបញ្ចប់សន្តិភាពដ៏ថ្លៃថ្នូរជាមួយសម្ព័ន្ធមិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុទ្ធសាស្ត្រនេះបានបរាជ័យ។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃប្រទេសបារាំងនៅក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៤០ ចក្រភពអង់គ្លេសស្ថិតក្នុងស្ថានភាពយុទ្ធសាស្ត្រដ៏អស់សង្ឃឹមមួយ។ ទោះបីជាបានបាត់បង់សម្ព័ន្ធមិត្តទ្វីបទាំងអស់របស់ខ្លួនក្នុងអំឡុងពេលយុទ្ធនាការ Blitzkrieg របស់អាល្លឺម៉ង់ក៏ដោយ ទីក្រុងឡុងដ៍បានសម្រេចចិត្តបន្តការតស៊ូប្រឆាំងនឹងអាល្លឺម៉ង់តែម្នាក់ឯង។ មានការសង្ស័យថាតើចក្រភពអង់គ្លេសអាចឈ្នះសង្គ្រាមដោយគ្មានជំនួយពីបរទេសឬអត់។ ដោយសារតែជ័យជម្នះរបស់ហ៊ីត្លែរនៅអឺរ៉ុបខាងលិច គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីក្រុងឡុងដ៍សង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំចំពោះការដួលរលំផ្ទៃក្នុងភ្លាមៗនៃរណសិរ្សអាល្លឺម៉ង់នោះទេ។ នាយករដ្ឋមន្ត្រីថ្មី Winston Churchill មិនបានបន្សល់ទុកនូវការសង្ស័យណាមួយឡើយថាគាត់មានបំណងកម្ចាត់អាល្លឺម៉ង់នៅលើសមរភូមិជាជាងពឹងផ្អែកលើការឃោសនា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Churchill មិនដែលគិតចង់បញ្ឈប់យុទ្ធនាការឃោសនានោះទេ។ ដោយសារតែភាពអន់ជាងយោធារបស់ខ្លួន ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយដែលមានទាំងអស់ - រួមទាំងការឃោសនា និងសង្គ្រាមបំផ្លិចបំផ្លាញ។
ការបោះពុម្ពផ្សាយដែលមានប្រភពចេញពីគម្រោងនេះផ្តោតយ៉ាងទូលំទូលាយលើប្រធានបទបីយ៉ាង
តួនាទីនៃការឃោសនានៅក្នុងគោលនយោបាយបន្ធូរបន្ថយរបស់លោក Chamberlain និងសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់។ ខ្ញុំអះអាងថាផ្ទុយពីការបកស្រាយធម្មតា ការបន្ធូរបន្ថយមិនមែនជាគោលនយោបាយការបរទេសដែលត្រូវបានអនុវត្តទាំងស្រុងលើកម្រិតរដ្ឋាភិបាលនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាគោលនយោបាយដែលត្រូវបានដោះស្រាយក្នុងពេលតែមួយទៅកាន់សាធារណជនអាល្លឺម៉ង់តាមរយៈការឃោសនា។ បន្ទាប់ពីទីក្រុងមុយនិច ការឃោសនាបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់កាន់តែខ្លាំងឡើងនៅក្នុងគោលនយោបាយរបស់លោក Chamberlain។ ស្ទើរតែមួយសប្តាហ៍បានកន្លងផុតទៅដោយគ្មានការសម្រេចចិត្តរបស់រដ្ឋាភិបាលកម្រិតខ្ពស់ដ៏សំខាន់មួយចំនួនទាក់ទងនឹងយុទ្ធនាការប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយប្រឆាំងនឹងអាល្លឺម៉ង់។ ក្នុងអំឡុងពេល 'សង្គ្រាមក្លែងក្លាយ' គណៈរដ្ឋមន្ត្រីសង្គ្រាមបានរាយការណ៍ពីរាល់ការទម្លាក់ខិត្តប័ណ្ណដោយកងទ័ពអាកាសរាជវង្សលើប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ទៅកាន់ពួកគេ។ តាមរយៈការរួមបញ្ចូលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយទៅក្នុងគោលនយោបាយការបរទេសរបស់គាត់ លោក Chamberlain បានផ្លាស់ប្តូរការទូតអង់គ្លេសពីយុទ្ធសាស្ត្រអន្តររដ្ឋាភិបាលសុទ្ធសាធទៅជាគោលនយោបាយឆ្លងដែនដែលព្រំដែនរវាងគោលនយោបាយក្នុងស្រុក និងបរទេសបានក្លាយទៅជាព្រិលៗ ពីព្រោះគោលនយោបាយនេះមានគោលបំណងទៅលើរដ្ឋាភិបាលដូចជាសាធារណជននៃរដ្ឋបរទេសដែរ។
ការឆ្លើយតបរបស់អង់គ្លេសចំពោះការឃោសនារបស់ហ៊ីត្លែរសម្រាប់ 'សណ្តាប់ធ្នាប់អឺរ៉ុបថ្មី' ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ 1940-41។ បន្ទាប់ពីការបរាជ័យរបស់បារាំងនៅក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៤០ របបណាស៊ីបានប្រកាសផែនការដ៏មហិច្ឆតាសម្រាប់ការកសាងឡើងវិញនូវសេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយរបស់អឺរ៉ុបក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អាល្លឺម៉ង់។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានវាយប្រហារជាអ្នកការពារដែលថយក្រោយនៃសណ្តាប់ធ្នាប់ចាស់។ រដ្ឋាភិបាល Churchill ដែលមានការព្រួយបារម្ភអំពីការធ្លាក់ចុះយ៉ាងច្បាស់នៃឥទ្ធិពលនយោបាយរបស់ខ្លួននៅក្នុងអឺរ៉ុប បានសម្រេចចិត្តទទួលយកបញ្ហាប្រឈម និងផ្តល់ជូនផែនការប្រកួតប្រជែង និងប្រសើរជាងនេះសម្រាប់អឺរ៉ុបក្រោយសង្គ្រាម។ ការយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសកំពុងត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះយុទ្ធនាការឃោសនារបស់អង់គ្លេសដែលដឹកនាំទៅកាន់សាធារណជនអាល្លឺម៉ង់។

ការតំណាងនៃការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ និងការសម្លាប់រង្គាលរបស់ណាស៊ីលើជនជាតិយូដាចាប់ពីការសម្លាប់រង្គាល 'Kristallnacht' ក្នុងឆ្នាំ ១៩៣៨ រហូតដល់ការដួលរលំនៃ Third Reich ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥។ ខ្ញុំវិភាគកត្តាដែលមានឥទ្ធិពលលើកំណត់ហេតុនៃការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើជនជាតិយូដា។ ទោះបីជាការឃោសនារបស់អង់គ្លេសបានរាយការណ៍ជាប្រចាំអំពីការប្រព្រឹត្តរបស់ណាស៊ីលើជនជាតិយូដាក៏ដោយ នៅពេលក្រឡេកមើលទៅក្រោយ វាច្បាស់ណាស់ថាការរាយការណ៍នេះកម្រមានពេក ហើយមិនបានធ្វើឱ្យយុត្តិធម៌ចំពោះវិសាលភាពនៃហូឡូខូសនោះទេ។ ការបរាជ័យនេះអាចត្រូវបានពន្យល់ដោយផ្នែកដោយគោលបំណងនៃការឃោសនារបស់អង់គ្លេស៖ ការផ្សាយ និងខិត្តប័ណ្ណរបស់ BBC មិនមែនមានបំណងជូនដំណឹងដល់សាធារណជនអាល្លឺម៉ង់អំពីឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់ណាស៊ីប្រឆាំងនឹងជនជាតិយូដានោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីជួយសម្ព័ន្ធមិត្តឱ្យទទួលបានជ័យជម្នះ។ កត្តាផ្សេងទៀតដែលកំណត់ការផ្សាយព័ត៌មានអំពីហូឡូខូសគឺការភ័យខ្លាចក្នុងការលេងចូលទៅក្នុងដៃនៃការឃោសនារបស់ណាស៊ី; ការសន្មត់មួយចំនួនរបស់អង់គ្លេសអំពីផ្នត់គំនិតរបស់អាល្លឺម៉ង់ ជាពិសេសការរីករាលដាលនៃអាកប្បកិរិយាប្រឆាំងនឹងពួកយូដា; និងចុងក្រោយ ប៉ុន្តែមិនសំខាន់តិចជាងនេះទេ និន្នាការប្រឆាំងនឹងពួកយូដាដែលមិនទាន់ឃើញច្បាស់នៅក្នុងរង្វង់ BBC និងរដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេស។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119

ផ្សាយថ្ងៃទី ២៨ មិថុនា ២០២៦

(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)


នាទីកំសាន្តថ្ងៃអាទិត្យ៖ លោកអ្នកនាងអាចទំនាក់ទំនង ផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមរយៈទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67 និងសូមអរគុណដល់លោកអ្នកនាង ដែលបានចំណាយពេលវេលា តាមដាននិងទស្សនា វីដេអូរបស់យើងខ្ញុំ តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 សូមអរគុណ.........

សិក្សាជាមួយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ លោកអ្នកនឹងទទួលបានចំណេះដឹងជាច្រើន ឥតដែនកំណត់.....
យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ បើអស់លោកអ្នកនាង ចង់ជួយឧបត្ថម្ភការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើតាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
កំសាន្តថ្ងៃ អាទិត្យ



យើងខ្ញុំ ចាងហ្វាងការផ្សាយសែតឯករាជ្យជាតិ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់អស់លោកអ្នកនាង ដែលបានគាំទ្រ និងចូលចិត្តអានកាសែតឯករាជ្យជាតិ តាមរយៈបណ្តាញសង្គមរបស់យើងខ្ញុំ កាសែតឯករាជ្យជាតិ នឹងខំស្វែងរកព័ត៌មាន ចំណេះដឹងថ្មីៗ ជូនអស់លោកនាងដោយមិនគិតថ្លៃ ទំនាក់ទំនងទូរស័ព្ទលេខ 099 63 93 67

តម្លៃនៃជ័យជម្នះ ប្រវត្តិសាស្ត្រ (សង្គ្រាមលោកលើកទី ២).....

កាសែតឯករាជ្យជាតិ សូមជំរាបជូនលោកអ្នកនាងថា ពីរឆ្នាំកន្លងមកនេះ យើងបានផ្សាយតាមរយៈ Website: www.kaset-ekreachcheat.com គឺមិនដែលបានផលចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដើម្បីទ្រទ្រង់គេហទំព័រនេះឡើយ ហេតុដូច្នេះចាប់ពីខែ វិច្ឆិកា តទៅ យើងនឹងផ្សាយតាមគេហទំព័រចាស់ www.erc-news.blogspot.com របស់យើងដដែលវិញ សូមអរគុណ