ផ្សាយថ្ងៃទី ៣១ តុលា ២០២៦
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
លោក ម៉ៅ សេទុង (Mao Zedong) បានមើលឃើញលទ្ធផលដ៏មហន្តរាយ និងភាពអត់ឃ្លានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែលកើតចេញពីយុទ្ធនាការ «មហាលោតផ្លោះ» (Great Leap Forward) និងការបង្កើតសហករណ៍នៅតាមជនបទ មិនមែនថាជាកំហុសជាមូលដ្ឋាននៅក្នុងចក្ខុវិស័យសង្គមនិយមរបស់លោកនោះទេ ប៉ុន្តែលោកចាត់ទុកថាវាបណ្តាលមកពីការអនុវត្តមិនល្អនៅថ្នាក់មូលដ្ឋាន ការខ្នះខ្នែងហួសហេតុរបស់មន្ត្រីរដ្ឋបាល និងកត្តាធម្មជាតិទៅវិញ។ នេះមានន័យថា លោកមិនទទួលស្គាល់ថាវាបណ្តាលមកពីគោលនយោបាយស្នូលរបស់លោកឡើយ។
ចំណុចសំខាន់ៗអំពីរបៀបដែលលោក ម៉ៅ សេទុង ឆ្លើយតបចំពោះបរាជ័យទាំងនេះ រួមមាន៖
• ការទទួលខុសត្រូវដោយមិនពេញចិត្ត និងក្នុងកម្រិតកំណត់៖ នៅក្នុង «សន្និសីទមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ចំនួន ៧០០០ នាក់» (Seven Thousand Cadres Conference) នៅដើមឆ្នាំ ១៩៦២ លោក ម៉ៅ បានធ្វើការរិះគន់ខ្លួនឯងជាផ្លូវការក្នុងលក្ខណៈទូទៅមួយ ដោយទទួលខុសត្រូវចំពោះកំហុសទាំងផ្ទាល់ និងប្រយោលរបស់គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគ្រាន់តែជាការយល់ព្រមជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយ ដើម្បីបំបិទការរិះគន់ដែលកំពុងកើនឡើងនៅក្នុងបក្ស ដែលដឹកនាំដោយបុគ្គលដូចជា លីវ សាវឈី (Liu Shaoqi) ជាដើម។ • ការបន្ទោសទៅលើមន្ត្រីថ្នាក់មូលដ្ឋាន និងក្រុម «ស្តាំនិយម»៖ លោក ម៉ៅ តែងតែអះអាងថា ឧត្តមគតិរបស់ចលនានេះគឺត្រឹមត្រូវ។ លោកបានលើកឡើងថា គ្រោះមហន្តរាយទាំងនោះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ដោយសារការផ្តល់ដំបូន្មានមិនល្អ របាយការណ៍ផលិតកម្មក្លែងក្លាយពីមន្ត្រីថ្នាក់មូលដ្ឋាន ការអនុវត្តគោលនយោបាយដោយបង្ខំ និងការប្រឆាំងពីក្រុម «ស្តាំនិយម» ដែលខ្វះស្មារតីបដិវត្តន៍។
• ការប្រឆាំងនឹងការដកថយផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច៖ នៅពេលដែលមេដឹកនាំដែលមានទស្សនៈជាក់ស្តែងនិយម (pragmatic leaders) ដូចជា លីវ សាវឈី និង តេង ស៊ាវពីង (Deng Xiaoping) បានកាត់បន្ថយទំហំសហករណ៍ ផ្តល់សិទ្ធិឱ្យមានដីឯកជន និងអនុញ្ញាតឱ្យគ្រួសារនីមួយៗទទួលខុសត្រូវលើផលិតកម្មផ្ទាល់ខ្លួន (នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០) ដើម្បីជួយសង្គ្រោះប្រជាជនពីភាពអត់ឃ្លាននោះ លោក ម៉ៅ បានប្រឆាំងយ៉ាងដាច់អហង្ការចំពោះវិធានការទាំងនេះ។ លោកមើលឃើញថា ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះដែលងាកទៅរកយន្តការទីផ្សារ គឺជាការវិវត្តដ៏គ្រោះថ្នាក់ឆ្ពោះទៅរកមូលធននិយម និងជាការក្បត់ចំពោះបដិវត្តន៍។
• ការពង្រឹងជំហរតាមរយៈចលនាថ្មីៗ៖ ជំនួសឱ្យការបោះបង់ចោលជំនឿលើការចលនាមហាជន និងការបង្កើតសហករណ៍ លោក ម៉ៅ បានបកស្រាយការប្រឆាំងចំពោះគោលនយោបាយរបស់លោកថា ជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា «ការតស៊ូផ្នែកវណ្ណៈ» នៅតែបន្តកើតមាន។ ជំនឿនេះបានក្លាយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដោយផ្ទាល់សម្រាប់ «ចលនាអប់រំសង្គមនិយម» (Socialist Education Movement) និង «បដិវត្តន៍វប្បធម៌» (Cultural Revolution) ដែលមានគោលបំណងបោសសម្អាតមន្ត្រីរដ្ឋបាលដែលមានទស្សនៈមធ្យមនិយម (moderate bureaucrats) ចេញពីជួរគណបក្ស។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 ស្រាវជ្រាវដោយលោក នង ច័ន្ទថន និងរក្សាសិទ្ធិដោយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ
(កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម)
លោក ម៉ៅ សេទុង (Mao Zedong) បានមើលឃើញលទ្ធផលដ៏មហន្តរាយ និងភាពអត់ឃ្លានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែលកើតចេញពីយុទ្ធនាការ «មហាលោតផ្លោះ» (Great Leap Forward) និងការបង្កើតសហករណ៍នៅតាមជនបទ មិនមែនថាជាកំហុសជាមូលដ្ឋាននៅក្នុងចក្ខុវិស័យសង្គមនិយមរបស់លោកនោះទេ ប៉ុន្តែលោកចាត់ទុកថាវាបណ្តាលមកពីការអនុវត្តមិនល្អនៅថ្នាក់មូលដ្ឋាន ការខ្នះខ្នែងហួសហេតុរបស់មន្ត្រីរដ្ឋបាល និងកត្តាធម្មជាតិទៅវិញ។ នេះមានន័យថា លោកមិនទទួលស្គាល់ថាវាបណ្តាលមកពីគោលនយោបាយស្នូលរបស់លោកឡើយ។
ចំណុចសំខាន់ៗអំពីរបៀបដែលលោក ម៉ៅ សេទុង ឆ្លើយតបចំពោះបរាជ័យទាំងនេះ រួមមាន៖
• ការទទួលខុសត្រូវដោយមិនពេញចិត្ត និងក្នុងកម្រិតកំណត់៖ នៅក្នុង «សន្និសីទមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ចំនួន ៧០០០ នាក់» (Seven Thousand Cadres Conference) នៅដើមឆ្នាំ ១៩៦២ លោក ម៉ៅ បានធ្វើការរិះគន់ខ្លួនឯងជាផ្លូវការក្នុងលក្ខណៈទូទៅមួយ ដោយទទួលខុសត្រូវចំពោះកំហុសទាំងផ្ទាល់ និងប្រយោលរបស់គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគ្រាន់តែជាការយល់ព្រមជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយ ដើម្បីបំបិទការរិះគន់ដែលកំពុងកើនឡើងនៅក្នុងបក្ស ដែលដឹកនាំដោយបុគ្គលដូចជា លីវ សាវឈី (Liu Shaoqi) ជាដើម។ • ការបន្ទោសទៅលើមន្ត្រីថ្នាក់មូលដ្ឋាន និងក្រុម «ស្តាំនិយម»៖ លោក ម៉ៅ តែងតែអះអាងថា ឧត្តមគតិរបស់ចលនានេះគឺត្រឹមត្រូវ។ លោកបានលើកឡើងថា គ្រោះមហន្តរាយទាំងនោះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ដោយសារការផ្តល់ដំបូន្មានមិនល្អ របាយការណ៍ផលិតកម្មក្លែងក្លាយពីមន្ត្រីថ្នាក់មូលដ្ឋាន ការអនុវត្តគោលនយោបាយដោយបង្ខំ និងការប្រឆាំងពីក្រុម «ស្តាំនិយម» ដែលខ្វះស្មារតីបដិវត្តន៍។
• ការប្រឆាំងនឹងការដកថយផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច៖ នៅពេលដែលមេដឹកនាំដែលមានទស្សនៈជាក់ស្តែងនិយម (pragmatic leaders) ដូចជា លីវ សាវឈី និង តេង ស៊ាវពីង (Deng Xiaoping) បានកាត់បន្ថយទំហំសហករណ៍ ផ្តល់សិទ្ធិឱ្យមានដីឯកជន និងអនុញ្ញាតឱ្យគ្រួសារនីមួយៗទទួលខុសត្រូវលើផលិតកម្មផ្ទាល់ខ្លួន (នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០) ដើម្បីជួយសង្គ្រោះប្រជាជនពីភាពអត់ឃ្លាននោះ លោក ម៉ៅ បានប្រឆាំងយ៉ាងដាច់អហង្ការចំពោះវិធានការទាំងនេះ។ លោកមើលឃើញថា ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះដែលងាកទៅរកយន្តការទីផ្សារ គឺជាការវិវត្តដ៏គ្រោះថ្នាក់ឆ្ពោះទៅរកមូលធននិយម និងជាការក្បត់ចំពោះបដិវត្តន៍។
• ការពង្រឹងជំហរតាមរយៈចលនាថ្មីៗ៖ ជំនួសឱ្យការបោះបង់ចោលជំនឿលើការចលនាមហាជន និងការបង្កើតសហករណ៍ លោក ម៉ៅ បានបកស្រាយការប្រឆាំងចំពោះគោលនយោបាយរបស់លោកថា ជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា «ការតស៊ូផ្នែកវណ្ណៈ» នៅតែបន្តកើតមាន។ ជំនឿនេះបានក្លាយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដោយផ្ទាល់សម្រាប់ «ចលនាអប់រំសង្គមនិយម» (Socialist Education Movement) និង «បដិវត្តន៍វប្បធម៌» (Cultural Revolution) ដែលមានគោលបំណងបោសសម្អាតមន្ត្រីរដ្ឋបាលដែលមានទស្សនៈមធ្យមនិយម (moderate bureaucrats) ចេញពីជួរគណបក្ស។ (កាសែតឯករាជ្យជាតិ ផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គម ជូនលោកអ្នកនាងអានដោយមិនគិតថ្លៃ បើសប្បុរសជនចង់ជួយឧបត្ថម្ភ ការផ្សាយរបស់យើងខ្ញុំ តាមរយៈគណនី ABA លេខលុយខ្មែរ: 500 708 383 លេខលុយដុល្លារ: 003 662 119 ស្រាវជ្រាវដោយលោក នង ច័ន្ទថន និងរក្សាសិទ្ធិដោយ កាសែតឯករាជ្យជាតិ
នយោបាយ មហាលោតផ្លោះ របស់លោក ម៉ៅ សេទុង ធ្វើឲ្យបរាជ័យក្នុងការដឹនាំប្រជាជន ឲ្យទៅរកកសិកម្មសហករណ៍
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:
Reviewed by សារព័ត៌មាន ឯករាជ្យជាតិ
on
6:00:00 AM
Rating:

No comments: