ផ្សាយថ្ងៃទី ១៧ សីហា ២០២៦
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ គឺជាស្ថានីយបុរាណវិទ្យា និងជាបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរដ៏សំខាន់មួយ ដែលបច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅក្នុង ភូមិព្រែកំពឹស សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ។ ទីទួលបុរាណនេះទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងពីសំណាក់អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបុរាណវិទូ បន្ទាប់ពីការកាយរកឃើញ «សិលាចារឹកទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ» (ចុះបញ្ជីសារពើភណ្ឌលេខ K.១៤៣៩) ដែលជាភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
ដើម្បីយល់ដឹងពីប្រវត្តិនៃទីតាំងនេះ យើងអាចបែងចែកជាចំណុចសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
១. ប្រវត្តិនៃការរកឃើញសិលាចារឹក
(ឆ្នាំ២០០៧) ស្ថានីយបុរាណនេះត្រូវបានគេស្គាល់ជាលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រនៅក្នុង កំឡុងឆ្នាំ ២០០៧ ។ ការរកឃើញនេះកើតឡើងដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលក្រុមឈ្មួញដីបានកាយយកអាចម៍ដីពីទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ដើម្បីយកទៅលក់ចាក់ដីបំពេញផ្ទះឱ្យប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ឈ្មោះ អ៊ុយ សាខឿន នៅភូមិក្រាំងស្វាយ។ នៅពេលដីត្រូវបានចាក់បំពេញ ទើបម្ចាស់ផ្ទះនិងអ្នកស្រុកប្រទះឃើញផ្ទាំងថ្មចារឹកអក្សរបុរាណនេះ រួចក៏បានរាយការណ៍ជូនអាជ្ញាធរ និងអ្នកជំនាញមកទទួលយកទៅរក្សាទុក និងសិក្សា។
២. បរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទីតាំងជុំវិញផ្អែកលើការសិក្សារបស់ AMS Khmer Civilization ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដែលមានបណ្តុំបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរ និងសម័យអង្គរជាច្រើន។
ទីតាំងនៅក្បែរៗនោះរួមមាន៖
វត្តព្រះធាតុ, ទួលក្រាំងព្រះពុទ្ធ, វត្តប្រាសាទ និងវត្តជើងឯក ជាដើម។ នេះបញ្ជាក់ថា តំបន់ខណ្ឌដង្កោបច្ចុប្បន្ន ធ្លាប់ជាមជ្ឈមណ្ឌលសាសនា និងជាទីតាំងតាំងទីលំនៅរបស់មនុស្សខ្មែរបុរាណយ៉ាងកុះករតាំងពីជាង ១០០០ ឆ្នាំមុន។
៣. តម្លៃប្រវត្តិសាស្ត្រ និងរបកគំហើញពិសេស (សិលាចារឹក K.១៤៣៩) ផ្ទាំងសិលាចារឹកដែលរកឃើញនៅទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ បានផ្តល់ព័ត៌មានវិទ្យាសាស្ត្រសំខាន់ៗចំនួន ២ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រភ្ញាក់ផ្អើល៖ការប្រើប្រាស់ឆ្នាំសត្វទាំង១២ ចាស់ជាងគេ៖ នៅក្នុងសិលាចារឹកនេះ មានចារកាលបរិច្ឆេទ មហាសករាជឆ្នាំ ១០៨៤ ឆ្នាំមមី (សរសេរថា មងិយឝក)។ ការរកឃើញនេះបង្ហាញថា ខ្មែរយើងបានស្គាល់ និងប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធឆ្នាំសត្វទាំង១២ (ជូត ឆ្លូវ ខាល ថោះ...) តាំងពីសម័យបុរាណមកម៉្លេះ។
ទំនាក់ទំនងភាសាបុរាណ៖
តាមការស្រាវជ្រាវរបស់លោក Michel Ferlus (ឆ្នាំ ២០၁០) បានបង្ហាញថា ឈ្មោះឆ្នាំសត្វមួយចំនួននៅក្នុងសិលាចារឹកនេះ មានទំនាក់ទំនងនឹងគ្រាមភាសាបុរាណ (ដូចជាភាសាមឿង ឬវៀតណាមបុរាណ) ដែលជាភស្តុតាងបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងអរិយធម៌រវាងប្រជាជននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ទម្រង់អក្សរ និងវាក្យសព្ទ៖
អក្សរដែលចារនៅលើផ្ទាំងថ្មនេះ មានលក្ខណៈអន្តរកាលរវាងសម័យអង្គរ និងសម័យកណ្តាល ដែលជួយឱ្យអ្នកភាសាសាស្ត្រអាចសិក្សាពីការវិវត្តនៃអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ។ សរុបមក ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ មិនមែនគ្រាន់តែជាទួលដីធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាជាអតីតទីទួលសក្ការបូជា ឬធ្លាប្រាសាទបុរាណ ដែលបានរក្សាទុកនូវរតនសម្បត្តិអក្សរសាស្ត្រ និងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែររាប់រយឆ្នាំមកហើយ។
សិលាចារឹកនេះរកឃើញនៅក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ២០០៧ នៅពេលក្រុមឈ្មួញទិញអាចម៍ដី កាយយកអាចម៍ដីនៅទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិព្រែកំពឹស សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ។ ក្រុមអ្នកកាយដីនិងដឹកដីទាំងនោះ ពុំដឹងថាខ្លួនកាយបានវត្ថុបុរាណមួយចំនួននោះទេ។ លុះពេលដឹកដីនោះទៅដីចាក់បំពេញដីផ្ទះរបស់លោក អ៊ុយ សាខឿន ជាប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅក្នុងភូមិក្រាំងស្វាយ សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ ទើបបានប្រទះឃើញនូវផ្ទាំងសិលាចារឹកនេះ ព្រមទាំងស្នានទ្រនីផង។ លោក អ៊ុយ សាខឿន ក៏បានរក្សាទុកវត្ថុបុរាណទាំងពីរនេះរហូតមក ប៉ុន្ដែការរក្សានេះត្រូវបានចល័តដាក់នៅទីតាំងផ្សេងៗគ្នា ព្រោះគាត់ត្រូវការកន្លែងសម្រាប់សាងសង់ផ្ទះថ្មី។ ពេលមួយសិលាចារឹកនេះ បានបែកបាក់ជាបីបំណាក់ ព្រោះត្រូវឡានដឹកដីកិនបាក់។
សិលាចារឹកនេះ ចារនៅលើថ្មស្រទាប់ ដែលមានកម្ពស់អតិបរមា៩៧ស.ម. ទទឹង៤២ស.ម. និងកម្រាស់៨,៥០ស.ម.។ កម្ពស់អត្ថបទចារឹកជាមធ្យមមានប្រវែង៣៦ស.ម. ទទឹងចារឹកអត្ថបទជាមធ្យមមានប្រវែង៣៤ស.ម. និងមានគម្លាតចារអក្សរបន្ទាត់នីមួយៗ ជាមធ្យមមានប្រវែងចន្លោះពី២ស.ម. ទៅ៣ស.ម.។ ថ្មស្រទាប់បែបនេះ គេសង្កេតឃើញនិយមប្រើប្រាស់តែនៅសម័យមុនអង្គរ ប៉ុន្ដែអត្ថបទចារឹកនេះមានចុះកាលបរិច្ឆេទនៅមហាសករាជឆ្នាំ១០៨៤ ត្រូវនឹងគ្រិស្ដសករាជឆ្នាំ១១៦២ ស្ថិតនៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទយសោវម៌្មទេវទី២ (១១៦០-១១៦៥ គ.ស.) ទៅវិញ។ ការណ៍នេះ ក៏ជួបប្រទះច្រើនកន្លងមកហើយ គឺសន្លឹកថ្មដែលជ្រើសរើសយកមកចារនោះ ជាសម្ភារៈសំណង់ដែលប្រើប្រាស់ក្នុងសំណង់ប្រាសាទសម័យមុនអង្គរ និងក្រោយមកនៅពេលប្រាសាទដើមនោះបាក់បែកខូចខាត ឬត្រូវរុះរើចោល គេក៏យកផ្នែកផ្សេងៗនៃសំណង់នោះមកប្រើតាមតម្រូវការ។ ដូច្នេះហើយយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថា នៅម្ដុំទីរកឃើញសិលាចារឹកនោះ ប្រាកដជាមានបុរាណដ្ឋានកាលពីសម័យមុនអង្គរជាក់ជាពុំខាន និងមានមនុស្សរស់នៅគោរពបូជាបន្ដសកម្មភាពទីនោះរហូតមក យ៉ាងហោចណាស់ក៏ដល់ស.វ.ទី១៣ ដូចមានសិលាចារឹកនេះជាភស្ដុតាងផងដែរ។ អ្វីដែលគួរបញ្ជាក់បន្ថែមនៅទីនេះ គឺនៅតំបន់ដែលរកឃើញសិលាចារឹកនេះ មានបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរមួយចំនួនដែលយើងអាចស្គាល់បានដូចជា វត្តព្រះធាតុ ទួលក្រាំងព្រះពុទ្ធ វត្តប្រាសាទ និងវត្តជើងឯក ជាដើម។
សិលាចារឹកនេះបានបាក់ជាបីបំណាក់ នៅផ្នែកខាងស្ដាំត្រង់បន្ទាត់ទី៧ដល់ទី១១ មានបាត់បំណែកមួយដុំដែលនាំឱ្យបាត់អក្សរមួយចំនួន ប៉ុន្ដែនៅសល់អក្សរ៩៩ភាគរយដែលអាចអានបាន។ អត្ថបទមានចំនួន១២បន្ទាត់ ចារជាភាសាខ្មែរបុរាណ និងអក្សរខ្មែរបុរាណ នៅក្នុងគ្រិស្ដសករាជឆ្នាំ១១៦២។ អក្សរដែលប្រើចារលើសិលាចារឹកនេះ មានទម្រង់ជាអក្សរមូលជ្រៀង ជាអក្សរដែលមិនប្រើជាផ្លូវការលើសិលាចារឹករបស់ព្រះរាជាឡើយ ឬអាចនិយាយបានថាជាទម្រង់អក្សររបស់អ្នកស្រុកប្រើប្រាស់។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ គឺជាស្ថានីយបុរាណវិទ្យា និងជាបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរដ៏សំខាន់មួយ ដែលបច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅក្នុង ភូមិព្រែកំពឹស សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ។ ទីទួលបុរាណនេះទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងពីសំណាក់អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបុរាណវិទូ បន្ទាប់ពីការកាយរកឃើញ «សិលាចារឹកទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ» (ចុះបញ្ជីសារពើភណ្ឌលេខ K.១៤៣៩) ដែលជាភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
ដើម្បីយល់ដឹងពីប្រវត្តិនៃទីតាំងនេះ យើងអាចបែងចែកជាចំណុចសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
១. ប្រវត្តិនៃការរកឃើញសិលាចារឹក
(ឆ្នាំ២០០៧) ស្ថានីយបុរាណនេះត្រូវបានគេស្គាល់ជាលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រនៅក្នុង កំឡុងឆ្នាំ ២០០៧ ។ ការរកឃើញនេះកើតឡើងដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលក្រុមឈ្មួញដីបានកាយយកអាចម៍ដីពីទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ដើម្បីយកទៅលក់ចាក់ដីបំពេញផ្ទះឱ្យប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ឈ្មោះ អ៊ុយ សាខឿន នៅភូមិក្រាំងស្វាយ។ នៅពេលដីត្រូវបានចាក់បំពេញ ទើបម្ចាស់ផ្ទះនិងអ្នកស្រុកប្រទះឃើញផ្ទាំងថ្មចារឹកអក្សរបុរាណនេះ រួចក៏បានរាយការណ៍ជូនអាជ្ញាធរ និងអ្នកជំនាញមកទទួលយកទៅរក្សាទុក និងសិក្សា។
២. បរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទីតាំងជុំវិញផ្អែកលើការសិក្សារបស់ AMS Khmer Civilization ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដែលមានបណ្តុំបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរ និងសម័យអង្គរជាច្រើន។
ទីតាំងនៅក្បែរៗនោះរួមមាន៖
វត្តព្រះធាតុ, ទួលក្រាំងព្រះពុទ្ធ, វត្តប្រាសាទ និងវត្តជើងឯក ជាដើម។ នេះបញ្ជាក់ថា តំបន់ខណ្ឌដង្កោបច្ចុប្បន្ន ធ្លាប់ជាមជ្ឈមណ្ឌលសាសនា និងជាទីតាំងតាំងទីលំនៅរបស់មនុស្សខ្មែរបុរាណយ៉ាងកុះករតាំងពីជាង ១០០០ ឆ្នាំមុន។
៣. តម្លៃប្រវត្តិសាស្ត្រ និងរបកគំហើញពិសេស (សិលាចារឹក K.១៤៣៩) ផ្ទាំងសិលាចារឹកដែលរកឃើញនៅទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ បានផ្តល់ព័ត៌មានវិទ្យាសាស្ត្រសំខាន់ៗចំនួន ២ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រភ្ញាក់ផ្អើល៖ការប្រើប្រាស់ឆ្នាំសត្វទាំង១២ ចាស់ជាងគេ៖ នៅក្នុងសិលាចារឹកនេះ មានចារកាលបរិច្ឆេទ មហាសករាជឆ្នាំ ១០៨៤ ឆ្នាំមមី (សរសេរថា មងិយឝក)។ ការរកឃើញនេះបង្ហាញថា ខ្មែរយើងបានស្គាល់ និងប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធឆ្នាំសត្វទាំង១២ (ជូត ឆ្លូវ ខាល ថោះ...) តាំងពីសម័យបុរាណមកម៉្លេះ។
ទំនាក់ទំនងភាសាបុរាណ៖
តាមការស្រាវជ្រាវរបស់លោក Michel Ferlus (ឆ្នាំ ២០၁០) បានបង្ហាញថា ឈ្មោះឆ្នាំសត្វមួយចំនួននៅក្នុងសិលាចារឹកនេះ មានទំនាក់ទំនងនឹងគ្រាមភាសាបុរាណ (ដូចជាភាសាមឿង ឬវៀតណាមបុរាណ) ដែលជាភស្តុតាងបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងអរិយធម៌រវាងប្រជាជននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ទម្រង់អក្សរ និងវាក្យសព្ទ៖
អក្សរដែលចារនៅលើផ្ទាំងថ្មនេះ មានលក្ខណៈអន្តរកាលរវាងសម័យអង្គរ និងសម័យកណ្តាល ដែលជួយឱ្យអ្នកភាសាសាស្ត្រអាចសិក្សាពីការវិវត្តនៃអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ។ សរុបមក ទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ មិនមែនគ្រាន់តែជាទួលដីធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាជាអតីតទីទួលសក្ការបូជា ឬធ្លាប្រាសាទបុរាណ ដែលបានរក្សាទុកនូវរតនសម្បត្តិអក្សរសាស្ត្រ និងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែររាប់រយឆ្នាំមកហើយ។
សិលាចារឹកនេះរកឃើញនៅក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ២០០៧ នៅពេលក្រុមឈ្មួញទិញអាចម៍ដី កាយយកអាចម៍ដីនៅទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិព្រែកំពឹស សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ។ ក្រុមអ្នកកាយដីនិងដឹកដីទាំងនោះ ពុំដឹងថាខ្លួនកាយបានវត្ថុបុរាណមួយចំនួននោះទេ។ លុះពេលដឹកដីនោះទៅដីចាក់បំពេញដីផ្ទះរបស់លោក អ៊ុយ សាខឿន ជាប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅក្នុងភូមិក្រាំងស្វាយ សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ ទើបបានប្រទះឃើញនូវផ្ទាំងសិលាចារឹកនេះ ព្រមទាំងស្នានទ្រនីផង។ លោក អ៊ុយ សាខឿន ក៏បានរក្សាទុកវត្ថុបុរាណទាំងពីរនេះរហូតមក ប៉ុន្ដែការរក្សានេះត្រូវបានចល័តដាក់នៅទីតាំងផ្សេងៗគ្នា ព្រោះគាត់ត្រូវការកន្លែងសម្រាប់សាងសង់ផ្ទះថ្មី។ ពេលមួយសិលាចារឹកនេះ បានបែកបាក់ជាបីបំណាក់ ព្រោះត្រូវឡានដឹកដីកិនបាក់។
សិលាចារឹកនេះ ចារនៅលើថ្មស្រទាប់ ដែលមានកម្ពស់អតិបរមា៩៧ស.ម. ទទឹង៤២ស.ម. និងកម្រាស់៨,៥០ស.ម.។ កម្ពស់អត្ថបទចារឹកជាមធ្យមមានប្រវែង៣៦ស.ម. ទទឹងចារឹកអត្ថបទជាមធ្យមមានប្រវែង៣៤ស.ម. និងមានគម្លាតចារអក្សរបន្ទាត់នីមួយៗ ជាមធ្យមមានប្រវែងចន្លោះពី២ស.ម. ទៅ៣ស.ម.។ ថ្មស្រទាប់បែបនេះ គេសង្កេតឃើញនិយមប្រើប្រាស់តែនៅសម័យមុនអង្គរ ប៉ុន្ដែអត្ថបទចារឹកនេះមានចុះកាលបរិច្ឆេទនៅមហាសករាជឆ្នាំ១០៨៤ ត្រូវនឹងគ្រិស្ដសករាជឆ្នាំ១១៦២ ស្ថិតនៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទយសោវម៌្មទេវទី២ (១១៦០-១១៦៥ គ.ស.) ទៅវិញ។ ការណ៍នេះ ក៏ជួបប្រទះច្រើនកន្លងមកហើយ គឺសន្លឹកថ្មដែលជ្រើសរើសយកមកចារនោះ ជាសម្ភារៈសំណង់ដែលប្រើប្រាស់ក្នុងសំណង់ប្រាសាទសម័យមុនអង្គរ និងក្រោយមកនៅពេលប្រាសាទដើមនោះបាក់បែកខូចខាត ឬត្រូវរុះរើចោល គេក៏យកផ្នែកផ្សេងៗនៃសំណង់នោះមកប្រើតាមតម្រូវការ។ ដូច្នេះហើយយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថា នៅម្ដុំទីរកឃើញសិលាចារឹកនោះ ប្រាកដជាមានបុរាណដ្ឋានកាលពីសម័យមុនអង្គរជាក់ជាពុំខាន និងមានមនុស្សរស់នៅគោរពបូជាបន្ដសកម្មភាពទីនោះរហូតមក យ៉ាងហោចណាស់ក៏ដល់ស.វ.ទី១៣ ដូចមានសិលាចារឹកនេះជាភស្ដុតាងផងដែរ។ អ្វីដែលគួរបញ្ជាក់បន្ថែមនៅទីនេះ គឺនៅតំបន់ដែលរកឃើញសិលាចារឹកនេះ មានបុរាណដ្ឋានសម័យមុនអង្គរមួយចំនួនដែលយើងអាចស្គាល់បានដូចជា វត្តព្រះធាតុ ទួលក្រាំងព្រះពុទ្ធ វត្តប្រាសាទ និងវត្តជើងឯក ជាដើម។
សិលាចារឹកនេះបានបាក់ជាបីបំណាក់ នៅផ្នែកខាងស្ដាំត្រង់បន្ទាត់ទី៧ដល់ទី១១ មានបាត់បំណែកមួយដុំដែលនាំឱ្យបាត់អក្សរមួយចំនួន ប៉ុន្ដែនៅសល់អក្សរ៩៩ភាគរយដែលអាចអានបាន។ អត្ថបទមានចំនួន១២បន្ទាត់ ចារជាភាសាខ្មែរបុរាណ និងអក្សរខ្មែរបុរាណ នៅក្នុងគ្រិស្ដសករាជឆ្នាំ១១៦២។ អក្សរដែលប្រើចារលើសិលាចារឹកនេះ មានទម្រង់ជាអក្សរមូលជ្រៀង ជាអក្សរដែលមិនប្រើជាផ្លូវការលើសិលាចារឹករបស់ព្រះរាជាឡើយ ឬអាចនិយាយបានថាជាទម្រង់អក្សររបស់អ្នកស្រុកប្រើប្រាស់។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119
ប្រវត្តិ នៃទួលអង្គក្រសាំងឆ្មារ
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:
No comments: